fmotis

Το φιλικό μου μουσικό σχήμα botany bay αναγεννήθηκε με μια νέα καταπληκτική φωνή και εξέδωσε δύο πολύ όμορφα κομμάτια μουσικής. Κάνε κλικ στην εικόνα για να τα ακούσεις!

Δεν ξέρω τι είναι που κάνει τους The xxξεχωριστούς; Είναι μήπως πως κραυγάζουν σε χαμηλούς τόνους;

You’ve applied the pressure
To have me crystalised
And you’ve got the faith
That I could bring paradise

I’ll forgive and forget
Before I’m paralyzed
Do I have to keep up the pace
To keep you satisfied

Things have gotten closer to the sun
And I’ve done things in small doses
So don’t think that I’m pushing you away
When you’re the one that I’ve kept closest

(Ahh ahh ahh) (4x)

You don’t move slow
Taking steps in my direction
The sound resounds, echo
Does it lessen your affection
No

You say I’m foolish
For pushing this aside
But burn down our home
I wont leave alive

Glaciers have melted to the sea
I wish the tide would take me over
I’ve been down on my knees
And you just keep on getting closer

(Ahh ahh ahh) (x4)

Glaciers have melted to the sea (Things have gotten closer to the sun)
I wish the tide would take me over (And I’ve done things in small doses)
I’ve been down on my knees (So don’t think that I’m pushing you away)
And you just keep on getting closer (When you’re the one that I’ve kept closest)

Go slow, go slow, go slow, go slow, go slow

Δεν ξέρω τι έχω πάθει σήμερα, αλλά η όρεξη μου για δουλειά έχει εκλήψει εντελώς. Ίσως να φταίει που έχω αύριο άδεια και θα πάμε στους γονείς μου το τριήμερο και νιώθω τον αέρα της ελευθερίας ήδη να μου χαϊδεύει την σκλαβωμένη μου μούρη ψυχή. Μπορεί όμως να φταίει και η μουσική, που ξεκίνησε σήμερα το πρωί (βλέπε προηγούμενο ποστ) και συνέχισε όλη μέρα να με κρατάει σε μια κατάσταση ανταρσίας και δημιουργικότητας. Κι αφού άκουσα τον υπέροχο Fredo Viola, που μου σέρβιρε η Λίνα στο μπλογκάκι της (σ΄ευχαριστώ! ψηλά το κεφάλι, Λίνα!!), έπεσα πάνω στον Charlie Winston. Δεν τον είχα ξανακούσει και δεν άκουσα κανένα άλλο τραγούδι εκτός από αυτό εδώ που το έβαλα να παίζει σε ατέλειωτο repeat. Δεν ξέρω τι μου αρέσει παραπάνω, η μουσική και ο ζωντανός της ρυθμός ή το τόσο ποιητικό και αληθινό του κείμενο;

I’ve always known
Since I was a young boy
In this world, everything’s as good as bad
Now my father told me always speak a true word
And I have to say that is the best advice I’ve had
Because something burns inside of me
It’s everything I long to be
And lies they only stop me from feeling free

Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me
Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me

I’ve never yearned for anybody’s fortune
The less I have the more I am a happy man
Now my mother told me always keep your head on
Because some may praise you just to get what they want
And I said mama I am not afraid
They will take what they will take
And what would life be like without a few mistakes

Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me
Like a hobo from a broken home
Nothing’s gonna stop me

Για φαντάσου έχω αναγνώσει όλα τα βιβλία που έχω αγοράσει, η λίστα με βιβλίά προς μελλοντική ανάγνωση είναι άδεια και τώρα έχω μπροστά μου χρόνο κι ένα άδειο τραπέζι με χαρτί, μολύβι και κάρβουνο. Κι άλλο ελεύθερο χρόνο να είμαι δημιουργικός. Ειδικά το κάρβουνα το αγαπώ, να μαυρίζω τα δάχτυλά μου και να τραβάω μαλακές γραμμές πάνω στο προηγουμένως λευκό χαρτί.

Χρόνο, και να ακούω περισσότερη μουσική στον δρόμο. Ειδικά μου αρέσει το πρωί όταν είμαι έξω και στο τρένο και πάνω στο ποδήλατο, μέσα στην φθινοπωρινή δροσιά, κάτω από κίτρινα δέντρα να ακούω τους Pink Floyd. Σήμερα το πρωί άκουγα το Soundtrack του καταπληκτικού και φοβερά δραματικού Little Odessa. Και ξαφνικά νιώθεις ζωντανός. Δεν πηγαίνεις στη δουλειά, αλλά ακούς μια όμορφη μουσική και ταξιδεύεις μαζί της. Για λίγο…

Σχετικά με την κριτική που πλακώνει το καθόλου εντυπωσιακό φιλμάκι του Κώστα Γαβρά σχετικά με την Ακρόπολη. Όταν το είδα μου θύμησε τα κάπως ουδέτερα ντοκιμαντέρ του BBC. Είναι σίγουρα κάτι που μπορείς να δείξεις σε ένα μουσείο, αλλά και τίποτε παραπάνω. Από την άλλη μου τη δίνει η προσπάθεια των νικητών να γράψουν την ιστορία… Παρακάτω η απάντησή μου στον Σάκη που παραπονέθηκε στο facebook:

Δεν γνωρίζω τι έγινε στον Παρθενώνα με τους χριστιανούς τότε. Αλλά είναι γεγονός ότι με την εξουσία που απέκτησε τότε η εκκλησία δεν έγιναν μονάχα πολλές λεηλασίες και καταστροφές, αλλά διώχθηκαν και οι υπόλοιποι αλλόθηρσκοι. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, η εξουσία για μια ακόμη φορά υπέθαλψε την ανθρώπινη ύπαρξη. Δε νομίζω ότι αξίζει η όλη φασαρία εδω πέρα.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε υπεύθυνοι για τις μεγαλύτερες ήττες και καταστροφές μας (κάτι που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα και δεν βλέπω να αλλάζει με τις εκλογές).

Τελικά τα μάρμαρα είναι τόσο ουσιαστικά; Είμαστε ακόμα αυτός ο λαός που μεγαλούργησε; Που ανέπτυξε την τέχνη, την φιλοσοφία, την αγάπη για το κάλλος, για την επιστήμη με ευπρόσδεκτη την επιρροή από τους γειτονικούς πολιτισμούς. Νομίζω ότι το μουσείο της Ακρόπολης είναι μόνο το πρώτο μικρό βήμα. Θα πρέπει να ακολουθήσουν κι άλλα, να γίνουμε ξανά ένας λαός που αξίζει να φέρει τα στολίδια του παρελθόντος.