fmotis

Εψές στο διάλημα βγήκαμε 4 δημιουργικά κεφάλια βόλτα. Μετά από λίγο ποδαρόδρομο βγήκαμε από το προάστιο της Βόννης και βουτήξαμε σε ένα μικρό δασάκι. Το δασάκι αυτό σκίζεται από δυο μικρά ρυάκια τα οποία ενώνονται σε ένα σημείο. Έχει υπέροχους λοφίσκους και πέτρες σκεπασμένα με βρύο.  Φαντάζει σαν ο ιδανικός παιχνιδότοπος για διάφορους μικρούς πειρατές και εξερευνητές. Τα κλαδιά γεμάτα μπουμπούκια κουνιούνται στο ζεστό αεράκι, ενώ στο χώμα ξετρύπωνουν δειλά τα πρώτα λουλούδια κάτω από τα ξερά φύλλα. Τα πουλιά πλέκουν μια σοπρανέζικη συμφωνία που είναι μια ευπρόσδεκτη παύση από τον βόμβο της πόλης.

Ξαφνικά αποφασίσαμε να γαλλοφωνίσουμε τα ονόματά μας. Για π.χ. ο Rainer έγινε Ρενιέ. Χωρίς να πιούμε γουλιά και μηδέν ναρκωτικά. Νομίζω πως ξαφνικά γίναμε παιδιά. Η κοπελιά στην παρέα παίξει το μοντέλο κι εμείς με τις φωτογραφικές μας μηχανές και πολύ φαντασία τους μεγαλοφωτογράφους.  Το κέφι ανέβηκε στα ύψη, ειδικά όταν γλίστρησα στη λάσπη και παραλίγο να φάω τα μούτρα μου.

Όταν έφτασε η ώρα επιστρέψαμε στις θέσεις μας αψηφώντας τα δεσμά της αυτοϋποταγής μας.

πήρε φόρα ο έρημος και πάει να μας κάψει
από πάνω, εμπρός και πίσω μας χτυπάει δυνατά
ένας αδίστακτος αφέντης, μια βίτσα φωτονίων
όπου κι αν πας
στην αγκαλιά του σκότους ακόμα θα σε βρει
θα σε τσουρουφλίσει θα χύσει πάνω σου την αιώνια φωτιά
μια αιώνια καύλα που αντέχει και χωρίς βιάγκρα
Χτύπα με, μη με λυπάσαι
είσαι άλλωστε τόσο μακριά
τον πόνο και το βουβό το κλάμα δεν το ακούς
Χτύπα με, δως μου ζωή
μη με αφήνεις να κοιμηθώ μεσα στης λήθης τις σκιές
κάψε με για να πονώ κάθε στιγμή
να νιώσω επιτέλους τον έρωτα και τη ζωή

Ο NdN πολύ προφητικά μου συνέστησε ότι το blogging δεν είναι κάτι που κόβεται έτσι απλά. Εδώ τα λόγια του:

Το blogging δεν είναι κάτι που κόβεται. Είναι σαν το τσιγάρο. Μπορεί να κάνεις 10 χρόνια να ανάψεις ένα αλλά ξέρεις ότι αν θελήσεις πάντα μπορείς να έχεις ένα. Ετσι και το Blog. Οποτε θέλεις, εδώ θα είναι να γράφεις τις σκέψεις σου!

Το εδώ βέβαια άλλαξε λιγάκι, καθώς μετέφερα το blog στο δικό μου domain. Τα παλιά μου γραφόμενα θα τα μεταφέρω σιγά, σιγά για να μη χαθεί τίποτε από την σοφία που έσπειρα στο διαδίκτυο.  Είμαι έτσι πάλι εδώ και έτοιμος να απελευθερώσω τα σκυλιά που κρατούσα δεμένα τόσο καιρό. Να σηκώσω τις άγκυρες, να σαλπάρω. Θέλω να πω και πρέπει να με ακούσεται.

Έφτασε το Πάσχα και μαζί του η άνοιξη. Και μαζί με την άνοιξη η ζωή, οι γυναίκες στις ομορφιές τους. Το χαμόγελο μοιράζεται πιο απλόχερα, όπως και τα χάδια. Απολαύστε τη ζωή παιδάκια!

δε θα το πίστευα κι ας μου το λέγανε
μέσα στο δάσος, το βροχερό φθινόπωρο
ανθίζουνε οι πούτσες σε μέρος σκιερό
στην αρχή μικρές, γοργά φουσκώνουνε
κι υψώνονται προς τον ουρανό.

έρχονται σε χρώματα διάφορα, πολλά
οι γεύσεις τους κάνουν μια σέξυ συμφωνία
άλλες είν’ επικίνδυνες, κι άλλες δε λένε μία
όλες όμως έχουν κεφαλάκι τρυφερό
κι όταν στον φούρνο επιτέλους μπούνε τον καυτό
βγάζουν το ζουμάκι τους το αρμυρό.