fmotis

Συνεχίζω την παρέα με τον Tom Hodkinson. Πρέπει να χαλαρώσουμε λιγάκι, ειδικά τώρα με τη νέα κυβέρνηση. Για να πω την αλήθεια χάρηκα που έφαγε την εκλογική σφαλιάρα ο Caraman Lee. Αλλά ήταν πραγματικά τιμωρία ή μια γοργή και ανώδυνη Exit Strategy; Βαρέθηκε ο άνθρωπος. Οι τσέπες του γέμισαν, και οι τσέπες των φίλων. Άσε να πάρουν και οι άλλοι κάτι. Είσαι καλός άνθρωπος τελικά κύριε Lee, ρε πούστη μου.

Θα αφήσω το πολιτικό θέμα όμως κατα μέρος. Έχω άλλωστε να χωνέψω ακόμα την αχόνευτη νέα γερμανική κυβέρνηση (όχι ότι οι άλλοι αχώνευτοι θα ήταν καλύτεροι, αλλά ΣΟΥΤ πια!). Πίσω στο θέμα μου. Που θα μου άρεζε να γίνει και θέμα σας. Και είναι κάτι που στην αρχή θα αρέσει και στον μέσο Έλληνα τεμπέλη…. πολίτη εννούσα!  Σερφάροντας στον εργάσιμό μου χρόνο το διαδίκτυο σχετικά με το θέμα έπεσα σε μερικά ενδιαφέντα σελιδάκια.  Ένα από αυτά λέγεται Slow Down Now. Είναι σελίδα με τα όλα της και έχει και το απαραίτητο μανιφέστο:

How to slow down
1. Drink a cup of tea, put your feet up and stare idly out of the window. Warning: Do not attempt this while driving.
2. Do one thing at a time. Remember multitasking is a moral weakness (except for women who have superior brain function.)
3. Do not be pushed into answering questions. A response is not the same as an answer. Ponder, take your time.
4. Learn our Slow Manifesto.
5. Yawn often. Medical studies have shown lots of things, and possibly that yawning may be good for you.
6. Spend more time in bed. You have a better chance of cultivating your dreams (not your aspirations.)
7. Read the slow stories.
8. Spend more time in the bathtub. (See letter from Major Smythe-Blunder.)
9. Practice doing nothing. (Yes this is the difficult one.)
10. Avoid too much seriousness. Laugh, because you’re live on earth for a limited time only.

Πιστεύω ότι οι γονείς σας να πλήρωσαν το φροντηστήριο για να σας μάθει αγγλικά και να διαβάσετε αυτό το μανιφέστο. Αν είστε οι γονείς των παιδιών σας, να τα παρακαλέσετε να σας το μεταφράσουν. Μη πήγαν τζάμπα όλα τα λεφτά και τα πτυχία, έτσι;

Φιλάκια και περαστικά σε όλους μας!

Εδώ και αρκετά χρόνια οι γερμανικές κυβερνήσεις (αριστερές και αριστεροδεξιές) διεισδύουν στον υπόκοσμο της παράνοιας. Ο μεγάλος αδερφός ξύπνησε και θέλει να τα ξέρει ΟΛΑ!

- CCTV σε κάθε γωνία.
- Πληροφορίες DNA που παίρνει η αστυνομία (από (α)τυχών υπόπτους) δεν σβήνονται πλέον από την βάση δεδομένων.
- Αποθήκευση της φωτογραφίας της ταυτότητας και όλων των άλλων δεδομένων ώς αρχείο, πάνω στην ταυτότητα και σε κεντρικές βάσεις δεδομένων (οι οποίες γίναν ήδη θύμα από ικανούς Hackers).
- Αποθήκευση όλης της δραστιριότητας από ΚΑΘΕ ΧΡΗΣΤΗ στο ιντερνέτ για τουλάχιστον 6 μήνες!
- Ηλεκτρονική κάρτα υγείας, που μαζέυει όλες τις πληροφορίες ασθένειας σε κεντρικούς υπολογιστές.
- Το σύστημα που χρησιμοποιείται για “διόδεια” στα φορτηγά παρακολουθεί όλα τα αυτοκίνητα. Καταγράφει όλες τις πινακίδες, από που έρχεσαι και προς τα που πας. Μπορεί να βγάλει τέλειες φωτογραφίες πορτραίτο (ήδη χρησιμοποιείται στη δίωξη εγκληματιών). Στα φορτηγά υπάρχουν πλέον εγκατεστημένα μηχανήματα που μέσω GPS καταγράφουν ακριβώς όλη την κίνηση. Σύντομα θα βγει το σύστημα και για τα ΙΧ.
- Πριν λίγους μήνες ψηφίστηκε νομοσχέδιο για μπλοκάρισμα παιδεραστικών ιστοσελίδων με το επιχείρημα ότι δεν έχουν πρόσβαση οι αρχές σε server στο εξωτερικό. Το νομοσχέδιο όμως αποσκοπεί κυρίως στο μπλοκάρισμα σελίδων του εσωτερικού. Επιπλέον τα κριτήρια για να εισαχθεί μια σελίδα στη μαύρη λίστα είναι νεφελώδη. Επίσης άγνωστο είναι τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που κατά λάθος καταλήγουν σε μια τέτοια σελίδα ή αν ένα site που επισκέφτονται φέρει κάποιο link από απαγορευμένη σελίδα. Δημιουργείται έτσι μία πλεκτάνη από νόμους και παρακολούθησης του πολίτη, χωρίς έλεγχο και διαφάνεια.
- Ως επόμενο βήμα οι συντηρητικοί της CDU συζητούν την ηθικοποίηση της blogόσφαιρας. Λογοκρισία!
- Στις 27 Σεπτεμβρίου έχουμε βουλευτικές εκλογές. Ένα νέο κόμμα σατιρικής αντίστασης (Die Partei) αποκλείστηκε από τις εκλογές παρόλο που πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Ήδη πήγε το θέμα στο Ευροδικαστήριο και το κόμμα δήλωσε ότι θα επιδιώξει την ακύρωση των εκλογών (σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο).

Και η Γερμανία βαδίζει ολοταχώς προς το 1984. Παρακάτω ένα βιντεοτραγουδάκι από τους αγαπητούς Botany Bay πάνω στο θέμα.

Το ταξίδι της φάλαινας είναι ταξίδι στα βάθη της ψυχής
οι λέξεις σαν σε όνειρο χάνονται στο αιώνιο τραγούδι
μένουν ζωγραφισμένες πάνω στη θάλασσα
αφρός που την σκίζουμε και βιάζουμε κάθε μέρα.

Είμαι τώρα εδώ και 1,5 βεδομάδες μόνος κι έχω περάσει από πολλά στάδια της απόγνωσης, της μανιακής απασχόλησης για να μην έχω μια στιγμή κενή. Να μην είμαι Εγώ και απελπιστώ εντελώς. Εχθές όμως καθώς έψαχνα κάποιες παλιές φωτογραφίες για ένα φωτομωσαϊκό που σχεδιάζω, έβγαλα το άγχος και τον φόβο μου έξω στο κρύο στο μπαλκόνι και έκατσα και διασκέδασα με τον γλυκό παρελθόν. Οι όμορφες μέρες που περάσαμε με την αγαπημένη μου Μ. Τις τολμηρές τις στάσεις στη πρώτη μας επίσκεψη στην Κέρκυρα. Στο πλοίο που μόλις άραζε στο λιμάνι και το χέρι της μέσα στο παντελόνι μου να με χαϊδεύει με ένα μπουλούκι κόσμο γύρω μας. Με την φλογέρα που μου έπαιξε καθώς κατεβαίναμε την Κηφησίας. Στο καραβάκι που νοικιάσαμε και ανοιχτήκαμε στη θάλασσα, γδυθήκαμε και νάτο το ψαροκάικο να περνάει κολλητά από δίπλα μας… Τί πονηρό κορίτσι που είσαι εσύ κυρία Μ.!!!

Επιστρέφοντας όμως στην ψυχανάλυση, δεν έχω λοιπόν κανέναν λόγο να παραπονιέμαι. Έκανα τόσα και τόσα στη ζωή μου. Και θέλω να δοκιμάσω ακόμα περισσότερα. Οι ιδέες και τα ενδιαφέροντα πληθαίνουν και αυξάνονται. Έχω μια υπέροχη γυναίκα και ένα παιδάκι θαύμα. Κι όμως φοβάμαι να μείνω μόνος μου με τις σκέψεις μου. Μου λείπει η βαλβίδα που είχα παλιότερα με το σχέδιο και την συγγραφή παράξενων ιστοριών. Κάτι σαν David Lynch των Πατησσίων ήμουν τότε. Γι’ αυτό σήμερα έχω βάλει σκοπό να αναβιώσω αυτό το παρελθόν. Σε ποιά μορφή θα μου βγει δεν ξέρω. Αλλά θα πάρω το κάρβουνο στο χέρι, μια βαθιά ανάσα και μπρος με τις μουντζούρες!

Σήμερα φτάνω τα 100! Και ναι δεν είμαι ιδιαίτερα πιο δημοφιλής απ’ ότι ήμουν πριν. Έχω γνωρίσει όμως δυο-τρεις υπάρξεις που θα μπορούσαν να είναι φίλες μου καλές. Ίσως να είναι κιόλας κατά έναν ηλεκτρονικό τρόπο. Πάντως σας σκέφτομαι με τρυφεράδα. Το λυπηρό είναι που η στατιστική μου δείχνει την περίοδο που τα λέγαμε για τις μεγάλες πούτσες είναι η πιο επιτυχημένη. Ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι που έρχονται στο blog μου, έρχονται από μια τέτοια αναζήτηση. Άσε, όλοι αυτό ψάχνουμε στην ουσία. Ένα μεγάλο εργαλείο που να μας προκαλεί την ηδονή και την χαρά που δε νιώσαμε μέχρι τώρα. Να μας αγγίξει, να μας κάψει σε σημεία του εαυτού μας που δεν ξέραμε πως υπάρχουν. Να εισχωρήσει τόσο βαθιά και να δώσει κεφαλιά στην ψυχή μας. Να βάλουμε γκολ. Την ευτυχία αναζητάμε όλοι μας. Άλλοι έτσι κι άλλοι αλλιώς.

Άντε λοιπόν για τις επόμενες 100 καταχωρήσεις, όνειρα, εσπερματώσεις και άλλες ανουσιότητες… Καλό δρόμο και καλές αναζητήσεις.

Μέσα στο σκοτάδι που παραδόξως συνεχίζω να υπάρχω πέφτω και τρώω συνέχεια τα μούτρα μου. Το φως που έβλεπα δεν ήταν παρά μια κωλοφωτιά. Φόρτωσα τις ώρες μου με επιπλέον δουλειές. Λάδωσα το παρκέ, καθάρισα όλα τα ντουλάπια στην κουζίνα, έβαλα μια τάξη στην αποθήκη, αυτοέρωτας, εκκλησία, σινεμά… Και μετά την επόμενη ανύποπτη στιγμή που μένω άπραγος με πιάνει η απελπησία και με εκσφεντονίζει στον απέναντι τοίχο. Την ψυχή μου.
Και μετά άναψα την τηλεόραση και έπεσα στον Spiderman 2 να τα καταφέρνει πιο εύκολα με τους διάφορους κακούς δαίμονες του κόσμου για να χάνει τη δική του ζωή, τη δική του αγάπη. Εντάξει δεν είμαι αραχνάνθρωπος, αλλά για πρώτη φορά ταυτίστηκα με μια τόσο παράλογη κατασκευή του Hollywood. Κλάψαμε μαζί, με την μοναξιά και τον πόνο που μας πλημμυρίζει και τα ανυπέρβλητα εμπόδια που βάζουμε οι ίδιοι μπροστά στο δρόμο μας. Και μετά στο μεγάλο φινάλε τα ξέχασα όλα. Δεν ήταν παρά δυο αξιοθρήνητοι ήρωες που δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο απ’ ότι τους όρισε ο σεναριογράφος. Και το δράμα τελείωσε, βυθίστηκε μέσα στο σκοτεινό νερό του Hudson.
Και έτσι το χλωροφόρμιο της τηλεόρασης μπήκε στις φλέβες μου, έγυρα πίσω το κεφάλι και έκλεισα τα μάτια μου, χωρίς να βλέπω το κένό, χωρίς να νιώθω τον πόνο. Άδειος.