fmotis

|sequel to this one|

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

Η Λιλή Ζωγράφου γράφει στο βιβλίο της Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα – η ιστορία του φαλλού για το πως και πότε ο άντρας πήρε τα ηνία στα χέρια του και έκανε τον κόσμο άνω κάτω. Η σύμπτωση το θέλει να έχει την αφετηρία του στην αρχαία Ελλάδα. Μας λέει πως αρχαίοι και νεότεροι, φιλόσοφοι και μη, δούλεψαν σκληρά να υποβιβάσουν την γυναίκα. Να την ρίξουν από τον θρόνο της και να πάρουν τα ηνία στα χέρια τους. Και τα κατάφεραν καλά.

Χωρίς τη μητριαρχική γυναίκα ο κόσμος βυθίστηκε σε ένα σπερματοκρατούμενο μπάχαλο. Ο πόλεμος και οι ανθρωπιστικές καταστροφές είναι μερικά από τα συμπτώματα της πατριαρχίας. Η μοχθηρία, η καθημερινή βία, όλος ο κόσμος που πάει σήμερα κατά διαόλου είναι το αποτέλεσμα αυτού του πραξικοπήματος. Κι αυτό γιατί ο άντρας με τις ορμόνες και την τεστοστερώνη δεν μπορεί να ελέγχει τον εαυτό του. Κι έτσι ξεκινάει και πέφτει ανεξέλεγκτα σε έναν στρόβιλο που όσο τον αφήνεις να σε ελέγχει, τόσο πιο δυνατός γίνεται. Κι εδώ είναι που η γυναίκα μπορεί να επανεμφανιστεί στη σκηνή σαν από μηχανής θεά!

Ένας τίτλος στο βιβλίο της Λιλής λέει: Η ιδιοφυϊα της αγάπης είναι γυναικεία. Αυτό είναι το κλειδί της ευτυχίας. Η αγάπη είναι το κέντρο και η βάση κάθε (μεγάλης) θρησκείας. Και η γυναίκα είναι αυεράπευτα γεμάτη από αυτήν.

Το πείραμα λοιπόν θέλει τον άντρα να παραδώσει τα χαληνάρια του οργαμού του στην αγαπημένη του γυναίκα. Αυτή με τη σειρά της θα ανακαλύψει τις αρχαίες ρίζες της και θα ξαναμάθει να οδηγεί και να διατηρεί τον αγαπημένο της στον σωστό δρόμο. Η μητριαρχική σχέση μπορεί να βλαστήσει μόνο μέσα σε μία σχέση αγάπης και αλληλοσεβασμού. Δεν έχει καμία σχέση με υποδούλωση του ανδρός και ούτε είναι ο σκοπός να υπερισχύει πάντα η γνώμη της γυναίκας. Αντιθέτως η μητριαρχία χρειάζεται ισχυρούς άντρες.