fmotis

πήρε φόρα ο έρημος και πάει να μας κάψει
από πάνω, εμπρός και πίσω μας χτυπάει δυνατά
ένας αδίστακτος αφέντης, μια βίτσα φωτονίων
όπου κι αν πας
στην αγκαλιά του σκότους ακόμα θα σε βρει
θα σε τσουρουφλίσει θα χύσει πάνω σου την αιώνια φωτιά
μια αιώνια καύλα που αντέχει και χωρίς βιάγκρα
Χτύπα με, μη με λυπάσαι
είσαι άλλωστε τόσο μακριά
τον πόνο και το βουβό το κλάμα δεν το ακούς
Χτύπα με, δως μου ζωή
μη με αφήνεις να κοιμηθώ μεσα στης λήθης τις σκιές
κάψε με για να πονώ κάθε στιγμή
να νιώσω επιτέλους τον έρωτα και τη ζωή

Στεκόμασταν στριμωγμένοι με την παρέα στην άκρη του μικρού και σκοτεινού μπαρ. Περνούσαμε υπέροχα, γέλιο, ποτό και καλές συζητήσεις, υπέροχη μουσική. Είχαμε καιρό να βγούμε όλοι μαζί, όπως παλιά. Εσύ με την πλάτη προς το μπαρ και πίσω σου με την πλάτη του προς τα εσένα ένας θαμώνας, νέγρος να ρουφάει μοναχικά το ποτό του. Κάθε φορά που έριχνα μια ματιά προς τα σένα αποκτούσα την εντύπωση ότι έγερνες προς τα πίσω και τον ακουμπούσες με την γυμνή σου πλάτη. Άλλες φορές έβλεπα τα χέρια σου κρυμμένα πίσω από την πλάτη σου.

Όλη την ώρα βυθισμένοι σε συζητήσεις που έπαψαν να έχουν σημασία, όταν ένιωσες το ερευνητικό μου βλέμμα κολλημένο πάνω σου. Ο νέγρος φίλος σου είχε ήδη γυρίσει κι έγερνες κρυφά ανάμεσα στα πόδια του. Ήμουν βέβαιος πως τον ερέθιζες καθώς κουνιώσουν πέρα-δώθε στο ρυθμό της μουσικής. Σαν αστραπή νόμιζα πως έβλεπα τα χέρια του να σε αγγίζουν. Να αγγίζουν το, μέχρι πριν μιας στιγμής, δικό μου πεδίο δράσης. Μόλις έβλεπα τα χέρια του να σε αγγίζουν, χάνονταν πάλι μεσ’ το σκοτάδι. Δεν εμπιστευόμουν πια τα μάτια μου. Ένιωθα όμως την καρδιά μου να επιταχύνει άρρυθμη, μου κοβόταν η αναπνοή με κάθε ιδέα επαφής. Το πρόσωπό σου άστραφτε μέσα στο μισοσκόταδο.

Δεν ήξερα τι να κάνω; Ήμουν απόλυτα παράλυτος, όπως το ζαρκάδι κοκκαλώνει στη θέα των προβολέων του αυτοκινήτου, έτσι κι εγώ καθόμουν και παρακολουθούσα τη ζωή μου να αλλάζει χωρίς περιθώρια αντίδρασης. Ο νέγρος φίλος σηκώθηκε από το μπαρ, έπιασε τους γοφούς σου και σε πίεσε πάνω του. Γύρισες και κόλλησες το βλέμμα σου πάνω του, καθώς σου έχωνε ένα χαρτάκι με το τηλέφωνό του στο χερι σου και άνοιξε δρόμο για να φύγει. Μετά γύρισες και με κοίταξες χαμογελώντας.

και σπαταλάς το ταλέντο σου σε μηδαμινότητες; Κάθε φορά που ακούω την όμορφη μουσική ναμ μου τραβάει όλη την προσοχή από την οθόνη και τους κωδικούς που δημιουργώ αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα. Επιτέλους πότε θα πάψω να σπαταλώ το ταλέντο μου και πότε θα αρχίσω να δημιουργώ τις ιδέες που μαζεύονται στο μυαλό μου. Έχει γίνει ένα κανονικό μποτιλιάρισμα εκεί μέσα, με κόρνες και βρισίδι. Και δε λέει να ανοίξει ο δρόμος να περάσει έστω και μία.

Στην εταιρία που εργάζομαι και υποτίθεται στηρίζει την δημιουργικότητα των υπαλλήλων της, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Όλος ο κόσμος δουλεύει στο κάτω άκρο της εφικτής απόδοσής τους, γιατί δεν υπάρχει ένας που έχει τον λόγο και γνωρίζει από ανθρώπους. Κανένας οδηγός, όπως θα έλεγε ο παρελθοντόπληκτος Γερμανός. Κι έτσι βυθίζονται όλοι στη μιζέρια της καθημερινότητας αντί να γεννάνε ιδέες που θα επαναστατήσουνε την αγορά, όπως συνέβαινε πριν 4 χρόνια όταν έγινα μέλος μιας μικρής ομάδας οραματιστών. Τώρα η ομάδα έγινε πλήθος και αγοράστηκε από την μεγαλύτερη εταιρία φωτογραφίας (εκ Ιαπωνίας) και παίρνει τον δρόμο ενός χοντρού και δυσκίνητου γίγαντα.

Έτσι κι εγώ σταμάτησα να είμαι άνθρωπος και σαν μηχανή να πληκτρολογώ τα αναμενόμενα. Να κλείνω τον υπολογιστή μετά από 8 ώρες ρουτίνας για να μπορέσω επιτέλους να ζήσω, να δημιουργήσω ή οτιδήποτε άλλο μου κατέβει στο νου.