fmotis

Νύχτα 3:30 το πρωί. Το χημικό εργοστάσιο φωτίζει τον ουρανό καθώς καίει κάποια δηλητήρια στη φλεγόμενη καμινάδα. Τα παράθυρα κλειστά. Εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του εξουθενομένου. Από δίπλα με τραβάει μια γλυκιά φωνούλα από την μορφική αγκαλιά. Μπαμπά! Μπαμπά! Μπαμπά! Σηκώνομαι και πηγαίνω στο κρεβάτι του Λεωνίδα. Κάθεται γονατιστός και με βλέπει να πλησιάζω μέσα στο φωτισμένο σκοτάδι. Γειάσου μπαμπά, μου λέει. Φτάνω κοντά του και γονατίζω για να τον ξαπλώσω. Τί κάνεις μπαμπά; Με ρωτάει και την επόμενη στιγμή με αγκαλιάζει, πιέζει το μαγουλάκι του πάνω στο δικό μου. Εγώ κλαίω. Τον ξαπλώνω, τον παίρνει αμέσως ο ύπνος. Απροσδόκιτη υπερδόση αγάπης, βλέπεις, δεν την περίμενα και με έχει πλημμυρίσει.

Η φωτό τραβήχτηκε πρίν περίπου έναν χρόνο.

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω για τον ύπνο και όλα του τα μυστήρια. Τα όνειρα που αναβλήζουν από όλες τις γωνιές της ύπαρξής μας και μας αγχώνουν, μας διεγείρουν, μας τρομάζουν. Κάτι που έμαθα και έζησα με τον μικρό Λεωνίδα είναι πως τα μωρά δεν μπορούν στην αρχή να διαχωρίσουν τα όνειρα από την πραγματικότητα. Ότι βλέπουν στα όνειρά τους είναι γι αυτά το ίδιο πραγματικό. Άλλωστε κι οι “μεγάλοι” όταν ονειρευόμαστε δεν έχουμε συνήθως την επίγνωση ότι πρόκειται για όνειρο. Αυτή έρχεται μετά.

Ποιός ο σκοπός των ονείρων; Νομίζω πως αυτή η ερώτηση έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες και μη. Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να βρει την τέλεια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω πολύ συχνά, είναι πως δε θέλω καν να το ξέρω. Και τι θα καταλάβουμε αν μάθουμε πως είναι μία μέθοδος που καταπολεμά το εσωτερικό μας κτήνος, μας προστατεύει από τον μανιακό κερατά, σώζει το καταπιεσμένο παιδί από την κατάθλιψη, βάζει τα συμβάντα της ημέρας σε μία τάξη, είναι θεϊκά μυνήματα,  μυνήματα από το παράλληλο διάστημα ή πλήση εγκεφάλου από εξωγήινα όντα; Ας διατηρήσουμε αυτό το μυστήριο μέσα μας. Η επιστήμη το έχει πάρει πολύ πάνω της και όλο και πιο συχνά ξεχνάει το πόσο μικρή και ασήμαντη είναι μπροστά στο υπέροχο θαύμα της ζωής.

Ο ύπνος λοιπόν, πρέπει να καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα. Ο μεσημεριανός ύπνος είναι ότι καλύτερο για την ευτυχία και ανάπτυξη του ανθρώπου. Και δεν εννοώ το απαίσιο power napping, που συνιστά τον ύπνο σαν μέσον βελτίωσης της παραγωγικότητας. Όχι! Ο ύπνος είναι καλός για την ψυχή και το σώμα μας. Αν κατά τύχη μας βοηθάει να είμαστε καλύτεροι στα μαθήματα ή στην εργασία μας, τόσο το καλύτερο. Πρωταρχικός στόχος πρέπει να είναι η καλοπέραση. Εγώ με τον εαυτούλη μου.

Η νιρβάνα είναι βέβαια ο ύπνος με τον έρωτά μας. Μετά ή και πριν μια νόστιμη συνουσία. Αλλά και με τα τέκνα είναι υπέροχο να μοιράζεσαι το κρεβάτι. Να κουλουριάζονται στον κόρφο σου, να τρίβωνται πάνω σου, να σε ψάχνουν τη νύχτα, να κινούνται όλη νύχτα ασταμάτητα. Ένας χορός της αγάπης σε αργή κίνηση. Είναι τόσο ωραία να μοιράζεσαι τον ύπνο!!

Κι αυτό σκοπεύω να κάνω αυτό το σαββατοκύριακο. Να αναπληρώσω όλες τις ώρες που έχω χάσει τις τελευταίες βδομάδες που με έχουν να κοιμάμε σχεδόν μπροστά στην οθόνη, μέσα στο τρένο, πάνω στο ποδήλατο (στις κατηφόρες). Ενδιάμεσα θα γιορτάσουμε και τα 2 χρόνια του Λεωνίδα.

Υ.Γ. Τώρα έχω ξαπλώσει πάνω στην καυτή άμμο, στο ένα χέρι μια παγωμένη μπύρα, οι φωνές των παιδιών που χτίζουν ένα παλάτι από άμμο πάνω στα πόσια μου, κλείνω τα μάτια και αφήνω το ήλιο να με κάψει μετρώντας τα κύματα να σπάνε πάνω στην παραλία… Ντρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρνν

Πριν μερικούς μήνες αγόρασα κατά λάθος ή κατά τύχη δυο παλιές αναλογικές φωτογραφικές μηχανές (Agfa Optima και Voigtländer-Zeiss Ikon). Και οι δύο μου κόστησαν από ένα ευρώ (καλά να είναι το eBay). Κι έτσι βρέθηκα με μία μηχανή στο κάθε χέρι που είναι συνομήλικές μου. Και οι δύο έχουν σταθερούς, φωτεινούς φακούς στα 40mm. Εννοείται ότι υπάρχει η δυνατότητα ρύθμισης του διαφράγματος και της εστίασης. Η Ikon έχει και ρύθμιση έκθεσης. Όλα αυτά τα μικρά μαγικά εργαλεία που στη τέλεια στιγμή μπορούν να παράγουν την τέλεια φωτογραφία. Κι έτσι άρχησα να παίζω και να επανακαλύπτω την χαρά του μηχανικού κλικ (κι ας μην είναι το ΚΛΑΚ μιας SLR) της σχεδόν ερωτικής κίνησης για την φόρτωση της επόμενης στάσης. Σκέφτομαι πόσο φως διαθέτω, πόσο να ανοίξω ή να κλείσω το διάφραγμα και να αυξήσω ή να μειώσω τον χρόνο έκθεσης; Έτσι γίνομαι πολύ πιο ευαίσθητος και σπουδάζω το μοτίβο μου. Κάθομαι και του αφιερώνω τον χρόνο που αρμόζει σε κάθε φωτογραφία, μέχρι να μου πει η μούσα: “κάνε κλικ τώρα. άντε μας τα ‘πρηξες!”.

Μαζί με μένα και ο Λεωνίδας βρήκε τη χαρά του να παίζει με τις γιαγιάδες μηχανές (εφόσον είναι πια ξεφτέρι στην ψηφιακή μας, γνωρίζοντας πως να βγάζει την μπαταρία και την κάρτα μνήμης. Και άντε ψάξε μπαμπά.). Του εξήγησα και μερικά βασικά περί διαφράγματος και χρόνου έκθεσης, που πρέπει να βάζει το μάτι του πριν πατήσει το κουμπί, κλπ. Εδώ μια φωτό με την Optima καθώς ο οΛεωνίδας επεξεργάζεται την Ikon, χωρίς επεξεργασία (out of the box):