Ναι έφτασε η ώρα να αποχαιρετήσω το 8άωρο. Βαρέθηκα πια, δεν το αντέχω. Γι’ αυτό βλέπετε το πρώτο από τα πολλά βήματα που έχω σημειώσει στο ιδεολόγιό μου. Μιας και χρόνια τώρα μεταφράζω για την οικογένειά μου, για μικρές και μεγάλες εταιρίες σκέφτηκα ότι αυτή θα είναι μια καλή αφετηρία για το ταξίδι στο αβέβαιο επαγγελματικό και συνεπώς οικονομικό μέλλον. Ρίξτε μια ματιά! Κάθε κριτική και ιδέα είναι ευπρόσδεκτη. Ακόμα πιο ευπρόσδεκτη είναι προσφορά εργασίας…

κάνε κλίκ εδώ κάτω!

]]> http://blog.fmotis.net/?feed=rss2&p=683 4 http://blog.fmotis.net/?p=676 http://blog.fmotis.net/?p=676#comments Wed, 30 Jun 2010 10:00:25 +0000 fmotis http://blog.fmotis.net/?p=676

1. ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ! Που ζεις τόσα χρόνια στην Ελλάδα και επέτρεψες στον γιατρό να παίρνει και μετά να ζητάει το φακελάκι. Που λάδωσες τον εφοριακό και ύστερα επέτρψες τον εφοριακό να σε εκβιάζει. Που έχεις 10 πιστωτικές κάρτες και είσαι μέχρι το λαιμό στα χρέη. Που έγινες θύμα του θέλω να έχω για να είμαι.  Που βλέπεις την αδικία να διαπράττεται και να μην κάνεις τίποτε ακόμα κι ας μη σε αφορά. Που δεν προσέχεις τα παιδιά σου και προτιμάς να έχεις την ησυχία σου βάζωντάς τα μπροστά στην οθόνη. Που βολεύτηκες και αφήνεις τον ξένο να κάνει την δουλειά σου για ένα κομμάτι ψωμί και ρατσιστκές επιθέσεις. Που πιστεύεις ότι η νέα γενιά θα αλλάξει τα πράγματα, γιατί βλέπει και καταλαβαίνει περισσότερο. Που νομίζεις ότι η λιτότητα θα σώσει την κατάσταση. Που ελπίζεις στη λύτρωση από την εκάστοτε κυβέρνηση και την λεγόμενη πολιτεία. Μόνο αν δεχτούμε αυτή την σκάρτη τροπή που πήραμε σαν άνθρωποι και έθνος θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση ριζικά.

2. Γιατί η Ελλάδα δεν πρόκειται να φαληρήσει σε καμία περίπτωση και ο εκάστοτε Κωστάκης και Γιωργάκης είναι δέσμιοι ή και συμπαίκτες του συστήματος. Σαν κράτος χρωστάμε γύρω 300 δισ. € σε διάφορες τράπεζες. Δύο είναι οι λόγοι που δεν θα φαληρήσει η Ελλάδα. Πρώτον θα χαθούν όλοι αυτοί οι όμορφοι και νόστιμοι τόκοι. Δεύτερον δεν θα χρειάζεται η Ελλάδα να πάρει επιπλέον δάνεια με ακόμα μεγαλύτερα επιτόκια για να πληρώνει τους τόκους και να αντικαθιστά λήγοντα δάνεια. Έτσι έχουμε λοιπόν ένα κράτος που δένει το ζωνάρι και τα δεσμά του ακόμα πιο σφιχτά. Αλλά όσο και να σφίξεις δεν πρόκειται να ξεφύγεις από τον έλεγχο του κεφαλαίου, γιατί αυτό απλά δεν του συμφέρει. Η πιο εύκολη λύση θα ήταν η κεντρική τράπεζα της ΕΕ  να χωρηγήσει χαμηλότοκα δάνεια σε κάθε χώρα όπως κάνει με τις τράπεζες. Και μη μου πει κανείς τίποτε για πληθωρισμό.

3. Η τελειωποιημένη μορφή οργανωμένης και κρατικής παιδείας κατάφερε να  δημιουργήσει έθνη που χαρακτηρίζονται από δύο χαρίσματα: αβουλία και αβουλία. Αυτό δεν ισχύει βέβαια μόνο για την Ελλάδα αλλά είναι παγκόσμιο και εσκεμμένο φαινόμενο, που πρέπει να εξαληφθεί. Για την αγάπη των παιδιών μας!

Γιατί έβαλα τον τίτλο Fear and love σε αυτή μου την άποψη; Αυτές είναι οι επιλογές που έχουμε. Θέλουμε να ζούμε στον κόσμο της κατανάλωσης, της υπερπαραγωγικότητας και του πειρασμού που μας τραβάει σαν ρουφήχτρα στον γκρεμό της αναισθησίας; Ή να αγκαλιάσουμε την ζωή και την αγάπη, την δημιουργία, την συνείδηση, την επαγρύπνηση, την ζωή χωρίς αυταπάτες, τον έρωτα…

Ξαφνικά αποφασίσαμε να γαλλοφωνίσουμε τα ονόματά μας. Για π.χ. ο Rainer έγινε Ρενιέ. Χωρίς να πιούμε γουλιά και μηδέν ναρκωτικά. Νομίζω πως ξαφνικά γίναμε παιδιά. Η κοπελιά στην παρέα παίξει το μοντέλο κι εμείς με τις φωτογραφικές μας μηχανές και πολύ φαντασία τους μεγαλοφωτογράφους.  Το κέφι ανέβηκε στα ύψη, ειδικά όταν γλίστρησα στη λάσπη και παραλίγο να φάω τα μούτρα μου.

Όταν έφτασε η ώρα επιστρέψαμε στις θέσεις μας αψηφώντας τα δεσμά της αυτοϋποταγής μας.

Das war der langersehnte Anstupser um endlich mal ein Foto zu veröffentlichen. Der Küchentisch sieht natürlich was chaotisch aus, was aber nach 2 Wochen mit Lungenentzündungen, Mastitis, Magen-Darm-Grippen und Antibiotika-Cocktails nicht verwundern kann. So sieht’s am Ende dieser Leidensperiode aus.
Danke an Herrn K. für das Stöckchenwerfen das ich genauso spontan an NdN weiterwerfe, falls er das alles verstehen wird…
Hier nochmal die Originalbeschreibung bez. Stöckchen:
Schnappt Euch ein fotografisches Werkzeug (Handy, Digiknipse, Box, Mittelformatboliden, whatever) und fotografiert Euren Küchentisch. Akut, spontan, ohne Aufräumen.

O what can ail thee, knight at arms!
So haggard and so woebegone?
The squirrel’s granary is full,
And the harvest’s done.

I see a lily on thy brow
With anguish moist and fever dew,
And on thy cheeks a fading rose
Fast withereth too.

“I met a lady in the meads,
Full beautiful—a faery’s child,
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

“I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look’d at me as she did love,
And made sweet moan.

“I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long,
For sidelong would she bend, and sing
A faery’s song.

“She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna dew,
And sure in language strange she said—
“I love thee true.”

“She took me to her elfin grot,
And there she wept, and sigh’d full sore,
And there I shut her wild wild eyes
With kisses four.

“And there she lullèd me asleep,
And there I dream’d—Ah! woe betide!
The latest dream I ever dream’d
On the cold hill’s side.

“I saw pale kings and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
They cried—“La Belle Dame sans Merci
Thee hath in thrall!”

“I saw their starved lips in the gloam,
With horrid warning gapèd wide,
And I awoke and found me here,
On the cold hill’s side.

“And this is why I sojourn here,
Alone and palely loitering,
Though the sedge is wither’d from the lake,
And no birds sing.”

Γιατί το βρίσκω φοβερά ερωτικό;

1. Ασχολείστε με προσωπικά θέματα την ώρα της δουλειάς;
2. Αισθάνεσται βαρεμάρα και ότι η εργασία σας είναι δεν
Fühlen Sie sich unterfordert oder gelangweilt?
3. Κάνετε πολλές φορές σαν να δουλεύετε, ενώ δεν έχετε τίποτε να κάνετε;
4. Μετά τη δουλειά είστε πτώμα στην κούραση, παρόλο που δεν είχατε καθόλου άγχος;
5. Είστε δυστυχισμένος στη δουλειά σας;
6. Η δουλειά σας δεν έχει καμία σημασία και καμία ουσία;
7. Θα μπορούσατε να δουλεύετε πολύ πιο γρήγορα (αν θέλατε);
8. Θα σας άρεζε να κάνετε κάτι άλλο, αλλά φοβάστε την αλλαγή γιατί θα μειωθεί ο μισθός σας;
9. Στέλνετε προσωπικά e-mails την ώρα της δουλειάς;
10. Η εργασία σας δε σας ενδιαφέρει.

Ανάλυση: Αν ισχύουν τουλάχιστον 4 από τα σγημεία τότε πάσχετε από το σύνδρομο της βαρεμάρας (bore-out) ή βαδίζετε προς τα εκεί…

Για μένα ισχύουν σχεδόν όλα τα σημεία. Αλλά έχω ήδη το exit-strategy μου στρωμένο και αποφασισμένο. Σε 4 μήνες θα πάρω το καπέλο μου και μετά θα έχω την τύχη στα χέρια μου. Θα έχω 5 μήνες να αλλάξω προσανατολισμό ή τουλάχιστον να βρω μια πιο ενδιαφέρουσα θέση εργασίας. Θα μου άρεζε πολύ να φύγω για λίγο από τον κόσμο των υπολογιστών. Ίσως να ασχοληθώ πράγματι με την ξυλουργική που είναι μαζί με τη φωτογραφία η αγαπημένη μου ασχολία.

***

Εχθές, Κυριακή μετά την εκκλησία και μια ορβελλική συζήτηση με έναν φίλο από την Βουλγαρία αποφάσισα να βγω μια βόλτα στην πόλη. Να γίνω ένας με τους πολλούς ανώνυμους που τριγυρίζουν τα στενά της Κολωνίας. Βγαίνοντας όμως μου τηλεφωνεί ο Rainer που προτείνει να ανεβούμε το Drachenfels. Αυθόρμητα δέχτηκα και ξεκινήσαμε την ανάβαση στο χιονισμένο πανέμορφο βουνό. Από κάτω ο Ρίνος και η Βόννη. Πιο πέρα ο δύοντας ήλιος. Κι εμείς ιδρωμένοι πάνω στον παλιό πύργο να απολαμβάνουμε το κατόρθωμα μας και την ομορφιά του τοπίου. Ο αέρας που ερχόταν εξ ανατολάς ήταν παγωμένος αλλά και πεντακάθαρος. Χτίσαμε έναν μίνι-χιονάνθρωπο και μια στύλη από χιονόμπαλες. Και ξεκινήσαμε πάλι την κάθοδο, καθώς έπεφτε κι η νύχτα. Μια κάθοδο που ήταν άκρως επικίνδυνη λόγω πάγου και χιονιού. Κι επειδή τα καταφέραμε καλά πήγαμε για επιβράβευση σε ένα ασιατικό εστιατόριο όπου για πρώτη φορά βρήκα την υπομονή να φάω με τα ξυλάκια το πολύ νόστιμο φαγητό (ψάρι σε σως από φυστικοβούτηρο).

***

Και τώρα πάλι πίσω στην ισχνή πραγματικότητα της οθώνης και του προγραμματισμού να κοιτάζω το ρολόι και τον χρόνο που δε θέλει να περάσει.

Σήμερα πέθανε η Ολλανδέζα Miep Gies η οποία ήταν η τελευταία της οικογένειας που έκρυψε την Anne Frank και την οικογένειά της. Η Miep έκρυψε το ημερολόγιο της Anne Frank που αργότερα δημοσιεύτηκε με τόσο μεγάλη επιτυχία. Eδώ θέλω λιγάκι να σταθώ, ενός λεπτού σιγής και περισυλλογής. Να φανταστώ τον κίνδυνο που σαφώς γνωρίζανε και την καθημερινή θυσία τους. Η ανθρωπιά και η αγάπη τους έδωσε τη δύναμη να αντιταχθούν της τρομοκρατίας της Gestapo.  Το ΕΓΩ υποτάχθηκε στην υπηρεσία της ΖΩΗΣ και της ΑΓΑΠΗΣ.

Τα λίγα τρόφιμα μοιράζονταν σε ακόμα περισσότερα στόματα. Κάθε θόρυβος, κάθε χτύπημα στην πόρτα θα μπορούσε να είναι ο θάνατος. Δε φαντάζομαι να τον αψηφούσαν. Αντιθέτως ήταν κι αυτός εκεί. Κάθε μέρα, παραφυλούσε, καθόταν στο τραπέζι μαζί τους, ξάπλωνε στο κρεβάτι δίπλα τους. Κι όμως δεν πτοήθηκαν. Όχι μόνο η οικογένεια Gies αλλά και πολλοί άλλοι. Γερμανοί, Ολλανδοί κ.α. Ωρίστε τα καλά νέα της ημέρας λοιπόν. Ακόμα και σε μία από τις  χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας, στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει αγάπη και ελπίδα. Η οικογένεια Gies προσπάθησε να σώσει την Anne Frank.

Για να βγούμε κι εμείς από το σκοτάδι, να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη. Ας βγούμε και να ΨΑΞΟΥΜΕ την δικιά μας Anne Frank.

You’ve applied the pressure
To have me crystalised
And you’ve got the faith
That I could bring paradise

I’ll forgive and forget
Before I’m paralyzed
Do I have to keep up the pace
To keep you satisfied

Things have gotten closer to the sun
And I’ve done things in small doses
So don’t think that I’m pushing you away
When you’re the one that I’ve kept closest

(Ahh ahh ahh) (4x)

You don’t move slow
Taking steps in my direction
The sound resounds, echo
Does it lessen your affection
No

You say I’m foolish
For pushing this aside
But burn down our home
I wont leave alive

Glaciers have melted to the sea
I wish the tide would take me over
I’ve been down on my knees
And you just keep on getting closer

(Ahh ahh ahh) (x4)

Glaciers have melted to the sea (Things have gotten closer to the sun)
I wish the tide would take me over (And I’ve done things in small doses)
I’ve been down on my knees (So don’t think that I’m pushing you away)
And you just keep on getting closer (When you’re the one that I’ve kept closest)

Go slow, go slow, go slow, go slow, go slow

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις

Ένας επιπλέον λόγος της επιλογής μου είναι οι προφανείς ομοιότητες της Δανάης του Κλιμτ με την Μ. Αυτό πρέπει απλά να το πιστέψετε. Θα μπορούσε σίγουρα να ήταν το μοντέλο του. Αλλά το 1907 όταν το ζωγράφιζε δεν είχαμε ακόμη την τύχη να τον γνωρίσουμε.

Τέλος σαν έργο είναι καταπληκτικό. Το πρόσωπο της Δανάης  τυλιγμένο σε έναν αγωνιώδη, ηδονικό ύπνο με την χρυσή βροχή να απορρωφάται από το αιδοίο της. Τα παράξενα τερατάκια να κοιτάνε με γκουρλωμένα μάτια και κάπου βαθιά μέσα της να συντελείται το θαύμα της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Υπάρχει τίποτε καλύτερο και πιο όμορφο;

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

I’ve always known
Since I was a young boy
In this world, everything’s as good as bad
Now my father told me always speak a true word
And I have to say that is the best advice I’ve had
Because something burns inside of me
It’s everything I long to be
And lies they only stop me from feeling free

Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me
Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me

I’ve never yearned for anybody’s fortune
The less I have the more I am a happy man
Now my mother told me always keep your head on
Because some may praise you just to get what they want
And I said mama I am not afraid
They will take what they will take
And what would life be like without a few mistakes

Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me
Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me

Χρόνο, και να ακούω περισσότερη μουσική στον δρόμο. Ειδικά μου αρέσει το πρωί όταν είμαι έξω και στο τρένο και πάνω στο ποδήλατο, μέσα στην φθινοπωρινή δροσιά, κάτω από κίτρινα δέντρα να ακούω τους Pink Floyd. Σήμερα το πρωί άκουγα το Soundtrack του καταπληκτικού και φοβερά δραματικού Little Odessa. Και ξαφνικά νιώθεις ζωντανός. Δεν πηγαίνεις στη δουλειά, αλλά ακούς μια όμορφη μουσική και ταξιδεύεις μαζί της. Για λίγο…

Προσεχώς στα χέρια μου >>>  Panasonic Lumix LX3.