fmotis

Πριν μερικούς μήνες αγόρασα κατά λάθος ή κατά τύχη δυο παλιές αναλογικές φωτογραφικές μηχανές (Agfa Optima και Voigtländer-Zeiss Ikon). Και οι δύο μου κόστησαν από ένα ευρώ (καλά να είναι το eBay). Κι έτσι βρέθηκα με μία μηχανή στο κάθε χέρι που είναι συνομήλικές μου. Και οι δύο έχουν σταθερούς, φωτεινούς φακούς στα 40mm. Εννοείται ότι υπάρχει η δυνατότητα ρύθμισης του διαφράγματος και της εστίασης. Η Ikon έχει και ρύθμιση έκθεσης. Όλα αυτά τα μικρά μαγικά εργαλεία που στη τέλεια στιγμή μπορούν να παράγουν την τέλεια φωτογραφία. Κι έτσι άρχησα να παίζω και να επανακαλύπτω την χαρά του μηχανικού κλικ (κι ας μην είναι το ΚΛΑΚ μιας SLR) της σχεδόν ερωτικής κίνησης για την φόρτωση της επόμενης στάσης. Σκέφτομαι πόσο φως διαθέτω, πόσο να ανοίξω ή να κλείσω το διάφραγμα και να αυξήσω ή να μειώσω τον χρόνο έκθεσης; Έτσι γίνομαι πολύ πιο ευαίσθητος και σπουδάζω το μοτίβο μου. Κάθομαι και του αφιερώνω τον χρόνο που αρμόζει σε κάθε φωτογραφία, μέχρι να μου πει η μούσα: “κάνε κλικ τώρα. άντε μας τα ‘πρηξες!”.

Μαζί με μένα και ο Λεωνίδας βρήκε τη χαρά του να παίζει με τις γιαγιάδες μηχανές (εφόσον είναι πια ξεφτέρι στην ψηφιακή μας, γνωρίζοντας πως να βγάζει την μπαταρία και την κάρτα μνήμης. Και άντε ψάξε μπαμπά.). Του εξήγησα και μερικά βασικά περί διαφράγματος και χρόνου έκθεσης, που πρέπει να βάζει το μάτι του πριν πατήσει το κουμπί, κλπ. Εδώ μια φωτό με την Optima καθώς ο οΛεωνίδας επεξεργάζεται την Ikon, χωρίς επεξεργασία (out of the box):

Η παρακάτω φράση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου μου κέντρισε το ενδιαφέρον:
το τέλος της εποχής του κυρίαρχου αρσενικού…

Κι έτσι έκατσα να διαβάσω την σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του Pascal Bruckner. Περιγράφει τη ζωή ενός ζευγαριού που αντιμετωπίζει το ασυνήθιστο πρόβλημα της σμίκρυνσης του συζήγου. Παρόλο που υπάρχουν πολλά κενά στην ψυχολογία των ανθρώπων, είναι μια συναρπαστική ιστορία με έναν μπαμπά 10 εκατοστών να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με 4 παιδιά, μια τεράστια σύζηγο και τον πρώην ιατρό του ως τον νέο σύζηγο. Όλο το κείμενο είναι σπαρμένο με αρκετή δόση χιούμορ.

Το μήνυμα του οπισθόφυλλου δεν ισχύει. Εγώ θα έβαζα την οικογενειακή ζωή στο προσκήνιο και όλα τα σκαμπανεβάσματα που φέρνει στη ζωή ενός ζευγαριού. Τα παιδιά και τα βίτσια τους. Σίγουρα όχι όμως όχι ένα τέλος εποχής για την κυριαρχία του αρσενικού φύλλου. Δυστυχώς. Γιατί μια τέτοια ιστορία θα του πήγαινε πολύ καλά. Τελικά έχω την εντύπωση ότι το βιβλίο αυτό δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα. Απλά φωτογραφίζει έναν σύζηγο και πατέρα που πλακώνεται από το βάρος της οικογένειας. Σίγουρα δεν είναι μεμονωμένο αυτό το φαινόμενο. Δεν είναι εύκολο να είσαι ένας ευσυνείδητος μπαμπάς, να αλλάζεις πάνες, να ταϊζεις το μωρό, να σηκώνεσαι τις νύχτες, κλπ. Αυτό θέλεις να μας πεις Πασκάλ; Δεν έχει σημασία. Μη μου πεις. Εγώ το ευχαριστήθηκα. Θυμήθηκα και την ταινία με τον James Dean που κι αυτός ξαφνικά μικραίνει ασταμάτητα. Την είχα δει ακόμα παιδί και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Πάω λίγο να την ψάξω.

Μετά από περίπου ενάμιση μήνα ταξίδι αναψυχής επιστρέψαμε (επιτέλους) στο σπιτάκι μας. Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία που θα την αναπτύξω στις επόμενές μου αναρτήσεις.

Κάτι σημαντικό και τρελό που με ακολουθεί εδώ και πολλά χρόνια, τόλμησα αυτές τις μέρες να το κάνω πραγματικότητα. Μίλησα στην κυρία Μ. για την ιδέα της μητριαρχίας, δηλαδή μιας πιο ήπιας μορφής σχέσης αφέντρας και υπόδουλου. Συγκεκριμένα του LFA. Ακολούθησαν ώρες συζήτησης και αναζήτησης. Δεν ήταν εύκολο να ανοιχτώ σε ένα τέτοιο θέμα, αλλά η ζωή περνάει και αν δεν δοκιμάσουμε έστω και λίγους από τους πόθους μας, τι να την κάνουμε; Δεν ξέρω αν αναπτύξω την πορεία του πειράματος σ΄αυτό το blog. Ήθελα όμως να το πω και να το μάθει όλος ο κόσμος.