fmotis

Πετάνε στα όνειρά μου με μπλε φτερά και πούπουλα
ξεχασμένα μυνήματα – αποθημένα; – φέρνουν
και κάθονται κράζοντας στον κόρφο μου
Τα νύχια τους καρφώνονται στα μπούτια μου
κι ύστερα σαν σκυλιά κουλουριάζονται περιμένοντας
εμένα να τα ανοίξω. να ταξιδέψω παλι στον πόνο και πόθο του χθες

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις

Σήμερα το πρωί στο τρένο παραλίγο να γυρίσω σπίτι…

Μην πας μια μέρα στη δουλειά σου, μην πας
Δεν ζούμε, να δούμε αν αγαπιόμαστε, μην πας
Το σπίτι αυτό αν το πρωί θα τ’ ανεχτούμε
να συγυρίζω, να γελάω, να μου μιλάς

Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω
πιστός πως είσαι και στα πάντα συνεπής
Να με ρωτήσεις τι χρειάζεται να φέρω
κι αν βρήκα κάποιο σινεμά της προκοπής
Μην πας

Τα ίδια έκανε, θυμάμαι, κι ο μπαμπάς
μα εμένα ετούτη η διαδοχή μ’ έχει τρομάξει
Ποιος ξέρει άραγε
μ’ αυτό που μ’ αγαπάς
πιο άλλο όνειρο ζωής έχεις ξεγράψει

Μην πας
να δούμε αν αγαπιόμαστε να δούμε
Μην πας μια μέρα στη δουλειά μην πας

Το ταξίδι της φάλαινας είναι ταξίδι στα βάθη της ψυχής
οι λέξεις σαν σε όνειρο χάνονται στο αιώνιο τραγούδι
μένουν ζωγραφισμένες πάνω στη θάλασσα
αφρός που την σκίζουμε και βιάζουμε κάθε μέρα.

πήρε φόρα ο έρημος και πάει να μας κάψει
από πάνω, εμπρός και πίσω μας χτυπάει δυνατά
ένας αδίστακτος αφέντης, μια βίτσα φωτονίων
όπου κι αν πας
στην αγκαλιά του σκότους ακόμα θα σε βρει
θα σε τσουρουφλίσει θα χύσει πάνω σου την αιώνια φωτιά
μια αιώνια καύλα που αντέχει και χωρίς βιάγκρα
Χτύπα με, μη με λυπάσαι
είσαι άλλωστε τόσο μακριά
τον πόνο και το βουβό το κλάμα δεν το ακούς
Χτύπα με, δως μου ζωή
μη με αφήνεις να κοιμηθώ μεσα στης λήθης τις σκιές
κάψε με για να πονώ κάθε στιγμή
να νιώσω επιτέλους τον έρωτα και τη ζωή

τις λεπτομέρειες που δε φαίνονται να βλέπεις
τον χρόνο στις στροφές να τιθασέψεις
την αγάπη στο νοπό χώμα να σπείρεις
με χαρά και πόνο να την ποτίσεις
κρύβονται πίσω από τοίχους στο σκοτάδι
τα δευτερόλεπτα να σε τραβάνε προς τον Άδη
και πα’ στα βράχια ακόμη εσύ ανθίζεις
με το αίμα σου τα φύλλα τους θα βρέχεις
και θα ανθίζουν παντοτινά