fmotis

Βλέπωντας το ντοκιμαντέρ Zeitgeist μου έρχεται να το βάλω στα πόδια. Όχι από φόβο, αλλά από αηδεία για το πόσο φαύλος και ψεύτικος είναι ο κόσμος γύρω και εν μέρη μέσα μου. Και επειδή βλέπω τις τόσες προσπάθειες να με δελεάσει να μπω ακόμα πιο βαθιά, να σφίξω ακόμα πιο δυνατά τα δεσμά. Ότι βλέπουμε, ότι ακούμε, ότι μαθαίνουμε στα σχολεία αποβλέπουν στον έλεγχο και στην καθοδήγηση. Και πάνε τόσο καλά τα πράγματα που φτάσαμε στο σημείο να νομίζουμε ότι όσα κάνουμε τα κάνουμε από δική μας θέληση ή επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση στην προκειμένη περίπτωση. Διακόπτω όμως εδώ την αναμετάδωση γιατί θέλω να εστιάσω την προσοχή μας στην Ελλάδα. Εδώ είναι τρεις από τις σκέψεις/θεωρίες μου σχετικά με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα:

1. ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ! Που ζεις τόσα χρόνια στην Ελλάδα και επέτρεψες στον γιατρό να παίρνει και μετά να ζητάει το φακελάκι. Που λάδωσες τον εφοριακό και ύστερα επέτρψες τον εφοριακό να σε εκβιάζει. Που έχεις 10 πιστωτικές κάρτες και είσαι μέχρι το λαιμό στα χρέη. Που έγινες θύμα του θέλω να έχω για να είμαι.  Που βλέπεις την αδικία να διαπράττεται και να μην κάνεις τίποτε ακόμα κι ας μη σε αφορά. Που δεν προσέχεις τα παιδιά σου και προτιμάς να έχεις την ησυχία σου βάζωντάς τα μπροστά στην οθόνη. Που βολεύτηκες και αφήνεις τον ξένο να κάνει την δουλειά σου για ένα κομμάτι ψωμί και ρατσιστκές επιθέσεις. Που πιστεύεις ότι η νέα γενιά θα αλλάξει τα πράγματα, γιατί βλέπει και καταλαβαίνει περισσότερο. Που νομίζεις ότι η λιτότητα θα σώσει την κατάσταση. Που ελπίζεις στη λύτρωση από την εκάστοτε κυβέρνηση και την λεγόμενη πολιτεία. Μόνο αν δεχτούμε αυτή την σκάρτη τροπή που πήραμε σαν άνθρωποι και έθνος θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση ριζικά.

2. Γιατί η Ελλάδα δεν πρόκειται να φαληρήσει σε καμία περίπτωση και ο εκάστοτε Κωστάκης και Γιωργάκης είναι δέσμιοι ή και συμπαίκτες του συστήματος. Σαν κράτος χρωστάμε γύρω 300 δισ. € σε διάφορες τράπεζες. Δύο είναι οι λόγοι που δεν θα φαληρήσει η Ελλάδα. Πρώτον θα χαθούν όλοι αυτοί οι όμορφοι και νόστιμοι τόκοι. Δεύτερον δεν θα χρειάζεται η Ελλάδα να πάρει επιπλέον δάνεια με ακόμα μεγαλύτερα επιτόκια για να πληρώνει τους τόκους και να αντικαθιστά λήγοντα δάνεια. Έτσι έχουμε λοιπόν ένα κράτος που δένει το ζωνάρι και τα δεσμά του ακόμα πιο σφιχτά. Αλλά όσο και να σφίξεις δεν πρόκειται να ξεφύγεις από τον έλεγχο του κεφαλαίου, γιατί αυτό απλά δεν του συμφέρει. Η πιο εύκολη λύση θα ήταν η κεντρική τράπεζα της ΕΕ  να χωρηγήσει χαμηλότοκα δάνεια σε κάθε χώρα όπως κάνει με τις τράπεζες. Και μη μου πει κανείς τίποτε για πληθωρισμό.

3. Η τελειωποιημένη μορφή οργανωμένης και κρατικής παιδείας κατάφερε να  δημιουργήσει έθνη που χαρακτηρίζονται από δύο χαρίσματα: αβουλία και αβουλία. Αυτό δεν ισχύει βέβαια μόνο για την Ελλάδα αλλά είναι παγκόσμιο και εσκεμμένο φαινόμενο, που πρέπει να εξαληφθεί. Για την αγάπη των παιδιών μας!

Γιατί έβαλα τον τίτλο Fear and love σε αυτή μου την άποψη; Αυτές είναι οι επιλογές που έχουμε. Θέλουμε να ζούμε στον κόσμο της κατανάλωσης, της υπερπαραγωγικότητας και του πειρασμού που μας τραβάει σαν ρουφήχτρα στον γκρεμό της αναισθησίας; Ή να αγκαλιάσουμε την ζωή και την αγάπη, την δημιουργία, την συνείδηση, την επαγρύπνηση, την ζωή χωρίς αυταπάτες, τον έρωτα…

Στην αρχή της πολιτικής μου συνείδησης, ήμουν ασυνείδητα νεοδημοκράτης. Ο παππούς μου και ο μπαμπάς μου ήταν αυτοί που μου δείξαν το δρόμο. Την εποχή του Μητσοτάκη και ειδικά όταν κέρδισε ο παππούς Ανδρέας τις εκλογές, κάτοικος Αθηνών πλέων,  με είδα κατάπληκτος να ελπίζω για κάποια αλλαγή και να ανακαλύπτω μια αριστερή συμπάθεια. Αυτή βέβαια εξανεμίστηκε με τον Σημηταρά. Όχι! Δε με ξανακέρδισε η δεξιά. Γενικά δεν πιστεύω πλέον σε αυτό το σύστημα με το κεντρικό κράτος να προσπαθεί να ελέγχει το πάντα. Όσο πιο πολύπλοκο είναι το σύστημα και οι κανόνες (νόμοι) του, τόσο χειρότερο και διεφθαρμένο γίνεται. Και ο Caraman Lee είναι η μάσκα που απεικονίζει αυτό το σύστημα στην εντέλεια: Παράλυση, αδιαφορία, ψέμματα, διαφθορά, Το Εγώ κι ο εαυτός μου, Ψευτοπατριωτισμός, καμμένη γη. Όλα αυτά που στην ουσία μας δέρνουν από τότε που αποφασίσαμε να απελευθερωθούμε από τους Τούρκους και να υποδουλωθούμε στον Έλληνα άρχοντα.

Ο Caraman Lee λοιπόν δεν έγραψε ιστορία, την συνέχισε. Και αυτή είναι η μεγάλη σκιά (όχι δεν εννοώ την σωματική του διάπλαση), ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ, που πρέπει να υπερπηδήσει η νέα κυβέρνηση. Ακόμα και ο Sergey Bubka στις καλύτερές του μέρες θα είχα προβλήματά με αυτό το ύψος. Αναρωτιέμαι πως θα τα καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου. Πριν λίγο διάβασα ένα άρθρο στην γερμανική Zeit που εύστοχα στέλνει τα συλλυπητήρια στον νέο προθυπουργό. Γιατί παρόλο που τον χαρακτηρίζει  χαρησματικό και συμπαθητικό, τονίζει την απέλπιδη κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα και ο Έλλην πολίτης. Ελπίζω παρόλα αυτά να γίνει κάτι καλό. Κι ελπίζω αγαπητέ NdN να έχεις δίκιο. Μου έδωσες λιγάκι ελπίδα από τη δική σου ελπίδα.

Δάκρυσα εκείνο το βράδι. Το ιστορικό βράδι της 4ης Οκτωβρίου. Ο καπετάν Lee που μόλις είδε ότι το ηρωικό πλοίο του “Η Ελένη” να βυθίζεται σήκωσε το χέρι του και περίμενε. Σώπασε η λαοθάλασσα μπροστά στις τηλεοράσεις. Τα ζάρια στμάτησαν να κυλούν. Ο ελληνικός χύθηκε από το μπρίκι. Οι τρομοκράτες τρομαγμένοι μη φάνε φάπα σκήψαν τα κεφάλια τους ταπεινά. Ο δυτικός κόσμος έπαψε να σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο στους υπηκόους του. Τα σχολεία κλείσανε. Οι κότες την κοπανήσαν από τα μικροσκοπικά κλουβιά τους. Μπροστά στο καπετάν Lee σταμάτησαν τα φλας και τα κλακ των φωτογραφικών μηχανών. Οι αυτοαποκαλούμενοι δημοσιογράφοι μουγκώθηκαν. Η γη σταμάτησε να γυρίζει. Όλη η Ελλάδα, όλος ο κόσμος, όλο το σύμπαν κοιτούσε με κομμένη την ανάσα τον καπετάν Lee όπως στεκόταν στο κατάστρωμα να σφίγγεται και να ιδρώνει.

Την επόμενη στιγμή απελπισμένος ξέσκισε τα ρούχα του και εμφανίστηκε η στολή του Superman από κάτω. Ξανασήκωσε το χέρι του. Αλλά τίποτε. Η Ελλάδα, ο κόσμος και το σύμπαν παρακολουθούσαν την προσπάθεια το καπετάν Lee  να απογειωθεί. Όμως χοντρούλης όπως ήταν και με τα αργύρια στις τσέπες του είχε χάσει την ικανότητα να πετάει. Κι έτσι απελπισμένος πήδηξε μεσ’ το νερό και εξαφανήστηκε σαν τορπίλλη στον βυθό του Σαρονικού.

Το πλοίο “Η Ελένη” βυθίστηκε θεαματικά χωρίς τον καπετάνιο της.

Συνεχίζω την παρέα με τον Tom Hodkinson. Πρέπει να χαλαρώσουμε λιγάκι, ειδικά τώρα με τη νέα κυβέρνηση. Για να πω την αλήθεια χάρηκα που έφαγε την εκλογική σφαλιάρα ο Caraman Lee. Αλλά ήταν πραγματικά τιμωρία ή μια γοργή και ανώδυνη Exit Strategy; Βαρέθηκε ο άνθρωπος. Οι τσέπες του γέμισαν, και οι τσέπες των φίλων. Άσε να πάρουν και οι άλλοι κάτι. Είσαι καλός άνθρωπος τελικά κύριε Lee, ρε πούστη μου.

Θα αφήσω το πολιτικό θέμα όμως κατα μέρος. Έχω άλλωστε να χωνέψω ακόμα την αχόνευτη νέα γερμανική κυβέρνηση (όχι ότι οι άλλοι αχώνευτοι θα ήταν καλύτεροι, αλλά ΣΟΥΤ πια!). Πίσω στο θέμα μου. Που θα μου άρεζε να γίνει και θέμα σας. Και είναι κάτι που στην αρχή θα αρέσει και στον μέσο Έλληνα τεμπέλη…. πολίτη εννούσα!  Σερφάροντας στον εργάσιμό μου χρόνο το διαδίκτυο σχετικά με το θέμα έπεσα σε μερικά ενδιαφέντα σελιδάκια.  Ένα από αυτά λέγεται Slow Down Now. Είναι σελίδα με τα όλα της και έχει και το απαραίτητο μανιφέστο:

How to slow down
1. Drink a cup of tea, put your feet up and stare idly out of the window. Warning: Do not attempt this while driving.
2. Do one thing at a time. Remember multitasking is a moral weakness (except for women who have superior brain function.)
3. Do not be pushed into answering questions. A response is not the same as an answer. Ponder, take your time.
4. Learn our Slow Manifesto.
5. Yawn often. Medical studies have shown lots of things, and possibly that yawning may be good for you.
6. Spend more time in bed. You have a better chance of cultivating your dreams (not your aspirations.)
7. Read the slow stories.
8. Spend more time in the bathtub. (See letter from Major Smythe-Blunder.)
9. Practice doing nothing. (Yes this is the difficult one.)
10. Avoid too much seriousness. Laugh, because you’re live on earth for a limited time only.

Πιστεύω ότι οι γονείς σας να πλήρωσαν το φροντηστήριο για να σας μάθει αγγλικά και να διαβάσετε αυτό το μανιφέστο. Αν είστε οι γονείς των παιδιών σας, να τα παρακαλέσετε να σας το μεταφράσουν. Μη πήγαν τζάμπα όλα τα λεφτά και τα πτυχία, έτσι;

Φιλάκια και περαστικά σε όλους μας!

Σχετικά με την κριτική που πλακώνει το καθόλου εντυπωσιακό φιλμάκι του Κώστα Γαβρά σχετικά με την Ακρόπολη. Όταν το είδα μου θύμησε τα κάπως ουδέτερα ντοκιμαντέρ του BBC. Είναι σίγουρα κάτι που μπορείς να δείξεις σε ένα μουσείο, αλλά και τίποτε παραπάνω. Από την άλλη μου τη δίνει η προσπάθεια των νικητών να γράψουν την ιστορία… Παρακάτω η απάντησή μου στον Σάκη που παραπονέθηκε στο facebook:

Δεν γνωρίζω τι έγινε στον Παρθενώνα με τους χριστιανούς τότε. Αλλά είναι γεγονός ότι με την εξουσία που απέκτησε τότε η εκκλησία δεν έγιναν μονάχα πολλές λεηλασίες και καταστροφές, αλλά διώχθηκαν και οι υπόλοιποι αλλόθηρσκοι. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, η εξουσία για μια ακόμη φορά υπέθαλψε την ανθρώπινη ύπαρξη. Δε νομίζω ότι αξίζει η όλη φασαρία εδω πέρα.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε υπεύθυνοι για τις μεγαλύτερες ήττες και καταστροφές μας (κάτι που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα και δεν βλέπω να αλλάζει με τις εκλογές).

Τελικά τα μάρμαρα είναι τόσο ουσιαστικά; Είμαστε ακόμα αυτός ο λαός που μεγαλούργησε; Που ανέπτυξε την τέχνη, την φιλοσοφία, την αγάπη για το κάλλος, για την επιστήμη με ευπρόσδεκτη την επιρροή από τους γειτονικούς πολιτισμούς. Νομίζω ότι το μουσείο της Ακρόπολης είναι μόνο το πρώτο μικρό βήμα. Θα πρέπει να ακολουθήσουν κι άλλα, να γίνουμε ξανά ένας λαός που αξίζει να φέρει τα στολίδια του παρελθόντος.