fmotis

|sequel to this one|

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

“I see it in your fake eyes. No need to turn away now.”, he grumbled at her in his smoky voice she adored so much when they first met.What was there left to say now? He knew and she wanted him to know. Now what? Is this the dead end street she inevitably expected? No escape route in view. It’s dark anyway. The wind is blowing elsewhere. Here it’s silent, except his tired breathing. And the rejection of his touch that burns her body.

Her eyes closed now. She focuses on the air he inhales with such difficulty. Barely breathes herself. The air that flowed above her skin and made her tremble. She never really knew him, never got to know who he was. His touches were enough, he didn’t even need to talk. Most times he didn’t say a word. He came in, shut the door and she was all over him, sucking on every bit of his body and cum. Never resting a moment for fear he might leave. He fingers piercing him without compassion. Until she came and fell back exhausted and sated on the warm carpet or bed or table in the kitchen. She could feel his breath retreating from her skin as he got off her and dressed silently. Almost sad. His eyes, still left on her body. He opened the door and left. A stranger again. She never wanted to talk to him. Posed the sleeping, fucked beauty until he left. Sometimes she really fell asleep. Until her husband dangled with his keys at the door. He never wanted to suspect a thing.

He stood in the middle of the room. Not really straight but robust and strong. A large shadow over her small body fixed on the wall. He was not threatening her. He was not even angry. They stood there in screaming silence. Their eyes wandered on each others bodies in a violent farewell.

He closed the door softly, she slid down to the floor.

Καλησπέρα κυρίες και κύριοι,  αγόρια και κορίτσια, σκυλιά και γατιά,

κι ενώ ο κόσμος και η μικρή μάγισσα παντρεύεται και γλεντάει, εγώ κάθομαι και περιμένω και πάλι την ώρα να περάσει να την κοπανήσω από την (ασφαλή) θέση εργασίας. Ιδιαίτερα αφού πρόκειται να ξαναμπώ με συναδέρφους και φίλους-συναδέρφους και μαλάκες-συναδέρφους πάλι στο StarTrek. Αυτή τη φορά όμως στην αγγλιστί και όχι στην (ομολογουμένως πολύ καλή) dubbαρισμένη έκδοσή της. Πάντως η ταινία κάνει και για ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με την όλη τρέλλα. Αν μη τι άλλο έχει τόσο πολύ καλό χιούμορ, που σε κάνει να ξεχνάς την δράση καθεαυτή. Το cast είναι πολύ καλά επιλεγμένο. Ιδιαίτερα ο Sylar, συγγνώμη, ο Spock είναι το νέο (όπως και ο προκάτοχός του) αστέρι της αναγεννημένης StarTrek. Όπως φαίνεται αναμένεται συνέχεια το 2010.

Ο χρόνος περνάει συνέχεια. Πέρασαν και 15 μέρες που είμαι μόνος στο σπίτι. Η κυρία Μ. με τον μικρό Λεωνίδα κατεβήκαν Ουγγαρία για να χαρούν το χωριό και την απο’ κει φαμέλια. Άφησα και το μούσι να μεγαλώνει, να κάνει ωραίο κοντράστο στο πρόσωπό μου και σιγά, σιγά να ανταγωνίζεται με το μούσι του παπά.  Να δούμε αν θα μου επιπτραπεί να το κρατήσω όταν θα πέσουν τα πρώτα φιλιά στο αεροδρόμιο. Πάντως έτσι μου φαίνομαι φοβερά στοϊκός. Και λίγο επικούριος. Όμως καθόλου πλατωνικός. Διότι οι ορμόνες περιμένουν μαζί μου ανυπόμονα την επιστροφή της ερωτικής αγκάλης.

Σήμερα ήταν η πρώτη μου μέρα στο γυμναστήριο. Το έχουμε έναν όροφο κάτω από το γραφείο. Κι επειδή δεν πάει άλλο έδωσα τον εαυτό μου μια σπρωξιά και ξεκίνησα. Απ’ ότι φαίνεται μου άρεσε και θα συνεχίσω για έναν τουλάχιστον χρόνο (αναγκαστική διάρκεια), να πηγαίνω κάθε μεσημέρι για μια ώρα. Θα με δείτε στον διαγωνισμό Mr Universe! Ή να κερδίζω κανα μαραθωνοδρόμο. Και η σωματάρα που θα θαυμάζεται στην παραλία που το κεφάλι της ξεχειλήζει από νοημοσύνη και δημιουργικότητα, θα ξέρεται πως τη λένε.

Πάω για προσγείωση τώρα. Καλό σας βράδυ.

δε θα το πίστευα κι ας μου το λέγανε
μέσα στο δάσος, το βροχερό φθινόπωρο
ανθίζουνε οι πούτσες σε μέρος σκιερό
στην αρχή μικρές, γοργά φουσκώνουνε
κι υψώνονται προς τον ουρανό.

έρχονται σε χρώματα διάφορα, πολλά
οι γεύσεις τους κάνουν μια σέξυ συμφωνία
άλλες είν’ επικίνδυνες, κι άλλες δε λένε μία
όλες όμως έχουν κεφαλάκι τρυφερό
κι όταν στον φούρνο επιτέλους μπούνε τον καυτό
βγάζουν το ζουμάκι τους το αρμυρό.