fmotis

Το Σάββατο πήγαμε στην Ουτρέχτη για να επισκεφτούμε την ξαδέρφη μου τη Ρένα (και τον φίλο της) που κάνει το μεταπτυχιακό της εκεί. Η ξαδέρφη μου θα αναλάβει να βαφτήσει τον Akos του χρόνου το καλοκαίρι. Δεν το ήξερε και μόλις το έμαθε έπεσαν δάκρυα και γέλια και διεθνή τηλεφωνήματα.

Μετά βγήκαμε σε ένα όμορφο εστιατόριο (pancake-house) μέσα στο δάσος δίπλα σε ένα ποταμάκι να φάμε. Το (μάλλον) φημισμένο μέρος ήταν κατάμεστο, με μια γωνία αναμονής. Η κουζίνα ήταν ουσιαστηκά μέσα στο εστιατόριο. Τα pancakes (bacon-cheece-mushrooms) ήταν καταπληκτικά. Κι επειδή είχαν και μια γωνία για τα παιδιά, όπου ο Λεωνίδας γνώρισε δυο όμορφες ολλανδέζες στην ηλικία του και ήταν απασχολημένος, καθίσαμε αμέτρητες ώρες. Μιλούσαμε και γελούσαμε, περιαυτολογούσαμε. Πέρασε η ώρα και στο τέλος γυρίσαμε στο Campus και να γευτούμε το υπέροχο τιραμισού της εξαδέρφης. Χρόνος πλέον για βόλτα στην όμορφη πόλη δεν υπήρχε. Και παρόλο που ήθελα να βγάλω μερικές φωτογραφίες για το μπλογκάκι και για τους αγαπητούς αναγνώστες, δεν νιώθω ότι έχασα τίποτε. Ήταν τόσο όμορφα που αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να αγχωθούμε, χωρίς στόχους και πρόγραμμα.

Εδώ μερικές όμορφες απόψεις της Ουτρέχτης.

Νύχτα 3:30 το πρωί. Το χημικό εργοστάσιο φωτίζει τον ουρανό καθώς καίει κάποια δηλητήρια στη φλεγόμενη καμινάδα. Τα παράθυρα κλειστά. Εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του εξουθενομένου. Από δίπλα με τραβάει μια γλυκιά φωνούλα από την μορφική αγκαλιά. Μπαμπά! Μπαμπά! Μπαμπά! Σηκώνομαι και πηγαίνω στο κρεβάτι του Λεωνίδα. Κάθεται γονατιστός και με βλέπει να πλησιάζω μέσα στο φωτισμένο σκοτάδι. Γειάσου μπαμπά, μου λέει. Φτάνω κοντά του και γονατίζω για να τον ξαπλώσω. Τί κάνεις μπαμπά; Με ρωτάει και την επόμενη στιγμή με αγκαλιάζει, πιέζει το μαγουλάκι του πάνω στο δικό μου. Εγώ κλαίω. Τον ξαπλώνω, τον παίρνει αμέσως ο ύπνος. Απροσδόκιτη υπερδόση αγάπης, βλέπεις, δεν την περίμενα και με έχει πλημμυρίσει.

Η φωτό τραβήχτηκε πρίν περίπου έναν χρόνο.

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω για τον ύπνο και όλα του τα μυστήρια. Τα όνειρα που αναβλήζουν από όλες τις γωνιές της ύπαρξής μας και μας αγχώνουν, μας διεγείρουν, μας τρομάζουν. Κάτι που έμαθα και έζησα με τον μικρό Λεωνίδα είναι πως τα μωρά δεν μπορούν στην αρχή να διαχωρίσουν τα όνειρα από την πραγματικότητα. Ότι βλέπουν στα όνειρά τους είναι γι αυτά το ίδιο πραγματικό. Άλλωστε κι οι “μεγάλοι” όταν ονειρευόμαστε δεν έχουμε συνήθως την επίγνωση ότι πρόκειται για όνειρο. Αυτή έρχεται μετά.

Ποιός ο σκοπός των ονείρων; Νομίζω πως αυτή η ερώτηση έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες και μη. Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να βρει την τέλεια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω πολύ συχνά, είναι πως δε θέλω καν να το ξέρω. Και τι θα καταλάβουμε αν μάθουμε πως είναι μία μέθοδος που καταπολεμά το εσωτερικό μας κτήνος, μας προστατεύει από τον μανιακό κερατά, σώζει το καταπιεσμένο παιδί από την κατάθλιψη, βάζει τα συμβάντα της ημέρας σε μία τάξη, είναι θεϊκά μυνήματα,  μυνήματα από το παράλληλο διάστημα ή πλήση εγκεφάλου από εξωγήινα όντα; Ας διατηρήσουμε αυτό το μυστήριο μέσα μας. Η επιστήμη το έχει πάρει πολύ πάνω της και όλο και πιο συχνά ξεχνάει το πόσο μικρή και ασήμαντη είναι μπροστά στο υπέροχο θαύμα της ζωής.

Ο ύπνος λοιπόν, πρέπει να καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα. Ο μεσημεριανός ύπνος είναι ότι καλύτερο για την ευτυχία και ανάπτυξη του ανθρώπου. Και δεν εννοώ το απαίσιο power napping, που συνιστά τον ύπνο σαν μέσον βελτίωσης της παραγωγικότητας. Όχι! Ο ύπνος είναι καλός για την ψυχή και το σώμα μας. Αν κατά τύχη μας βοηθάει να είμαστε καλύτεροι στα μαθήματα ή στην εργασία μας, τόσο το καλύτερο. Πρωταρχικός στόχος πρέπει να είναι η καλοπέραση. Εγώ με τον εαυτούλη μου.

Η νιρβάνα είναι βέβαια ο ύπνος με τον έρωτά μας. Μετά ή και πριν μια νόστιμη συνουσία. Αλλά και με τα τέκνα είναι υπέροχο να μοιράζεσαι το κρεβάτι. Να κουλουριάζονται στον κόρφο σου, να τρίβωνται πάνω σου, να σε ψάχνουν τη νύχτα, να κινούνται όλη νύχτα ασταμάτητα. Ένας χορός της αγάπης σε αργή κίνηση. Είναι τόσο ωραία να μοιράζεσαι τον ύπνο!!

Κι αυτό σκοπεύω να κάνω αυτό το σαββατοκύριακο. Να αναπληρώσω όλες τις ώρες που έχω χάσει τις τελευταίες βδομάδες που με έχουν να κοιμάμε σχεδόν μπροστά στην οθόνη, μέσα στο τρένο, πάνω στο ποδήλατο (στις κατηφόρες). Ενδιάμεσα θα γιορτάσουμε και τα 2 χρόνια του Λεωνίδα.

Υ.Γ. Τώρα έχω ξαπλώσει πάνω στην καυτή άμμο, στο ένα χέρι μια παγωμένη μπύρα, οι φωνές των παιδιών που χτίζουν ένα παλάτι από άμμο πάνω στα πόσια μου, κλείνω τα μάτια και αφήνω το ήλιο να με κάψει μετρώντας τα κύματα να σπάνε πάνω στην παραλία… Ντρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρνν