fmotis

Πετάνε στα όνειρά μου με μπλε φτερά και πούπουλα
ξεχασμένα μυνήματα – αποθημένα; – φέρνουν
και κάθονται κράζοντας στον κόρφο μου
Τα νύχια τους καρφώνονται στα μπούτια μου
κι ύστερα σαν σκυλιά κουλουριάζονται περιμένοντας
εμένα να τα ανοίξω. να ταξιδέψω παλι στον πόνο και πόθο του χθες

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις

Νύχτα 3:30 το πρωί. Το χημικό εργοστάσιο φωτίζει τον ουρανό καθώς καίει κάποια δηλητήρια στη φλεγόμενη καμινάδα. Τα παράθυρα κλειστά. Εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του εξουθενομένου. Από δίπλα με τραβάει μια γλυκιά φωνούλα από την μορφική αγκαλιά. Μπαμπά! Μπαμπά! Μπαμπά! Σηκώνομαι και πηγαίνω στο κρεβάτι του Λεωνίδα. Κάθεται γονατιστός και με βλέπει να πλησιάζω μέσα στο φωτισμένο σκοτάδι. Γειάσου μπαμπά, μου λέει. Φτάνω κοντά του και γονατίζω για να τον ξαπλώσω. Τί κάνεις μπαμπά; Με ρωτάει και την επόμενη στιγμή με αγκαλιάζει, πιέζει το μαγουλάκι του πάνω στο δικό μου. Εγώ κλαίω. Τον ξαπλώνω, τον παίρνει αμέσως ο ύπνος. Απροσδόκιτη υπερδόση αγάπης, βλέπεις, δεν την περίμενα και με έχει πλημμυρίσει.

Η φωτό τραβήχτηκε πρίν περίπου έναν χρόνο.

Το ταξίδι της φάλαινας είναι ταξίδι στα βάθη της ψυχής
οι λέξεις σαν σε όνειρο χάνονται στο αιώνιο τραγούδι
μένουν ζωγραφισμένες πάνω στη θάλασσα
αφρός που την σκίζουμε και βιάζουμε κάθε μέρα.

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω για τον ύπνο και όλα του τα μυστήρια. Τα όνειρα που αναβλήζουν από όλες τις γωνιές της ύπαρξής μας και μας αγχώνουν, μας διεγείρουν, μας τρομάζουν. Κάτι που έμαθα και έζησα με τον μικρό Λεωνίδα είναι πως τα μωρά δεν μπορούν στην αρχή να διαχωρίσουν τα όνειρα από την πραγματικότητα. Ότι βλέπουν στα όνειρά τους είναι γι αυτά το ίδιο πραγματικό. Άλλωστε κι οι “μεγάλοι” όταν ονειρευόμαστε δεν έχουμε συνήθως την επίγνωση ότι πρόκειται για όνειρο. Αυτή έρχεται μετά.

Ποιός ο σκοπός των ονείρων; Νομίζω πως αυτή η ερώτηση έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες και μη. Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να βρει την τέλεια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω πολύ συχνά, είναι πως δε θέλω καν να το ξέρω. Και τι θα καταλάβουμε αν μάθουμε πως είναι μία μέθοδος που καταπολεμά το εσωτερικό μας κτήνος, μας προστατεύει από τον μανιακό κερατά, σώζει το καταπιεσμένο παιδί από την κατάθλιψη, βάζει τα συμβάντα της ημέρας σε μία τάξη, είναι θεϊκά μυνήματα,  μυνήματα από το παράλληλο διάστημα ή πλήση εγκεφάλου από εξωγήινα όντα; Ας διατηρήσουμε αυτό το μυστήριο μέσα μας. Η επιστήμη το έχει πάρει πολύ πάνω της και όλο και πιο συχνά ξεχνάει το πόσο μικρή και ασήμαντη είναι μπροστά στο υπέροχο θαύμα της ζωής.

Ο ύπνος λοιπόν, πρέπει να καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα. Ο μεσημεριανός ύπνος είναι ότι καλύτερο για την ευτυχία και ανάπτυξη του ανθρώπου. Και δεν εννοώ το απαίσιο power napping, που συνιστά τον ύπνο σαν μέσον βελτίωσης της παραγωγικότητας. Όχι! Ο ύπνος είναι καλός για την ψυχή και το σώμα μας. Αν κατά τύχη μας βοηθάει να είμαστε καλύτεροι στα μαθήματα ή στην εργασία μας, τόσο το καλύτερο. Πρωταρχικός στόχος πρέπει να είναι η καλοπέραση. Εγώ με τον εαυτούλη μου.

Η νιρβάνα είναι βέβαια ο ύπνος με τον έρωτά μας. Μετά ή και πριν μια νόστιμη συνουσία. Αλλά και με τα τέκνα είναι υπέροχο να μοιράζεσαι το κρεβάτι. Να κουλουριάζονται στον κόρφο σου, να τρίβωνται πάνω σου, να σε ψάχνουν τη νύχτα, να κινούνται όλη νύχτα ασταμάτητα. Ένας χορός της αγάπης σε αργή κίνηση. Είναι τόσο ωραία να μοιράζεσαι τον ύπνο!!

Κι αυτό σκοπεύω να κάνω αυτό το σαββατοκύριακο. Να αναπληρώσω όλες τις ώρες που έχω χάσει τις τελευταίες βδομάδες που με έχουν να κοιμάμε σχεδόν μπροστά στην οθόνη, μέσα στο τρένο, πάνω στο ποδήλατο (στις κατηφόρες). Ενδιάμεσα θα γιορτάσουμε και τα 2 χρόνια του Λεωνίδα.

Υ.Γ. Τώρα έχω ξαπλώσει πάνω στην καυτή άμμο, στο ένα χέρι μια παγωμένη μπύρα, οι φωνές των παιδιών που χτίζουν ένα παλάτι από άμμο πάνω στα πόσια μου, κλείνω τα μάτια και αφήνω το ήλιο να με κάψει μετρώντας τα κύματα να σπάνε πάνω στην παραλία… Ντρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρνν

Με τον χρόνο που όλο γερνάει ανακαλύπτω το γεγονός ότι φιλτράρω όλα αυτά που μου συνέβησαν κατά καιρούς και διατηρώ στην προσπελάσιμη μνήμη μου τα λιγοστά καλά. Ένα από αυτά ήταν που μεγάλωσα σε ένα χωριό, που στην Ελλάδα θα το λέγαμε κωμόπολη, ονόματι Maulbronn (Μαουλμπρόνν). Στη βόρεια μύτι του μέλανα δρυμού, κολλημένο πάνω σε μαλακούς λόφους με λίμνες και δάση σε αφθονεία. Πάνω σε έναν λόφο το σπίτι μου,  σε έναν δρόμο που πριν 20 χρόνια ήταν ακόμα χωρίς αυτοκίνητα. Απέναντι από το σπίτι μου ο λόφος ανέβαινε, γινόταν δασάκι. Κι εκεί είχα χτίσει με τα παιδιά της γειτονιάς ένα σπίτι πάνω στα δέντρα. Μπορούσες να απολαύσεις μια φοβερή πανοραμική θέα του χωριού, με το ονειρεμένο μοναστήρι και πάντα ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Εμείς βέβαια δεν ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα μ’ αυτά τα καλαίσθητα θεάματα, καθώς τελειωποιούσαμε τα ινδιάνικά μας τόξα, παίζαμε τη ζωή των ινδιάνων, ή γλιστρούσαμε καθισμένοι πάνω σε πλαστικές σακούλες πάνω σε χιόνι και λάσπη, δεν ήταν παρά ένα όμορφο πλαίσιο στο παιχνίδι μας.

Ο μύθος λέει πως κάποιο μοναχοί στην αναζήτηση μιας τοποθεσίας για το νέο τους μοναστήρι στείλαν μπροστά τον γαϊδαρό τους, λέγοντας ότι εκεί που θα σταματήσει να πιεί νερό, θα εγκατασταθούν. Κι έτσι έγινε. Το μοναστήρι είναι το πιο καλά διατηρημένο σε όλη τη Γερμανία και είναι βραβευμένο από την Unesco. Δε θα σας κουράσω με όλους τους μύθους και μυστήρια που περιτυλίγουν το μέρος. Ένα μόνο θα αναφέρω: Ο δρ. Φάουστ ήταν μοναχός στο μοναστήρι. Μετά από πολλούς αιώνες άνθησης το μοναστήρι εγκαταλύπεται από τους μοναχούς και πέφτει στα χέρια των προτεσταντών.  Αυτοί δημιούργησαν ένα σχολείο-σεμινάριο, που δεχόταν μαθητές από όλη τη Γερμανία. Μεταξύ αυτών και ο Hermann Hesse. Τα χρόνια του εδώ δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστα. Στο τέλος, επαναστάτης καθώς ήταν, το βάζει στα πόδια και ξεφεύγει από τα δεσμά της εκπαίδευσης που μόνο σκοπό έχει να περιορίσει τον ορίζοντα του ελεύθερου ανθρώπου (σήμερα πολύ περισσότερο από ποτέ).

Κάποτε ξεφεύγοντας από την εφηβεία, τα καλοκαίρια των φοιτητικών χρόνων κάθισα τα απογεύματα στον παράδεισο, τον προθάλαμο του ναού, και διάβαζα τον Hesse. Πολλές φορές άκουγα το όργανο να ηχεί πίσω από την τεράστια ξύλινη πύλη. Ήταν στιγμές εντελώς ελεύθερες. Εκείνες τις στιγμές δραπέτευσα από όλα αυτά που με τόσο κόπο είχα ξεχάσει. Και άρχησα πρώτη φορά να ζω. Στην ουσία θα μπορούσα να είχα σταματήσει εκεί. Δε νομίζω να χρειάζεσαι άλλα βιβλία και γνώσεις. Πάρε τον Σιντάρτα, τον λύκο της στέππας, τον Ντέμιαν και το παιχνίδι με τις χάντρες. Και κράτησέ τα παραμάσκαλα μέχρι το τέλος. Όλα τα άλλα πρέπει να τα βρεις μόνος σου.

Αν ποτέ περάσετε από το μέλανα δρυμό, δώστε μου σήμα να βρεθούμε στο χωριό μου. Να κάνουμε μια βουτιά στη δροσερή λίμνη και μετά να περπατήσουμε τις αρχαίες πέτρες της ζωής μας.