fmotis

Σάββατο βράδυ και μόλις έβαλα την βαφτηστήρα μου πάνω να κοιμηθεί. Μετά ξάπλωσα κάτω στον καναπέ και άρχισα να λύνω διάφορα sudoku και σκανδιναβικά και να ακονίζω τη μνήμη και την λογική. Κι όταν κουράστηκα και σήκωσα το βλέμμα είδα έξω να πέφτουν χιονόμπαλες από τον ουρανό στον μικρό κήπο. Ήταν ένα μαγικό θέαμα, λες και πραγματικά η Frau Holle τινάζει τα μαξιλάρια και παπλώματα στο πάνω μπαλκόνι. Έσβησα τα φώτα και κάθησα μια ώρα να τα παρακολουθώ και να παρακολουθώ και τις σκέψεις μου με μια ηρεμία που σπάνια τη βρίσκω. Συνέχισα να κοιτώ ακόμα κι όταν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει…

***

Εχθές, Κυριακή μετά την εκκλησία και μια ορβελλική συζήτηση με έναν φίλο από την Βουλγαρία αποφάσισα να βγω μια βόλτα στην πόλη. Να γίνω ένας με τους πολλούς ανώνυμους που τριγυρίζουν τα στενά της Κολωνίας. Βγαίνοντας όμως μου τηλεφωνεί ο Rainer που προτείνει να ανεβούμε το Drachenfels. Αυθόρμητα δέχτηκα και ξεκινήσαμε την ανάβαση στο χιονισμένο πανέμορφο βουνό. Από κάτω ο Ρίνος και η Βόννη. Πιο πέρα ο δύοντας ήλιος. Κι εμείς ιδρωμένοι πάνω στον παλιό πύργο να απολαμβάνουμε το κατόρθωμα μας και την ομορφιά του τοπίου. Ο αέρας που ερχόταν εξ ανατολάς ήταν παγωμένος αλλά και πεντακάθαρος. Χτίσαμε έναν μίνι-χιονάνθρωπο και μια στύλη από χιονόμπαλες. Και ξεκινήσαμε πάλι την κάθοδο, καθώς έπεφτε κι η νύχτα. Μια κάθοδο που ήταν άκρως επικίνδυνη λόγω πάγου και χιονιού. Κι επειδή τα καταφέραμε καλά πήγαμε για επιβράβευση σε ένα ασιατικό εστιατόριο όπου για πρώτη φορά βρήκα την υπομονή να φάω με τα ξυλάκια το πολύ νόστιμο φαγητό (ψάρι σε σως από φυστικοβούτηρο).

***

Και τώρα πάλι πίσω στην ισχνή πραγματικότητα της οθώνης και του προγραμματισμού να κοιτάζω το ρολόι και τον χρόνο που δε θέλει να περάσει.

Σήμερα πέθανε η Ολλανδέζα Miep Gies η οποία ήταν η τελευταία της οικογένειας που έκρυψε την Anne Frank και την οικογένειά της. Η Miep έκρυψε το ημερολόγιο της Anne Frank που αργότερα δημοσιεύτηκε με τόσο μεγάλη επιτυχία. Eδώ θέλω λιγάκι να σταθώ, ενός λεπτού σιγής και περισυλλογής. Να φανταστώ τον κίνδυνο που σαφώς γνωρίζανε και την καθημερινή θυσία τους. Η ανθρωπιά και η αγάπη τους έδωσε τη δύναμη να αντιταχθούν της τρομοκρατίας της Gestapo.  Το ΕΓΩ υποτάχθηκε στην υπηρεσία της ΖΩΗΣ και της ΑΓΑΠΗΣ.

Τα λίγα τρόφιμα μοιράζονταν σε ακόμα περισσότερα στόματα. Κάθε θόρυβος, κάθε χτύπημα στην πόρτα θα μπορούσε να είναι ο θάνατος. Δε φαντάζομαι να τον αψηφούσαν. Αντιθέτως ήταν κι αυτός εκεί. Κάθε μέρα, παραφυλούσε, καθόταν στο τραπέζι μαζί τους, ξάπλωνε στο κρεβάτι δίπλα τους. Κι όμως δεν πτοήθηκαν. Όχι μόνο η οικογένεια Gies αλλά και πολλοί άλλοι. Γερμανοί, Ολλανδοί κ.α. Ωρίστε τα καλά νέα της ημέρας λοιπόν. Ακόμα και σε μία από τις  χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας, στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει αγάπη και ελπίδα. Η οικογένεια Gies προσπάθησε να σώσει την Anne Frank.

Για να βγούμε κι εμείς από το σκοτάδι, να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη. Ας βγούμε και να ΨΑΞΟΥΜΕ την δικιά μας Anne Frank.

|sequel to this one|

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

Για φαντάσου έχω αναγνώσει όλα τα βιβλία που έχω αγοράσει, η λίστα με βιβλίά προς μελλοντική ανάγνωση είναι άδεια και τώρα έχω μπροστά μου χρόνο κι ένα άδειο τραπέζι με χαρτί, μολύβι και κάρβουνο. Κι άλλο ελεύθερο χρόνο να είμαι δημιουργικός. Ειδικά το κάρβουνα το αγαπώ, να μαυρίζω τα δάχτυλά μου και να τραβάω μαλακές γραμμές πάνω στο προηγουμένως λευκό χαρτί.

Χρόνο, και να ακούω περισσότερη μουσική στον δρόμο. Ειδικά μου αρέσει το πρωί όταν είμαι έξω και στο τρένο και πάνω στο ποδήλατο, μέσα στην φθινοπωρινή δροσιά, κάτω από κίτρινα δέντρα να ακούω τους Pink Floyd. Σήμερα το πρωί άκουγα το Soundtrack του καταπληκτικού και φοβερά δραματικού Little Odessa. Και ξαφνικά νιώθεις ζωντανός. Δεν πηγαίνεις στη δουλειά, αλλά ακούς μια όμορφη μουσική και ταξιδεύεις μαζί της. Για λίγο…

Το Σάββατο πήγαμε στην Ουτρέχτη για να επισκεφτούμε την ξαδέρφη μου τη Ρένα (και τον φίλο της) που κάνει το μεταπτυχιακό της εκεί. Η ξαδέρφη μου θα αναλάβει να βαφτήσει τον Akos του χρόνου το καλοκαίρι. Δεν το ήξερε και μόλις το έμαθε έπεσαν δάκρυα και γέλια και διεθνή τηλεφωνήματα.

Μετά βγήκαμε σε ένα όμορφο εστιατόριο (pancake-house) μέσα στο δάσος δίπλα σε ένα ποταμάκι να φάμε. Το (μάλλον) φημισμένο μέρος ήταν κατάμεστο, με μια γωνία αναμονής. Η κουζίνα ήταν ουσιαστηκά μέσα στο εστιατόριο. Τα pancakes (bacon-cheece-mushrooms) ήταν καταπληκτικά. Κι επειδή είχαν και μια γωνία για τα παιδιά, όπου ο Λεωνίδας γνώρισε δυο όμορφες ολλανδέζες στην ηλικία του και ήταν απασχολημένος, καθίσαμε αμέτρητες ώρες. Μιλούσαμε και γελούσαμε, περιαυτολογούσαμε. Πέρασε η ώρα και στο τέλος γυρίσαμε στο Campus και να γευτούμε το υπέροχο τιραμισού της εξαδέρφης. Χρόνος πλέον για βόλτα στην όμορφη πόλη δεν υπήρχε. Και παρόλο που ήθελα να βγάλω μερικές φωτογραφίες για το μπλογκάκι και για τους αγαπητούς αναγνώστες, δεν νιώθω ότι έχασα τίποτε. Ήταν τόσο όμορφα που αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να αγχωθούμε, χωρίς στόχους και πρόγραμμα.

Εδώ μερικές όμορφες απόψεις της Ουτρέχτης.