fmotis

Συνεχίζω την παρέα με τον Tom Hodkinson. Πρέπει να χαλαρώσουμε λιγάκι, ειδικά τώρα με τη νέα κυβέρνηση. Για να πω την αλήθεια χάρηκα που έφαγε την εκλογική σφαλιάρα ο Caraman Lee. Αλλά ήταν πραγματικά τιμωρία ή μια γοργή και ανώδυνη Exit Strategy; Βαρέθηκε ο άνθρωπος. Οι τσέπες του γέμισαν, και οι τσέπες των φίλων. Άσε να πάρουν και οι άλλοι κάτι. Είσαι καλός άνθρωπος τελικά κύριε Lee, ρε πούστη μου.

Θα αφήσω το πολιτικό θέμα όμως κατα μέρος. Έχω άλλωστε να χωνέψω ακόμα την αχόνευτη νέα γερμανική κυβέρνηση (όχι ότι οι άλλοι αχώνευτοι θα ήταν καλύτεροι, αλλά ΣΟΥΤ πια!). Πίσω στο θέμα μου. Που θα μου άρεζε να γίνει και θέμα σας. Και είναι κάτι που στην αρχή θα αρέσει και στον μέσο Έλληνα τεμπέλη…. πολίτη εννούσα!  Σερφάροντας στον εργάσιμό μου χρόνο το διαδίκτυο σχετικά με το θέμα έπεσα σε μερικά ενδιαφέντα σελιδάκια.  Ένα από αυτά λέγεται Slow Down Now. Είναι σελίδα με τα όλα της και έχει και το απαραίτητο μανιφέστο:

How to slow down
1. Drink a cup of tea, put your feet up and stare idly out of the window. Warning: Do not attempt this while driving.
2. Do one thing at a time. Remember multitasking is a moral weakness (except for women who have superior brain function.)
3. Do not be pushed into answering questions. A response is not the same as an answer. Ponder, take your time.
4. Learn our Slow Manifesto.
5. Yawn often. Medical studies have shown lots of things, and possibly that yawning may be good for you.
6. Spend more time in bed. You have a better chance of cultivating your dreams (not your aspirations.)
7. Read the slow stories.
8. Spend more time in the bathtub. (See letter from Major Smythe-Blunder.)
9. Practice doing nothing. (Yes this is the difficult one.)
10. Avoid too much seriousness. Laugh, because you’re live on earth for a limited time only.

Πιστεύω ότι οι γονείς σας να πλήρωσαν το φροντηστήριο για να σας μάθει αγγλικά και να διαβάσετε αυτό το μανιφέστο. Αν είστε οι γονείς των παιδιών σας, να τα παρακαλέσετε να σας το μεταφράσουν. Μη πήγαν τζάμπα όλα τα λεφτά και τα πτυχία, έτσι;

Φιλάκια και περαστικά σε όλους μας!

Σχετικά με την κριτική που πλακώνει το καθόλου εντυπωσιακό φιλμάκι του Κώστα Γαβρά σχετικά με την Ακρόπολη. Όταν το είδα μου θύμησε τα κάπως ουδέτερα ντοκιμαντέρ του BBC. Είναι σίγουρα κάτι που μπορείς να δείξεις σε ένα μουσείο, αλλά και τίποτε παραπάνω. Από την άλλη μου τη δίνει η προσπάθεια των νικητών να γράψουν την ιστορία… Παρακάτω η απάντησή μου στον Σάκη που παραπονέθηκε στο facebook:

Δεν γνωρίζω τι έγινε στον Παρθενώνα με τους χριστιανούς τότε. Αλλά είναι γεγονός ότι με την εξουσία που απέκτησε τότε η εκκλησία δεν έγιναν μονάχα πολλές λεηλασίες και καταστροφές, αλλά διώχθηκαν και οι υπόλοιποι αλλόθηρσκοι. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, η εξουσία για μια ακόμη φορά υπέθαλψε την ανθρώπινη ύπαρξη. Δε νομίζω ότι αξίζει η όλη φασαρία εδω πέρα.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε υπεύθυνοι για τις μεγαλύτερες ήττες και καταστροφές μας (κάτι που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα και δεν βλέπω να αλλάζει με τις εκλογές).

Τελικά τα μάρμαρα είναι τόσο ουσιαστικά; Είμαστε ακόμα αυτός ο λαός που μεγαλούργησε; Που ανέπτυξε την τέχνη, την φιλοσοφία, την αγάπη για το κάλλος, για την επιστήμη με ευπρόσδεκτη την επιρροή από τους γειτονικούς πολιτισμούς. Νομίζω ότι το μουσείο της Ακρόπολης είναι μόνο το πρώτο μικρό βήμα. Θα πρέπει να ακολουθήσουν κι άλλα, να γίνουμε ξανά ένας λαός που αξίζει να φέρει τα στολίδια του παρελθόντος.

Με τον χρόνο που όλο γερνάει ανακαλύπτω το γεγονός ότι φιλτράρω όλα αυτά που μου συνέβησαν κατά καιρούς και διατηρώ στην προσπελάσιμη μνήμη μου τα λιγοστά καλά. Ένα από αυτά ήταν που μεγάλωσα σε ένα χωριό, που στην Ελλάδα θα το λέγαμε κωμόπολη, ονόματι Maulbronn (Μαουλμπρόνν). Στη βόρεια μύτι του μέλανα δρυμού, κολλημένο πάνω σε μαλακούς λόφους με λίμνες και δάση σε αφθονεία. Πάνω σε έναν λόφο το σπίτι μου,  σε έναν δρόμο που πριν 20 χρόνια ήταν ακόμα χωρίς αυτοκίνητα. Απέναντι από το σπίτι μου ο λόφος ανέβαινε, γινόταν δασάκι. Κι εκεί είχα χτίσει με τα παιδιά της γειτονιάς ένα σπίτι πάνω στα δέντρα. Μπορούσες να απολαύσεις μια φοβερή πανοραμική θέα του χωριού, με το ονειρεμένο μοναστήρι και πάντα ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Εμείς βέβαια δεν ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα μ’ αυτά τα καλαίσθητα θεάματα, καθώς τελειωποιούσαμε τα ινδιάνικά μας τόξα, παίζαμε τη ζωή των ινδιάνων, ή γλιστρούσαμε καθισμένοι πάνω σε πλαστικές σακούλες πάνω σε χιόνι και λάσπη, δεν ήταν παρά ένα όμορφο πλαίσιο στο παιχνίδι μας.

Ο μύθος λέει πως κάποιο μοναχοί στην αναζήτηση μιας τοποθεσίας για το νέο τους μοναστήρι στείλαν μπροστά τον γαϊδαρό τους, λέγοντας ότι εκεί που θα σταματήσει να πιεί νερό, θα εγκατασταθούν. Κι έτσι έγινε. Το μοναστήρι είναι το πιο καλά διατηρημένο σε όλη τη Γερμανία και είναι βραβευμένο από την Unesco. Δε θα σας κουράσω με όλους τους μύθους και μυστήρια που περιτυλίγουν το μέρος. Ένα μόνο θα αναφέρω: Ο δρ. Φάουστ ήταν μοναχός στο μοναστήρι. Μετά από πολλούς αιώνες άνθησης το μοναστήρι εγκαταλύπεται από τους μοναχούς και πέφτει στα χέρια των προτεσταντών.  Αυτοί δημιούργησαν ένα σχολείο-σεμινάριο, που δεχόταν μαθητές από όλη τη Γερμανία. Μεταξύ αυτών και ο Hermann Hesse. Τα χρόνια του εδώ δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστα. Στο τέλος, επαναστάτης καθώς ήταν, το βάζει στα πόδια και ξεφεύγει από τα δεσμά της εκπαίδευσης που μόνο σκοπό έχει να περιορίσει τον ορίζοντα του ελεύθερου ανθρώπου (σήμερα πολύ περισσότερο από ποτέ).

Κάποτε ξεφεύγοντας από την εφηβεία, τα καλοκαίρια των φοιτητικών χρόνων κάθισα τα απογεύματα στον παράδεισο, τον προθάλαμο του ναού, και διάβαζα τον Hesse. Πολλές φορές άκουγα το όργανο να ηχεί πίσω από την τεράστια ξύλινη πύλη. Ήταν στιγμές εντελώς ελεύθερες. Εκείνες τις στιγμές δραπέτευσα από όλα αυτά που με τόσο κόπο είχα ξεχάσει. Και άρχησα πρώτη φορά να ζω. Στην ουσία θα μπορούσα να είχα σταματήσει εκεί. Δε νομίζω να χρειάζεσαι άλλα βιβλία και γνώσεις. Πάρε τον Σιντάρτα, τον λύκο της στέππας, τον Ντέμιαν και το παιχνίδι με τις χάντρες. Και κράτησέ τα παραμάσκαλα μέχρι το τέλος. Όλα τα άλλα πρέπει να τα βρεις μόνος σου.

Αν ποτέ περάσετε από το μέλανα δρυμό, δώστε μου σήμα να βρεθούμε στο χωριό μου. Να κάνουμε μια βουτιά στη δροσερή λίμνη και μετά να περπατήσουμε τις αρχαίες πέτρες της ζωής μας.

Οφείλω να ομολογήσω ότι μπήκα σ’ αυτή την ταινία μόνο και μόνο για την δράση και την αγωνία που ήταν το μόνο καλό στοιχείο του βιβλίου του Dan Brown. Και όποιος το κάνει αυτό με αυτήν την προσδοκία δε θα απογοητευτεί. Η ταινία κληρονόμησε την υψηλή ταχύτητα του βιβλίου και σου δίνει μόνο λίγες στιγμές ανάπαυλας. Το καλό είναι πως μέσα στον πανικό που διακατέχει την ιστορία δεν ξεχάστηκε και κάποιο χιούμορ. Η ιστορία καθεαυτή είναι σχετικά καλή, παρόλο που απογοητεύει στο τέλος με την απομυθοποίηση της. Ήλπιζα ίσως να βρω λίγο περισσότερο βάθος.

Αντ’ αυτού βρήκα έναν Tom Hanks στην ίσως χειρότερη στιγμή της καριέρας του. Με το πρόσωπό του τσιτωμένο και γυαλιστερό από το πολύ Botox δεν έδειξε ίχνος συναισθήματος. Δεν με έπεισε όπως στην προηγούμενη ταινία The Da Vinci Code. Εκεί ίσως να με μάγεψε και η αγαπημένη Audrey Toutou. Στην αντίπερα όχθη έχουμε έναν Ewan McGregor που κλέβει την παράσταση, χωρίς βέβαια να πάει και για Όσκαρ. Πάντως δίνει πνοή στον χαρακτήρα του, που είναι διαποτισμένος από την πίστη του στο Θεό και στο έργο του.

Οι λίγο πάνω από 2 ώρες περνούν πολύ ευχάριστα και γρήγορα, παρόλο που οι νεκροί αφήνουν ένα χαλί από αίμα πίσω τους. Αλλά δε μας ανησηχεί γιατί είναι απλά ένα (hollywoodιανό) παραμύθι. Πολύ περισσότερο θα με ενδιέφερε πόση αλήθεια κρύβεται από όλα αυτά που λέγονται στην ταινία για τους Illuminati. Το δίκτυο είναι δυστυχώς γεμάτο με πηγές αμφισβητούμενης ποιότητας. Πάντως είναι γεγονός ότι υπήρξαν, οι Illuminati όμοιοι με τους Πυθαγόρειους. Ίσως να υπάρχουν και σήμερα και να είναι πολύ πιο ισχυροί απ’ ότι φανταζόμαστε.

Τέλος, η χειρότερη στιγμή της ταινίας είναι που προς το τέλος η ερευνήτρια που παράγει την αντιύλη, λέει ότι ποτέ δε φανταζόταν ότι η έρευνά της θα μπορούσε να χρεισημοποιηθεί για τρομοκρατικούς σκοπούς. Αλήθεια ελκυστική κυρία μου, σε ποιό κόσμο ζεις; Στο Star Trek; Η έρευνα και οι επιστήμες γενικά ήταν και θα είναι πάντοτε στα χέρια του κεφαλαίου και της εξουσίας, συνεπώς και της τρομοκρατείας. Ειδικά από εδώ και μπρος που τα έυκολα έχουν ειπωθεί και μένουν μόνο τα δύσκολα που θέλουν χρόνο και χρήμα.

ΥΓ. Χορηγός της ταινίας ήταν η Lancia που περνούσε κάθε λίγο και λιγάκι με τον όμορφο πισινό της νέας Delta από την οθόνη.