fmotis

Μια ομίχλη το βλέμμα μου την κόβει
την διαπερνάει, στέμμα φθινοπωρινού πρωινού
το κρύο δεν μπορεί να ταράξει τη φλόγα
που τρέφω για το προσγειωμένο σύννεφο
Το αναπνέω και νιώθω την υγρασία να γεμίζει
τα πνευμόνια μου
Πρέπει να βήξω και πνίγομαι
Θέλω να την κρατήσω μέσα
Να μπει στο αίμα, στην καρδια και στο μυαλό μου
Εκεί την ονειρεύτηκα την τελευταία νύχτα
Να μπω γυμνός μέσα της να με τυλίξει
Σαν αράχνη να με κρατήσει για την κατάλληλη στγμή
Θα αφεθώ, χωρίς πυξίδα κι άστρα αόρατα
στο δικό της ταξίδι.

Ρίχνοντας μια ματιά στην βικιπαίδεια μαθαίνει κανείς όμορφα πράγματα. Ο Gustave Courbet που ανέφερα με την αυτοπροσωπογραφία του στο προηγούμενό μου post υπογράφει και το παρακάτω καταπληκτικό έργο. Σχεδόν ομοίως καταπληκτικός είναι και ο τίτλος που του έδωσε. “Η προέλευση του κόσμου” είναι νομίζω ο πιό όμορφος τίτλος που μπορεί να δώσει ο άνθρωπος στο αιδοίο. Το εξυψώνει από απλό σεξουλικό όργανο σε κάτι σχεδόν θεϊκό. Κάτι που πρέπει να λατρεύουμε με πάθος.

μ

Ο Courbet ήταν στο τέλος του 19ου αιώνα ένας από τους πρωτοπόρους στον αγώνα για την ελέυθερη έκφραση της τέχνης.

Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Να απλώσουμε το γενετικό μας αποτύπωμα σε όλον τον κόσμο. Σε όλα τα σώματα, στα στόματα, στην αποχέτευση, στον αέρα. Δε μας σταματάει τίποτα! Το σπέρμα κυλάει σαν λάβα και καίει τα πάντα μέσα και γύρω μας. Ανεξέλεγκτα σπαταλάμε το πάθος. Αντί να το συγκεντρώσουμε και να το εφαρμόσουμε για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Για τον έρωτά μας.

φωτογράφος ο φίλος: Stephan Kleinert

Δεν κρύβεται μόνος, αλλά έχουμε όλοι τα μάτια κλειστά για να μην τον δούμε. Γιατί ξέρουμε πως κάπου ίσως να μας αγγίζει και να φοβόμαστε μην αλλάξουμε σε κάτι άγνωστο. Σε κάτι ανεξέλεγκτο.

Ένα όμορφο ρεπορτάζ για ένα BDSM-Dungeon και τη ζωή μέσα και γύρω από αυτό ανακάλυψα στο blog της chicumita. Δεν ταυτίζεται βέβαια άμεσα με την ιδέα της μητριαρχείας που προανέφερα, αλλά είναι ένα μέρος αυτού του κόσμου που πολλοί τον βλέπουν με κακό μάτι, ενώ είναι μέρος του καθενός μας.

Η Λιλή Ζωγράφου γράφει στο βιβλίο της Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα – η ιστορία του φαλλού για το πως και πότε ο άντρας πήρε τα ηνία στα χέρια του και έκανε τον κόσμο άνω κάτω. Η σύμπτωση το θέλει να έχει την αφετηρία του στην αρχαία Ελλάδα. Μας λέει πως αρχαίοι και νεότεροι, φιλόσοφοι και μη, δούλεψαν σκληρά να υποβιβάσουν την γυναίκα. Να την ρίξουν από τον θρόνο της και να πάρουν τα ηνία στα χέρια τους. Και τα κατάφεραν καλά.

Χωρίς τη μητριαρχική γυναίκα ο κόσμος βυθίστηκε σε ένα σπερματοκρατούμενο μπάχαλο. Ο πόλεμος και οι ανθρωπιστικές καταστροφές είναι μερικά από τα συμπτώματα της πατριαρχίας. Η μοχθηρία, η καθημερινή βία, όλος ο κόσμος που πάει σήμερα κατά διαόλου είναι το αποτέλεσμα αυτού του πραξικοπήματος. Κι αυτό γιατί ο άντρας με τις ορμόνες και την τεστοστερώνη δεν μπορεί να ελέγχει τον εαυτό του. Κι έτσι ξεκινάει και πέφτει ανεξέλεγκτα σε έναν στρόβιλο που όσο τον αφήνεις να σε ελέγχει, τόσο πιο δυνατός γίνεται. Κι εδώ είναι που η γυναίκα μπορεί να επανεμφανιστεί στη σκηνή σαν από μηχανής θεά!

Ένας τίτλος στο βιβλίο της Λιλής λέει: Η ιδιοφυϊα της αγάπης είναι γυναικεία. Αυτό είναι το κλειδί της ευτυχίας. Η αγάπη είναι το κέντρο και η βάση κάθε (μεγάλης) θρησκείας. Και η γυναίκα είναι αυεράπευτα γεμάτη από αυτήν.

Το πείραμα λοιπόν θέλει τον άντρα να παραδώσει τα χαληνάρια του οργαμού του στην αγαπημένη του γυναίκα. Αυτή με τη σειρά της θα ανακαλύψει τις αρχαίες ρίζες της και θα ξαναμάθει να οδηγεί και να διατηρεί τον αγαπημένο της στον σωστό δρόμο. Η μητριαρχική σχέση μπορεί να βλαστήσει μόνο μέσα σε μία σχέση αγάπης και αλληλοσεβασμού. Δεν έχει καμία σχέση με υποδούλωση του ανδρός και ούτε είναι ο σκοπός να υπερισχύει πάντα η γνώμη της γυναίκας. Αντιθέτως η μητριαρχία χρειάζεται ισχυρούς άντρες.