fmotis

Δεν ξέρω τι έχω πάθει σήμερα, αλλά η όρεξη μου για δουλειά έχει εκλήψει εντελώς. Ίσως να φταίει που έχω αύριο άδεια και θα πάμε στους γονείς μου το τριήμερο και νιώθω τον αέρα της ελευθερίας ήδη να μου χαϊδεύει την σκλαβωμένη μου μούρη ψυχή. Μπορεί όμως να φταίει και η μουσική, που ξεκίνησε σήμερα το πρωί (βλέπε προηγούμενο ποστ) και συνέχισε όλη μέρα να με κρατάει σε μια κατάσταση ανταρσίας και δημιουργικότητας. Κι αφού άκουσα τον υπέροχο Fredo Viola, που μου σέρβιρε η Λίνα στο μπλογκάκι της (σ΄ευχαριστώ! ψηλά το κεφάλι, Λίνα!!), έπεσα πάνω στον Charlie Winston. Δεν τον είχα ξανακούσει και δεν άκουσα κανένα άλλο τραγούδι εκτός από αυτό εδώ που το έβαλα να παίζει σε ατέλειωτο repeat. Δεν ξέρω τι μου αρέσει παραπάνω, η μουσική και ο ζωντανός της ρυθμός ή το τόσο ποιητικό και αληθινό του κείμενο;

I’ve always known
Since I was a young boy
In this world, everything’s as good as bad
Now my father told me always speak a true word
And I have to say that is the best advice I’ve had
Because something burns inside of me
It’s everything I long to be
And lies they only stop me from feeling free

Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me
Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me

I’ve never yearned for anybody’s fortune
The less I have the more I am a happy man
Now my mother told me always keep your head on
Because some may praise you just to get what they want
And I said mama I am not afraid
They will take what they will take
And what would life be like without a few mistakes

Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me
Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me