fmotis

Βλέπωντας το ντοκιμαντέρ Zeitgeist μου έρχεται να το βάλω στα πόδια. Όχι από φόβο, αλλά από αηδεία για το πόσο φαύλος και ψεύτικος είναι ο κόσμος γύρω και εν μέρη μέσα μου. Και επειδή βλέπω τις τόσες προσπάθειες να με δελεάσει να μπω ακόμα πιο βαθιά, να σφίξω ακόμα πιο δυνατά τα δεσμά. Ότι βλέπουμε, ότι ακούμε, ότι μαθαίνουμε στα σχολεία αποβλέπουν στον έλεγχο και στην καθοδήγηση. Και πάνε τόσο καλά τα πράγματα που φτάσαμε στο σημείο να νομίζουμε ότι όσα κάνουμε τα κάνουμε από δική μας θέληση ή επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση στην προκειμένη περίπτωση. Διακόπτω όμως εδώ την αναμετάδωση γιατί θέλω να εστιάσω την προσοχή μας στην Ελλάδα. Εδώ είναι τρεις από τις σκέψεις/θεωρίες μου σχετικά με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα:

1. ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ! Που ζεις τόσα χρόνια στην Ελλάδα και επέτρεψες στον γιατρό να παίρνει και μετά να ζητάει το φακελάκι. Που λάδωσες τον εφοριακό και ύστερα επέτρψες τον εφοριακό να σε εκβιάζει. Που έχεις 10 πιστωτικές κάρτες και είσαι μέχρι το λαιμό στα χρέη. Που έγινες θύμα του θέλω να έχω για να είμαι.  Που βλέπεις την αδικία να διαπράττεται και να μην κάνεις τίποτε ακόμα κι ας μη σε αφορά. Που δεν προσέχεις τα παιδιά σου και προτιμάς να έχεις την ησυχία σου βάζωντάς τα μπροστά στην οθόνη. Που βολεύτηκες και αφήνεις τον ξένο να κάνει την δουλειά σου για ένα κομμάτι ψωμί και ρατσιστκές επιθέσεις. Που πιστεύεις ότι η νέα γενιά θα αλλάξει τα πράγματα, γιατί βλέπει και καταλαβαίνει περισσότερο. Που νομίζεις ότι η λιτότητα θα σώσει την κατάσταση. Που ελπίζεις στη λύτρωση από την εκάστοτε κυβέρνηση και την λεγόμενη πολιτεία. Μόνο αν δεχτούμε αυτή την σκάρτη τροπή που πήραμε σαν άνθρωποι και έθνος θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση ριζικά.

2. Γιατί η Ελλάδα δεν πρόκειται να φαληρήσει σε καμία περίπτωση και ο εκάστοτε Κωστάκης και Γιωργάκης είναι δέσμιοι ή και συμπαίκτες του συστήματος. Σαν κράτος χρωστάμε γύρω 300 δισ. € σε διάφορες τράπεζες. Δύο είναι οι λόγοι που δεν θα φαληρήσει η Ελλάδα. Πρώτον θα χαθούν όλοι αυτοί οι όμορφοι και νόστιμοι τόκοι. Δεύτερον δεν θα χρειάζεται η Ελλάδα να πάρει επιπλέον δάνεια με ακόμα μεγαλύτερα επιτόκια για να πληρώνει τους τόκους και να αντικαθιστά λήγοντα δάνεια. Έτσι έχουμε λοιπόν ένα κράτος που δένει το ζωνάρι και τα δεσμά του ακόμα πιο σφιχτά. Αλλά όσο και να σφίξεις δεν πρόκειται να ξεφύγεις από τον έλεγχο του κεφαλαίου, γιατί αυτό απλά δεν του συμφέρει. Η πιο εύκολη λύση θα ήταν η κεντρική τράπεζα της ΕΕ  να χωρηγήσει χαμηλότοκα δάνεια σε κάθε χώρα όπως κάνει με τις τράπεζες. Και μη μου πει κανείς τίποτε για πληθωρισμό.

3. Η τελειωποιημένη μορφή οργανωμένης και κρατικής παιδείας κατάφερε να  δημιουργήσει έθνη που χαρακτηρίζονται από δύο χαρίσματα: αβουλία και αβουλία. Αυτό δεν ισχύει βέβαια μόνο για την Ελλάδα αλλά είναι παγκόσμιο και εσκεμμένο φαινόμενο, που πρέπει να εξαληφθεί. Για την αγάπη των παιδιών μας!

Γιατί έβαλα τον τίτλο Fear and love σε αυτή μου την άποψη; Αυτές είναι οι επιλογές που έχουμε. Θέλουμε να ζούμε στον κόσμο της κατανάλωσης, της υπερπαραγωγικότητας και του πειρασμού που μας τραβάει σαν ρουφήχτρα στον γκρεμό της αναισθησίας; Ή να αγκαλιάσουμε την ζωή και την αγάπη, την δημιουργία, την συνείδηση, την επαγρύπνηση, την ζωή χωρίς αυταπάτες, τον έρωτα…

|sequel to this one|

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

“I see it in your fake eyes. No need to turn away now.”, he grumbled at her in his smoky voice she adored so much when they first met.What was there left to say now? He knew and she wanted him to know. Now what? Is this the dead end street she inevitably expected? No escape route in view. It’s dark anyway. The wind is blowing elsewhere. Here it’s silent, except his tired breathing. And the rejection of his touch that burns her body.

Her eyes closed now. She focuses on the air he inhales with such difficulty. Barely breathes herself. The air that flowed above her skin and made her tremble. She never really knew him, never got to know who he was. His touches were enough, he didn’t even need to talk. Most times he didn’t say a word. He came in, shut the door and she was all over him, sucking on every bit of his body and cum. Never resting a moment for fear he might leave. He fingers piercing him without compassion. Until she came and fell back exhausted and sated on the warm carpet or bed or table in the kitchen. She could feel his breath retreating from her skin as he got off her and dressed silently. Almost sad. His eyes, still left on her body. He opened the door and left. A stranger again. She never wanted to talk to him. Posed the sleeping, fucked beauty until he left. Sometimes she really fell asleep. Until her husband dangled with his keys at the door. He never wanted to suspect a thing.

He stood in the middle of the room. Not really straight but robust and strong. A large shadow over her small body fixed on the wall. He was not threatening her. He was not even angry. They stood there in screaming silence. Their eyes wandered on each others bodies in a violent farewell.

He closed the door softly, she slid down to the floor.