fmotis

O what can ail thee, knight at arms,
Alone and palely loitering?
The sedge has wither’d from the lake,
And no birds sing.

O what can ail thee, knight at arms!
So haggard and so woebegone?
The squirrel’s granary is full,
And the harvest’s done.

I see a lily on thy brow
With anguish moist and fever dew,
And on thy cheeks a fading rose
Fast withereth too.

“I met a lady in the meads,
Full beautiful—a faery’s child,
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

“I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look’d at me as she did love,
And made sweet moan.

“I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long,
For sidelong would she bend, and sing
A faery’s song.

“She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna dew,
And sure in language strange she said—
“I love thee true.”

“She took me to her elfin grot,
And there she wept, and sigh’d full sore,
And there I shut her wild wild eyes
With kisses four.

“And there she lullèd me asleep,
And there I dream’d—Ah! woe betide!
The latest dream I ever dream’d
On the cold hill’s side.

“I saw pale kings and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
They cried—“La Belle Dame sans Merci
Thee hath in thrall!”

“I saw their starved lips in the gloam,
With horrid warning gapèd wide,
And I awoke and found me here,
On the cold hill’s side.

“And this is why I sojourn here,
Alone and palely loitering,
Though the sedge is wither’d from the lake,
And no birds sing.”

Γιατί το βρίσκω φοβερά ερωτικό;

Σκεφτόμαστε να βάψουμε τον τοίχο στην κρεβατοκάμαρα μας σε χρώμα μπορντό. Κι επειδή είναι πολύ βαρύ χρώμα σκέφτηκα να βρω ένα έργο τέχνης, πίνακα ή φωτογραφία, που να ταιριάζει χρωματικά και να είναι πάνω στο θέμα. Έτσι έπεσα πάνω στη Δανάη του Klimt. Μία από τις πολύ υπέροχες απόψεις της ομορφιάς της γυναίκας και του έρωτα. Ο πατέρας της Ακρίσιος μόλις έλαβε τον χρησμό ότι θα βρει τον θάνατο από τον μέλλοντα εγγονό του, κλείδωσε την Δανάη για να ξεφύγει από την μοίρα του. Φυλακισμένη υπόγεια μεγάλωσε και έγινε μια υπέροχα όμορφη γυναίκα, μακρυά από το φως του ήλιου. Ο Δίας που δεν άντεχε τέτοια δράματα εμφανίστηκε σαν χρυσή βροχή, τρύπωσε και ενώθηκε μαζί της. Η χρυσή βροχή στην μυθολογία συμβολίζει την ένωση του ήλιου και της σελήνης. Από τον θεϊκό αυτό έρωτα γεννήθηκε ο Περσέας με την Δανάη να είναι ουσιαστηκά ακόμα παρθένως!
Οι περιπέτειές της συνεχίστηκαν. Μόλις το έμαθε ο Ακρίσιος την έβαλε με τον Περσέα σε ένα κιβώτιο/κιβωτό και μπλουμ μέσα στη θάλασσα. Καταλήγει στη Σέριφο και μετά από περιπέτειες του Περσέα (βλ. Μέδουσα) επιστρέφει και πάλι στο Άργος. Η επιμονή της να εξαφανήζεται και να επανεμφανίζεται συμβολίζει κατά τημυθολογία τις φάσεις της σελήνης. Πολλές φορές η Δανάη αναφέρεται και σαν θεά του φεγγαριού.

Ένας επιπλέον λόγος της επιλογής μου είναι οι προφανείς ομοιότητες της Δανάης του Κλιμτ με την Μ. Αυτό πρέπει απλά να το πιστέψετε. Θα μπορούσε σίγουρα να ήταν το μοντέλο του. Αλλά το 1907 όταν το ζωγράφιζε δεν είχαμε ακόμη την τύχη να τον γνωρίσουμε.

Τέλος σαν έργο είναι καταπληκτικό. Το πρόσωπο της Δανάης  τυλιγμένο σε έναν αγωνιώδη, ηδονικό ύπνο με την χρυσή βροχή να απορρωφάται από το αιδοίο της. Τα παράξενα τερατάκια να κοιτάνε με γκουρλωμένα μάτια και κάπου βαθιά μέσα της να συντελείται το θαύμα της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Υπάρχει τίποτε καλύτερο και πιο όμορφο;

|sequel to this one|

He strayed the roads under the falling rain, his hair was wet, his fingers cold, his heart a mess, his eyes wetter than the sky above, his prick stiff like the concrete he walked. Time has passed a day, a month he could not tell. Just some hours after the mad farewell. Dizzy he stumbled on men and wondered if one might be him, or all of them. A coffee to go steaming, then growing cold. A little man and now even smaller. He saw them pass and felt they can tell, just by laying their eyes upon him. Size him up right. He thought he should yell and imagined to rip some faceless monster apart. Standing up was never his art.

He searched the ways in the rain and despair, because he knew already his path. He could not go another road.

Back up to her this was a different walk. He could see it all now. All her unspoken desires he could never fulfill. All her reign over him. All her men. She didn’t request a thing, he gave it all in worship and lust. No reason to complain. He chose the game. She played it, gauged him and she was still there. This was a different walk now. She will know, her winning hand. The unspoken will become visible, the threshold will be crossed and there’s no turning back nor running.

Inside the bedroom. She didn’t move. Looked at him with her sleepy eyes. Her body exposed and marked. He stood naked in front of her as if waiting for her permission, then laid beside her. Taking her blended scent in. He hugged her, felt her hot breath and her body shivering by his touch. He was there and would never go away again.

for S.

“I see it in your fake eyes. No need to turn away now.”, he grumbled at her in his smoky voice she adored so much when they first met.What was there left to say now? He knew and she wanted him to know. Now what? Is this the dead end street she inevitably expected? No escape route in view. It’s dark anyway. The wind is blowing elsewhere. Here it’s silent, except his tired breathing. And the rejection of his touch that burns her body.

Her eyes closed now. She focuses on the air he inhales with such difficulty. Barely breathes herself. The air that flowed above her skin and made her tremble. She never really knew him, never got to know who he was. His touches were enough, he didn’t even need to talk. Most times he didn’t say a word. He came in, shut the door and she was all over him, sucking on every bit of his body and cum. Never resting a moment for fear he might leave. He fingers piercing him without compassion. Until she came and fell back exhausted and sated on the warm carpet or bed or table in the kitchen. She could feel his breath retreating from her skin as he got off her and dressed silently. Almost sad. His eyes, still left on her body. He opened the door and left. A stranger again. She never wanted to talk to him. Posed the sleeping, fucked beauty until he left. Sometimes she really fell asleep. Until her husband dangled with his keys at the door. He never wanted to suspect a thing.

He stood in the middle of the room. Not really straight but robust and strong. A large shadow over her small body fixed on the wall. He was not threatening her. He was not even angry. They stood there in screaming silence. Their eyes wandered on each others bodies in a violent farewell.

He closed the door softly, she slid down to the floor.

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να γράψω για τον ύπνο και όλα του τα μυστήρια. Τα όνειρα που αναβλήζουν από όλες τις γωνιές της ύπαρξής μας και μας αγχώνουν, μας διεγείρουν, μας τρομάζουν. Κάτι που έμαθα και έζησα με τον μικρό Λεωνίδα είναι πως τα μωρά δεν μπορούν στην αρχή να διαχωρίσουν τα όνειρα από την πραγματικότητα. Ότι βλέπουν στα όνειρά τους είναι γι αυτά το ίδιο πραγματικό. Άλλωστε κι οι “μεγάλοι” όταν ονειρευόμαστε δεν έχουμε συνήθως την επίγνωση ότι πρόκειται για όνειρο. Αυτή έρχεται μετά.

Ποιός ο σκοπός των ονείρων; Νομίζω πως αυτή η ερώτηση έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες και μη. Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να βρει την τέλεια απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω πολύ συχνά, είναι πως δε θέλω καν να το ξέρω. Και τι θα καταλάβουμε αν μάθουμε πως είναι μία μέθοδος που καταπολεμά το εσωτερικό μας κτήνος, μας προστατεύει από τον μανιακό κερατά, σώζει το καταπιεσμένο παιδί από την κατάθλιψη, βάζει τα συμβάντα της ημέρας σε μία τάξη, είναι θεϊκά μυνήματα,  μυνήματα από το παράλληλο διάστημα ή πλήση εγκεφάλου από εξωγήινα όντα; Ας διατηρήσουμε αυτό το μυστήριο μέσα μας. Η επιστήμη το έχει πάρει πολύ πάνω της και όλο και πιο συχνά ξεχνάει το πόσο μικρή και ασήμαντη είναι μπροστά στο υπέροχο θαύμα της ζωής.

Ο ύπνος λοιπόν, πρέπει να καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα. Ο μεσημεριανός ύπνος είναι ότι καλύτερο για την ευτυχία και ανάπτυξη του ανθρώπου. Και δεν εννοώ το απαίσιο power napping, που συνιστά τον ύπνο σαν μέσον βελτίωσης της παραγωγικότητας. Όχι! Ο ύπνος είναι καλός για την ψυχή και το σώμα μας. Αν κατά τύχη μας βοηθάει να είμαστε καλύτεροι στα μαθήματα ή στην εργασία μας, τόσο το καλύτερο. Πρωταρχικός στόχος πρέπει να είναι η καλοπέραση. Εγώ με τον εαυτούλη μου.

Η νιρβάνα είναι βέβαια ο ύπνος με τον έρωτά μας. Μετά ή και πριν μια νόστιμη συνουσία. Αλλά και με τα τέκνα είναι υπέροχο να μοιράζεσαι το κρεβάτι. Να κουλουριάζονται στον κόρφο σου, να τρίβωνται πάνω σου, να σε ψάχνουν τη νύχτα, να κινούνται όλη νύχτα ασταμάτητα. Ένας χορός της αγάπης σε αργή κίνηση. Είναι τόσο ωραία να μοιράζεσαι τον ύπνο!!

Κι αυτό σκοπεύω να κάνω αυτό το σαββατοκύριακο. Να αναπληρώσω όλες τις ώρες που έχω χάσει τις τελευταίες βδομάδες που με έχουν να κοιμάμε σχεδόν μπροστά στην οθόνη, μέσα στο τρένο, πάνω στο ποδήλατο (στις κατηφόρες). Ενδιάμεσα θα γιορτάσουμε και τα 2 χρόνια του Λεωνίδα.

Υ.Γ. Τώρα έχω ξαπλώσει πάνω στην καυτή άμμο, στο ένα χέρι μια παγωμένη μπύρα, οι φωνές των παιδιών που χτίζουν ένα παλάτι από άμμο πάνω στα πόσια μου, κλείνω τα μάτια και αφήνω το ήλιο να με κάψει μετρώντας τα κύματα να σπάνε πάνω στην παραλία… Ντρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρνν