fmotis

Δάκρυσα εκείνο το βράδι. Το ιστορικό βράδι της 4ης Οκτωβρίου. Ο καπετάν Lee που μόλις είδε ότι το ηρωικό πλοίο του “Η Ελένη” να βυθίζεται σήκωσε το χέρι του και περίμενε. Σώπασε η λαοθάλασσα μπροστά στις τηλεοράσεις. Τα ζάρια στμάτησαν να κυλούν. Ο ελληνικός χύθηκε από το μπρίκι. Οι τρομοκράτες τρομαγμένοι μη φάνε φάπα σκήψαν τα κεφάλια τους ταπεινά. Ο δυτικός κόσμος έπαψε να σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο στους υπηκόους του. Τα σχολεία κλείσανε. Οι κότες την κοπανήσαν από τα μικροσκοπικά κλουβιά τους. Μπροστά στο καπετάν Lee σταμάτησαν τα φλας και τα κλακ των φωτογραφικών μηχανών. Οι αυτοαποκαλούμενοι δημοσιογράφοι μουγκώθηκαν. Η γη σταμάτησε να γυρίζει. Όλη η Ελλάδα, όλος ο κόσμος, όλο το σύμπαν κοιτούσε με κομμένη την ανάσα τον καπετάν Lee όπως στεκόταν στο κατάστρωμα να σφίγγεται και να ιδρώνει.

Την επόμενη στιγμή απελπισμένος ξέσκισε τα ρούχα του και εμφανίστηκε η στολή του Superman από κάτω. Ξανασήκωσε το χέρι του. Αλλά τίποτε. Η Ελλάδα, ο κόσμος και το σύμπαν παρακολουθούσαν την προσπάθεια το καπετάν Lee  να απογειωθεί. Όμως χοντρούλης όπως ήταν και με τα αργύρια στις τσέπες του είχε χάσει την ικανότητα να πετάει. Κι έτσι απελπισμένος πήδηξε μεσ’ το νερό και εξαφανήστηκε σαν τορπίλλη στον βυθό του Σαρονικού.

Το πλοίο “Η Ελένη” βυθίστηκε θεαματικά χωρίς τον καπετάνιο της.

Οφείλω να ομολογήσω ότι μπήκα σ’ αυτή την ταινία μόνο και μόνο για την δράση και την αγωνία που ήταν το μόνο καλό στοιχείο του βιβλίου του Dan Brown. Και όποιος το κάνει αυτό με αυτήν την προσδοκία δε θα απογοητευτεί. Η ταινία κληρονόμησε την υψηλή ταχύτητα του βιβλίου και σου δίνει μόνο λίγες στιγμές ανάπαυλας. Το καλό είναι πως μέσα στον πανικό που διακατέχει την ιστορία δεν ξεχάστηκε και κάποιο χιούμορ. Η ιστορία καθεαυτή είναι σχετικά καλή, παρόλο που απογοητεύει στο τέλος με την απομυθοποίηση της. Ήλπιζα ίσως να βρω λίγο περισσότερο βάθος.

Αντ’ αυτού βρήκα έναν Tom Hanks στην ίσως χειρότερη στιγμή της καριέρας του. Με το πρόσωπό του τσιτωμένο και γυαλιστερό από το πολύ Botox δεν έδειξε ίχνος συναισθήματος. Δεν με έπεισε όπως στην προηγούμενη ταινία The Da Vinci Code. Εκεί ίσως να με μάγεψε και η αγαπημένη Audrey Toutou. Στην αντίπερα όχθη έχουμε έναν Ewan McGregor που κλέβει την παράσταση, χωρίς βέβαια να πάει και για Όσκαρ. Πάντως δίνει πνοή στον χαρακτήρα του, που είναι διαποτισμένος από την πίστη του στο Θεό και στο έργο του.

Οι λίγο πάνω από 2 ώρες περνούν πολύ ευχάριστα και γρήγορα, παρόλο που οι νεκροί αφήνουν ένα χαλί από αίμα πίσω τους. Αλλά δε μας ανησηχεί γιατί είναι απλά ένα (hollywoodιανό) παραμύθι. Πολύ περισσότερο θα με ενδιέφερε πόση αλήθεια κρύβεται από όλα αυτά που λέγονται στην ταινία για τους Illuminati. Το δίκτυο είναι δυστυχώς γεμάτο με πηγές αμφισβητούμενης ποιότητας. Πάντως είναι γεγονός ότι υπήρξαν, οι Illuminati όμοιοι με τους Πυθαγόρειους. Ίσως να υπάρχουν και σήμερα και να είναι πολύ πιο ισχυροί απ’ ότι φανταζόμαστε.

Τέλος, η χειρότερη στιγμή της ταινίας είναι που προς το τέλος η ερευνήτρια που παράγει την αντιύλη, λέει ότι ποτέ δε φανταζόταν ότι η έρευνά της θα μπορούσε να χρεισημοποιηθεί για τρομοκρατικούς σκοπούς. Αλήθεια ελκυστική κυρία μου, σε ποιό κόσμο ζεις; Στο Star Trek; Η έρευνα και οι επιστήμες γενικά ήταν και θα είναι πάντοτε στα χέρια του κεφαλαίου και της εξουσίας, συνεπώς και της τρομοκρατείας. Ειδικά από εδώ και μπρος που τα έυκολα έχουν ειπωθεί και μένουν μόνο τα δύσκολα που θέλουν χρόνο και χρήμα.

ΥΓ. Χορηγός της ταινίας ήταν η Lancia που περνούσε κάθε λίγο και λιγάκι με τον όμορφο πισινό της νέας Delta από την οθόνη.

τις λεπτομέρειες που δε φαίνονται να βλέπεις
τον χρόνο στις στροφές να τιθασέψεις
την αγάπη στο νοπό χώμα να σπείρεις
με χαρά και πόνο να την ποτίσεις
κρύβονται πίσω από τοίχους στο σκοτάδι
τα δευτερόλεπτα να σε τραβάνε προς τον Άδη
και πα’ στα βράχια ακόμη εσύ ανθίζεις
με το αίμα σου τα φύλλα τους θα βρέχεις
και θα ανθίζουν παντοτινά

…no life at all!