fmotis

Σάββατο βράδυ και μόλις έβαλα την βαφτηστήρα μου πάνω να κοιμηθεί. Μετά ξάπλωσα κάτω στον καναπέ και άρχισα να λύνω διάφορα sudoku και σκανδιναβικά και να ακονίζω τη μνήμη και την λογική. Κι όταν κουράστηκα και σήκωσα το βλέμμα είδα έξω να πέφτουν χιονόμπαλες από τον ουρανό στον μικρό κήπο. Ήταν ένα μαγικό θέαμα, λες και πραγματικά η Frau Holle τινάζει τα μαξιλάρια και παπλώματα στο πάνω μπαλκόνι. Έσβησα τα φώτα και κάθησα μια ώρα να τα παρακολουθώ και να παρακολουθώ και τις σκέψεις μου με μια ηρεμία που σπάνια τη βρίσκω. Συνέχισα να κοιτώ ακόμα κι όταν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει…

***

Εχθές, Κυριακή μετά την εκκλησία και μια ορβελλική συζήτηση με έναν φίλο από την Βουλγαρία αποφάσισα να βγω μια βόλτα στην πόλη. Να γίνω ένας με τους πολλούς ανώνυμους που τριγυρίζουν τα στενά της Κολωνίας. Βγαίνοντας όμως μου τηλεφωνεί ο Rainer που προτείνει να ανεβούμε το Drachenfels. Αυθόρμητα δέχτηκα και ξεκινήσαμε την ανάβαση στο χιονισμένο πανέμορφο βουνό. Από κάτω ο Ρίνος και η Βόννη. Πιο πέρα ο δύοντας ήλιος. Κι εμείς ιδρωμένοι πάνω στον παλιό πύργο να απολαμβάνουμε το κατόρθωμα μας και την ομορφιά του τοπίου. Ο αέρας που ερχόταν εξ ανατολάς ήταν παγωμένος αλλά και πεντακάθαρος. Χτίσαμε έναν μίνι-χιονάνθρωπο και μια στύλη από χιονόμπαλες. Και ξεκινήσαμε πάλι την κάθοδο, καθώς έπεφτε κι η νύχτα. Μια κάθοδο που ήταν άκρως επικίνδυνη λόγω πάγου και χιονιού. Κι επειδή τα καταφέραμε καλά πήγαμε για επιβράβευση σε ένα ασιατικό εστιατόριο όπου για πρώτη φορά βρήκα την υπομονή να φάω με τα ξυλάκια το πολύ νόστιμο φαγητό (ψάρι σε σως από φυστικοβούτηρο).

***

Και τώρα πάλι πίσω στην ισχνή πραγματικότητα της οθώνης και του προγραμματισμού να κοιτάζω το ρολόι και τον χρόνο που δε θέλει να περάσει.