fmotis

Σήμερα πέθανε η Ολλανδέζα Miep Gies η οποία ήταν η τελευταία της οικογένειας που έκρυψε την Anne Frank και την οικογένειά της. Η Miep έκρυψε το ημερολόγιο της Anne Frank που αργότερα δημοσιεύτηκε με τόσο μεγάλη επιτυχία. Eδώ θέλω λιγάκι να σταθώ, ενός λεπτού σιγής και περισυλλογής. Να φανταστώ τον κίνδυνο που σαφώς γνωρίζανε και την καθημερινή θυσία τους. Η ανθρωπιά και η αγάπη τους έδωσε τη δύναμη να αντιταχθούν της τρομοκρατίας της Gestapo.  Το ΕΓΩ υποτάχθηκε στην υπηρεσία της ΖΩΗΣ και της ΑΓΑΠΗΣ.

Τα λίγα τρόφιμα μοιράζονταν σε ακόμα περισσότερα στόματα. Κάθε θόρυβος, κάθε χτύπημα στην πόρτα θα μπορούσε να είναι ο θάνατος. Δε φαντάζομαι να τον αψηφούσαν. Αντιθέτως ήταν κι αυτός εκεί. Κάθε μέρα, παραφυλούσε, καθόταν στο τραπέζι μαζί τους, ξάπλωνε στο κρεβάτι δίπλα τους. Κι όμως δεν πτοήθηκαν. Όχι μόνο η οικογένεια Gies αλλά και πολλοί άλλοι. Γερμανοί, Ολλανδοί κ.α. Ωρίστε τα καλά νέα της ημέρας λοιπόν. Ακόμα και σε μία από τις  χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας, στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει αγάπη και ελπίδα. Η οικογένεια Gies προσπάθησε να σώσει την Anne Frank.

Για να βγούμε κι εμείς από το σκοτάδι, να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη. Ας βγούμε και να ΨΑΞΟΥΜΕ την δικιά μας Anne Frank.

Πετάνε στα όνειρά μου με μπλε φτερά και πούπουλα
ξεχασμένα μυνήματα – αποθημένα; – φέρνουν
και κάθονται κράζοντας στον κόρφο μου
Τα νύχια τους καρφώνονται στα μπούτια μου
κι ύστερα σαν σκυλιά κουλουριάζονται περιμένοντας
εμένα να τα ανοίξω. να ταξιδέψω παλι στον πόνο και πόθο του χθες

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις

Σκεφτόμαστε να βάψουμε τον τοίχο στην κρεβατοκάμαρα μας σε χρώμα μπορντό. Κι επειδή είναι πολύ βαρύ χρώμα σκέφτηκα να βρω ένα έργο τέχνης, πίνακα ή φωτογραφία, που να ταιριάζει χρωματικά και να είναι πάνω στο θέμα. Έτσι έπεσα πάνω στη Δανάη του Klimt. Μία από τις πολύ υπέροχες απόψεις της ομορφιάς της γυναίκας και του έρωτα. Ο πατέρας της Ακρίσιος μόλις έλαβε τον χρησμό ότι θα βρει τον θάνατο από τον μέλλοντα εγγονό του, κλείδωσε την Δανάη για να ξεφύγει από την μοίρα του. Φυλακισμένη υπόγεια μεγάλωσε και έγινε μια υπέροχα όμορφη γυναίκα, μακρυά από το φως του ήλιου. Ο Δίας που δεν άντεχε τέτοια δράματα εμφανίστηκε σαν χρυσή βροχή, τρύπωσε και ενώθηκε μαζί της. Η χρυσή βροχή στην μυθολογία συμβολίζει την ένωση του ήλιου και της σελήνης. Από τον θεϊκό αυτό έρωτα γεννήθηκε ο Περσέας με την Δανάη να είναι ουσιαστηκά ακόμα παρθένως!
Οι περιπέτειές της συνεχίστηκαν. Μόλις το έμαθε ο Ακρίσιος την έβαλε με τον Περσέα σε ένα κιβώτιο/κιβωτό και μπλουμ μέσα στη θάλασσα. Καταλήγει στη Σέριφο και μετά από περιπέτειες του Περσέα (βλ. Μέδουσα) επιστρέφει και πάλι στο Άργος. Η επιμονή της να εξαφανήζεται και να επανεμφανίζεται συμβολίζει κατά τημυθολογία τις φάσεις της σελήνης. Πολλές φορές η Δανάη αναφέρεται και σαν θεά του φεγγαριού.

Ένας επιπλέον λόγος της επιλογής μου είναι οι προφανείς ομοιότητες της Δανάης του Κλιμτ με την Μ. Αυτό πρέπει απλά να το πιστέψετε. Θα μπορούσε σίγουρα να ήταν το μοντέλο του. Αλλά το 1907 όταν το ζωγράφιζε δεν είχαμε ακόμη την τύχη να τον γνωρίσουμε.

Τέλος σαν έργο είναι καταπληκτικό. Το πρόσωπο της Δανάης  τυλιγμένο σε έναν αγωνιώδη, ηδονικό ύπνο με την χρυσή βροχή να απορρωφάται από το αιδοίο της. Τα παράξενα τερατάκια να κοιτάνε με γκουρλωμένα μάτια και κάπου βαθιά μέσα της να συντελείται το θαύμα της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Υπάρχει τίποτε καλύτερο και πιο όμορφο;

Νύχτα 3:30 το πρωί. Το χημικό εργοστάσιο φωτίζει τον ουρανό καθώς καίει κάποια δηλητήρια στη φλεγόμενη καμινάδα. Τα παράθυρα κλειστά. Εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του εξουθενομένου. Από δίπλα με τραβάει μια γλυκιά φωνούλα από την μορφική αγκαλιά. Μπαμπά! Μπαμπά! Μπαμπά! Σηκώνομαι και πηγαίνω στο κρεβάτι του Λεωνίδα. Κάθεται γονατιστός και με βλέπει να πλησιάζω μέσα στο φωτισμένο σκοτάδι. Γειάσου μπαμπά, μου λέει. Φτάνω κοντά του και γονατίζω για να τον ξαπλώσω. Τί κάνεις μπαμπά; Με ρωτάει και την επόμενη στιγμή με αγκαλιάζει, πιέζει το μαγουλάκι του πάνω στο δικό μου. Εγώ κλαίω. Τον ξαπλώνω, τον παίρνει αμέσως ο ύπνος. Απροσδόκιτη υπερδόση αγάπης, βλέπεις, δεν την περίμενα και με έχει πλημμυρίσει.

Η φωτό τραβήχτηκε πρίν περίπου έναν χρόνο.