fmotis

Πετάνε στα όνειρά μου με μπλε φτερά και πούπουλα
ξεχασμένα μυνήματα – αποθημένα; – φέρνουν
και κάθονται κράζοντας στον κόρφο μου
Τα νύχια τους καρφώνονται στα μπούτια μου
κι ύστερα σαν σκυλιά κουλουριάζονται περιμένοντας
εμένα να τα ανοίξω. να ταξιδέψω παλι στον πόνο και πόθο του χθες

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις

Σκεφτόμαστε να βάψουμε τον τοίχο στην κρεβατοκάμαρα μας σε χρώμα μπορντό. Κι επειδή είναι πολύ βαρύ χρώμα σκέφτηκα να βρω ένα έργο τέχνης, πίνακα ή φωτογραφία, που να ταιριάζει χρωματικά και να είναι πάνω στο θέμα. Έτσι έπεσα πάνω στη Δανάη του Klimt. Μία από τις πολύ υπέροχες απόψεις της ομορφιάς της γυναίκας και του έρωτα. Ο πατέρας της Ακρίσιος μόλις έλαβε τον χρησμό ότι θα βρει τον θάνατο από τον μέλλοντα εγγονό του, κλείδωσε την Δανάη για να ξεφύγει από την μοίρα του. Φυλακισμένη υπόγεια μεγάλωσε και έγινε μια υπέροχα όμορφη γυναίκα, μακρυά από το φως του ήλιου. Ο Δίας που δεν άντεχε τέτοια δράματα εμφανίστηκε σαν χρυσή βροχή, τρύπωσε και ενώθηκε μαζί της. Η χρυσή βροχή στην μυθολογία συμβολίζει την ένωση του ήλιου και της σελήνης. Από τον θεϊκό αυτό έρωτα γεννήθηκε ο Περσέας με την Δανάη να είναι ουσιαστηκά ακόμα παρθένως!
Οι περιπέτειές της συνεχίστηκαν. Μόλις το έμαθε ο Ακρίσιος την έβαλε με τον Περσέα σε ένα κιβώτιο/κιβωτό και μπλουμ μέσα στη θάλασσα. Καταλήγει στη Σέριφο και μετά από περιπέτειες του Περσέα (βλ. Μέδουσα) επιστρέφει και πάλι στο Άργος. Η επιμονή της να εξαφανήζεται και να επανεμφανίζεται συμβολίζει κατά τημυθολογία τις φάσεις της σελήνης. Πολλές φορές η Δανάη αναφέρεται και σαν θεά του φεγγαριού.

Ένας επιπλέον λόγος της επιλογής μου είναι οι προφανείς ομοιότητες της Δανάης του Κλιμτ με την Μ. Αυτό πρέπει απλά να το πιστέψετε. Θα μπορούσε σίγουρα να ήταν το μοντέλο του. Αλλά το 1907 όταν το ζωγράφιζε δεν είχαμε ακόμη την τύχη να τον γνωρίσουμε.

Τέλος σαν έργο είναι καταπληκτικό. Το πρόσωπο της Δανάης  τυλιγμένο σε έναν αγωνιώδη, ηδονικό ύπνο με την χρυσή βροχή να απορρωφάται από το αιδοίο της. Τα παράξενα τερατάκια να κοιτάνε με γκουρλωμένα μάτια και κάπου βαθιά μέσα της να συντελείται το θαύμα της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Υπάρχει τίποτε καλύτερο και πιο όμορφο;

|sequel to this one|

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

Νύχτα 3:30 το πρωί. Το χημικό εργοστάσιο φωτίζει τον ουρανό καθώς καίει κάποια δηλητήρια στη φλεγόμενη καμινάδα. Τα παράθυρα κλειστά. Εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του εξουθενομένου. Από δίπλα με τραβάει μια γλυκιά φωνούλα από την μορφική αγκαλιά. Μπαμπά! Μπαμπά! Μπαμπά! Σηκώνομαι και πηγαίνω στο κρεβάτι του Λεωνίδα. Κάθεται γονατιστός και με βλέπει να πλησιάζω μέσα στο φωτισμένο σκοτάδι. Γειάσου μπαμπά, μου λέει. Φτάνω κοντά του και γονατίζω για να τον ξαπλώσω. Τί κάνεις μπαμπά; Με ρωτάει και την επόμενη στιγμή με αγκαλιάζει, πιέζει το μαγουλάκι του πάνω στο δικό μου. Εγώ κλαίω. Τον ξαπλώνω, τον παίρνει αμέσως ο ύπνος. Απροσδόκιτη υπερδόση αγάπης, βλέπεις, δεν την περίμενα και με έχει πλημμυρίσει.

Η φωτό τραβήχτηκε πρίν περίπου έναν χρόνο.