fmotis

Εψές στο διάλημα βγήκαμε 4 δημιουργικά κεφάλια βόλτα. Μετά από λίγο ποδαρόδρομο βγήκαμε από το προάστιο της Βόννης και βουτήξαμε σε ένα μικρό δασάκι. Το δασάκι αυτό σκίζεται από δυο μικρά ρυάκια τα οποία ενώνονται σε ένα σημείο. Έχει υπέροχους λοφίσκους και πέτρες σκεπασμένα με βρύο.  Φαντάζει σαν ο ιδανικός παιχνιδότοπος για διάφορους μικρούς πειρατές και εξερευνητές. Τα κλαδιά γεμάτα μπουμπούκια κουνιούνται στο ζεστό αεράκι, ενώ στο χώμα ξετρύπωνουν δειλά τα πρώτα λουλούδια κάτω από τα ξερά φύλλα. Τα πουλιά πλέκουν μια σοπρανέζικη συμφωνία που είναι μια ευπρόσδεκτη παύση από τον βόμβο της πόλης.

Ξαφνικά αποφασίσαμε να γαλλοφωνίσουμε τα ονόματά μας. Για π.χ. ο Rainer έγινε Ρενιέ. Χωρίς να πιούμε γουλιά και μηδέν ναρκωτικά. Νομίζω πως ξαφνικά γίναμε παιδιά. Η κοπελιά στην παρέα παίξει το μοντέλο κι εμείς με τις φωτογραφικές μας μηχανές και πολύ φαντασία τους μεγαλοφωτογράφους.  Το κέφι ανέβηκε στα ύψη, ειδικά όταν γλίστρησα στη λάσπη και παραλίγο να φάω τα μούτρα μου.

Όταν έφτασε η ώρα επιστρέψαμε στις θέσεις μας αψηφώντας τα δεσμά της αυτοϋποταγής μας.

τις λεπτομέρειες που δε φαίνονται να βλέπεις
τον χρόνο στις στροφές να τιθασέψεις
την αγάπη στο νοπό χώμα να σπείρεις
με χαρά και πόνο να την ποτίσεις
κρύβονται πίσω από τοίχους στο σκοτάδι
τα δευτερόλεπτα να σε τραβάνε προς τον Άδη
και πα’ στα βράχια ακόμη εσύ ανθίζεις
με το αίμα σου τα φύλλα τους θα βρέχεις
και θα ανθίζουν παντοτινά