fmotis

Νύχτα 3:30 το πρωί. Το χημικό εργοστάσιο φωτίζει τον ουρανό καθώς καίει κάποια δηλητήρια στη φλεγόμενη καμινάδα. Τα παράθυρα κλειστά. Εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του εξουθενομένου. Από δίπλα με τραβάει μια γλυκιά φωνούλα από την μορφική αγκαλιά. Μπαμπά! Μπαμπά! Μπαμπά! Σηκώνομαι και πηγαίνω στο κρεβάτι του Λεωνίδα. Κάθεται γονατιστός και με βλέπει να πλησιάζω μέσα στο φωτισμένο σκοτάδι. Γειάσου μπαμπά, μου λέει. Φτάνω κοντά του και γονατίζω για να τον ξαπλώσω. Τί κάνεις μπαμπά; Με ρωτάει και την επόμενη στιγμή με αγκαλιάζει, πιέζει το μαγουλάκι του πάνω στο δικό μου. Εγώ κλαίω. Τον ξαπλώνω, τον παίρνει αμέσως ο ύπνος. Απροσδόκιτη υπερδόση αγάπης, βλέπεις, δεν την περίμενα και με έχει πλημμυρίσει.

Η φωτό τραβήχτηκε πρίν περίπου έναν χρόνο.

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω για τον ύπνο και όλα του τα μυστήρια. Τα όνειρα που αναβλήζουν από όλες τις γωνιές της ύπαρξής μας και μας αγχώνουν, μας διεγείρουν, μας τρομάζουν. Κάτι που έμαθα και έζησα με τον μικρό Λεωνίδα είναι πως τα μωρά δεν μπορούν στην αρχή να διαχωρίσουν τα όνειρα από την πραγματικότητα. Ότι βλέπουν στα όνειρά τους είναι γι αυτά το ίδιο πραγματικό. Άλλωστε κι οι “μεγάλοι” όταν ονειρευόμαστε δεν έχουμε συνήθως την επίγνωση ότι πρόκειται για όνειρο. Αυτή έρχεται μετά.

Ποιός ο σκοπός των ονείρων; Νομίζω πως αυτή η ερώτηση έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες και μη. Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να βρει την τέλεια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω πολύ συχνά, είναι πως δε θέλω καν να το ξέρω. Και τι θα καταλάβουμε αν μάθουμε πως είναι μία μέθοδος που καταπολεμά το εσωτερικό μας κτήνος, μας προστατεύει από τον μανιακό κερατά, σώζει το καταπιεσμένο παιδί από την κατάθλιψη, βάζει τα συμβάντα της ημέρας σε μία τάξη, είναι θεϊκά μυνήματα,  μυνήματα από το παράλληλο διάστημα ή πλήση εγκεφάλου από εξωγήινα όντα; Ας διατηρήσουμε αυτό το μυστήριο μέσα μας. Η επιστήμη το έχει πάρει πολύ πάνω της και όλο και πιο συχνά ξεχνάει το πόσο μικρή και ασήμαντη είναι μπροστά στο υπέροχο θαύμα της ζωής.

Ο ύπνος λοιπόν, πρέπει να καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα. Ο μεσημεριανός ύπνος είναι ότι καλύτερο για την ευτυχία και ανάπτυξη του ανθρώπου. Και δεν εννοώ το απαίσιο power napping, που συνιστά τον ύπνο σαν μέσον βελτίωσης της παραγωγικότητας. Όχι! Ο ύπνος είναι καλός για την ψυχή και το σώμα μας. Αν κατά τύχη μας βοηθάει να είμαστε καλύτεροι στα μαθήματα ή στην εργασία μας, τόσο το καλύτερο. Πρωταρχικός στόχος πρέπει να είναι η καλοπέραση. Εγώ με τον εαυτούλη μου.

Η νιρβάνα είναι βέβαια ο ύπνος με τον έρωτά μας. Μετά ή και πριν μια νόστιμη συνουσία. Αλλά και με τα τέκνα είναι υπέροχο να μοιράζεσαι το κρεβάτι. Να κουλουριάζονται στον κόρφο σου, να τρίβωνται πάνω σου, να σε ψάχνουν τη νύχτα, να κινούνται όλη νύχτα ασταμάτητα. Ένας χορός της αγάπης σε αργή κίνηση. Είναι τόσο ωραία να μοιράζεσαι τον ύπνο!!

Κι αυτό σκοπεύω να κάνω αυτό το σαββατοκύριακο. Να αναπληρώσω όλες τις ώρες που έχω χάσει τις τελευταίες βδομάδες που με έχουν να κοιμάμε σχεδόν μπροστά στην οθόνη, μέσα στο τρένο, πάνω στο ποδήλατο (στις κατηφόρες). Ενδιάμεσα θα γιορτάσουμε και τα 2 χρόνια του Λεωνίδα.

Υ.Γ. Τώρα έχω ξαπλώσει πάνω στην καυτή άμμο, στο ένα χέρι μια παγωμένη μπύρα, οι φωνές των παιδιών που χτίζουν ένα παλάτι από άμμο πάνω στα πόσια μου, κλείνω τα μάτια και αφήνω το ήλιο να με κάψει μετρώντας τα κύματα να σπάνε πάνω στην παραλία… Ντρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρνν

- Μη!
- Τί μη;
- Δεν μπορώ τώρα. Άσε με.
- Έλα μωράκι… παραλίγο να καταπιώ την γλώσσα μου. Λίγα εκατοστά από τα χείλη μου απλώνονται οι λόφοι των τόσο αγαπημένων βυζιών σου. Κάτι όμως είναι διαφορετικό. Τρομακτικό. Οι ρόγες σου είναι ερεθισμένες, κόκκινες σαν το αίμα που πλημμυρίζει το κεφάλι μου. Γύρω, γύρω σημάδια του έρωτα χωρίς τη δική μου υπογραφή.

Νιώθω τα μάτια σου να με κοιτάνε επίμονα. Εγώ όμως δεν μπορώ να τραβήξω το βλέμμα μου από τον τόπο του εγκλήματος. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί επέλεξες αυτόν τον τρόπο να μου το πεις. Θέλεις να με τρομάξεις, να με σοκάρεις, να με διώξεις; ΤΙ;

Έχω τρομάξει και ζηλεύω αφάνταστα που κάποιος άλλος – κάποιος καλύτερος; – ανέλαβε το έργο της ηδονής πάνω στο κορμί σου. Ύψωσε τις σημαίες του παντιού και με χαιρετάει πονηρά. Κι εσύ τον άφησες να σε κυριεύσει και να με ντροπιάσει με αυτόν τον αδιάντροπο τρόπο.

Συνεχίζεις να με λιώνεις με το βλέμμα σου, να με διαβάζεις, να με ξεδιπλώνεις και να με πλάθεις. Τρομάζω με τον εαυτό μου όταν νιώθω το πέος μου καυλωμένο να τρίβεται πάνω σου. Πνίγωμαι μεσ’ την ντροπή, τη ζήλεια, την ήττα. Την ήττα που ήταν πάντα μέσα μου. Που περίμενε τον άγνωστο επιβήτορα να την αποκαλύψει.

Τώρα τη βλέπεις και νιώθω να μου χαμογελάς αφ΄υψηλού. Δεν τολμώ να σε κοιτάξω στα μάτια. Κι ενώ θα έπρεπε να σε πετάξω έξω με τις κλοτσιές, τυλίγομαι σαν βόας γύρω σου. Σε σφίγγω δυνατά κι αρχίζω να σε φιλώ, να φιλώ τα σημάδια του ερωμένου σου. Βογγάς και τραβάς τα μαλλιά μου, τρίβεις την ντροπή στα μούτρα μου. Την καταπίνω και με κάθε γουλιά καυλώνω περισσότερο. Μέχρι που φτάνω στο μουνί σου, τώρα ποτισμένο με ξένες γεύσεις κι ευωδιές. Κουρασμένο και φουσκωμένο. Δεν προσπαθώ να αντισταθώ και βουτάω μέσα στην κόκκινη άβυσσο, γεύομαι τον άγριο έρωτα, βεπω την πρωτόγονή σας πάλη, ώσπου να χύσεις, καρφώνοντας τα νύχια σου στη σάρκα μου βαθιά.

Κουλουριάζεσαι. Μου γυρίζεις την πλάτη. Σε αγκαλιάζω από πίσω, ακόμα ερεθισμένος και αφουγκράζομαι την αναπνοή σου που καλμάρει. Αντίθετα η καρδιά μου καλπάζει και χτυπάει στο στήθος μου με μανία.

- Αύριο θα τον ξαναδώ.

Και πάλι ντούκουντούκουντούκου. Ακόμα πιο δυνατά αυτή τη φορά. Το κεφάλι μου βράζει, η αναπνοή μου καίει και το πέος μου πάλλεται ανεξέλεγκτα.

- Εντάξει. Σου απαντώ κι αφήνομαι, λύνω όλα τα σκοινιά και ανοίγωμαι στα άγρια νερά σου. Μπαρκάρω για τις φουρτούνες του ξένου έρωτά σου. Ελπίζοντας κάθε μέρα να επιστρέφεις, να μ΄αφήνεις τις πληγές σου να φιλάω. Και μετά:
- Σ΄αγαπώ.