fmotis

Idle είναι ένα επίθετο που δεν ταιριάζει πραγματικά στο μοντέλλο που προτείνει ο Tom. Θα το μετέφραζα ίσως σε “ο χαλαρός γονέας”. (Είναι το σχεδόν τελευταίο βιβλίο που αγοράσα διαδικτυακά, μιας και αποφάσισα πως σαν οικολόγος θα πρέπει να κοιτάζω πρώτα αν μπορώ να βρω αυτό το βιβλίο που ψάχνω σε κανένα παλιοπωλείον. Έτσι ίσως να πετύχω και καμιά ιδιαίτερα όμορφη έκδοση, αλλά αυτό είναι μια μικρή μόνο παρένθεση.) Η ανάγνωση είναι ένα ταξίδι στη χώρα του γέλιου και της καλής διάθεσης. Της απλής και συνειδητής ζωής. Ο Tom διαλαλλεί τον σεβασμό προς τα παιδιά και την προσωπικότητά τους. Προτείνει συχνές συνευρέσεις με άλλα παιδιά (συχνές επισκέψεις σε φίλους και οικογένεια ή απλά τα παιδία να επισκέπτονται αλλήλως), τον περιορισμό του χρόνου οθόνης (screen time), την αποστροφή από την κατανάλωση (όχι δε θα αγοράσουμε κι άλλο τρακτέρ, όχι σοκολάτες, όχι, όχι, όχι… κλάμα και γκρίνια) και την αποφυγή εφόσον εφικτή από την επίσκεψη κάθε είδους καταστήματος με τα παιδιά, προφύλαξη των παιδιών από τις διαφημήσεις, την έξοδο στη φύση, τη μαγειρική σαν οικογενειακή δραστηριότητα, την επαφή με ζώα και άλλα πολλά.

Πολύ βασικό στοιχείο είναι ο σεβασμός προς το παιδί. Όταν π.χ. βγαίνουμε βόλτα με το παιδί μας, ξεκινώντας από το Α και πηγαίνοντας προς το Β. Το παιδί δεν το ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο προορισμός. Η προοπτική, δηλαδή το μέλλον, είναι κάτι που δεν μπορεί να φανταστεί. Σημασία έχει μόνο το τώρα. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να επανακαλύψουμε κι εμείς οι μεγάλοι. Το παιδί θα δει ένα δέντρο, θα πατήσει μερικούς μέρμιγκες, θα κυνηγήσει το πουλί, θα πατήσει μέσα στη λάσπη, θα ξαπλώσει μέσα στα χόρτα, θα αλλάξει πορεία κάθε τρεις και λίγο. Με τον μικρό μου Λεώ βρήκα και πάλι το βλέμμα για τις λεπτομέρειες αυτές και τις απολαμβάνω. Ακόμα κι όταν περπατάω μόνος μου βαδίζω σιγά, σιγά και κοιτάζω γύρω μου με μάτια και καρδιά ανοιχτά.

Χωρίς να θέλω να το θέσω σαν το υπέρτατο μύνημα του βιβλίου, ο Tom μας λέει ότι πρέπει εμείς οι γονείς να περνάμε καλά. Τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα και μιμούνται σαν παπαγαλοθεατρίνοι. Κι έτσι αν βλέπουν τη μαμά και τον μπαμπά να περνούν καλά, να αγαπιούνται, να τραγουδούν, να χορεύουν, να ασχολούνται με πράγματα που αγαπούν κι αυτά θα ακολουθήσουν.

Το βιβλίο αυτό δε μου άλλαξε τη ζωή, αλλά περιέγραψε σε λέξεις πολλές σκέψεις και ανησυχίες μου. Σήκωσε την ομίχλη και βλέπω πιο καθαρά και απλά το πως θέλω να εξελιχθώ σαν μπαμπάς, αλλά και σαν άνθρωπος γενικά. Δεν είναι ένας οδηγός που σου λέει πως πρέπει να πως πρέπει να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, ούτε προτείνει ωράρια (6:00 έγερση – 6:30 πρωινό – 7:00 παιχνίδι – κλπ) όπως το βλέπουμε δυστυχώς σε πολλά βιβλία για γονείς. Πολύ περισσότερο είναι ένα βιβλίο που προτρέπει στην ευτυχισμένη ζωή. Μια ζωή ελεύθερη από την καταναλωτική τρέλλα που μας κάνει όλο και λιγότερο ανθρώπινους. Μας λέει να γνωρίσουμε τα παιδιά μας, τις προσωπικότητές τους, την ιδιοφυία τους, να απολαύσουμε σιωπηλά το θάυμα  που έχουμε κάθε μέρα στη αγκαλιά μας, όσο περισσότερο γίνεται.

ΥΓ. Για όσους δεν έχουν την τύχη να διαβάσουν τούτο το βιβλίο, παρακάτω το μανιφέστο του χαλαρού γονέα:

We reject the idea that parenting requires hard work
We pledge to leave our children alone
That should mean that they leave us alone, too
We reject the rampant consumerism that invades children from the moment they are born
We read them poetry and fantastic stories without morals
We drink alcohol without guilt
We reject the inner Puritan
We fill the house with music and laughter
We don’t waste money on family days out and holidays
We lie in bed for as long as possible
We try not to interfere
We push them into the garden and shut the door so that we can clean the house
We both work as little as possible, particularly when the kids are small
Time is more important than money
Happy mess is better than miserable tidiness
Down with school
We fill the house with music and merriment

ΥΓ2.  Ο Tom έχει αναπτύξει περισσότερες θεωρίες και πρακτικές σχετικά με την καλή και ελεύθερη ζωή. Έχει και ένα δικό του περιοδικό. Όλα αυτά θα τα βρείτε στο http://idler.co.uk.

Μια συνέντευξη που περιφέρεται πάνω στην επίδραση της κουλτούρας της οθόνης πάνω στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στα παιδιά.

κλικ: http://www.abc.net.au/7.30/content/2009/s2521139.htm