fmotis

Εψές στο διάλημα βγήκαμε 4 δημιουργικά κεφάλια βόλτα. Μετά από λίγο ποδαρόδρομο βγήκαμε από το προάστιο της Βόννης και βουτήξαμε σε ένα μικρό δασάκι. Το δασάκι αυτό σκίζεται από δυο μικρά ρυάκια τα οποία ενώνονται σε ένα σημείο. Έχει υπέροχους λοφίσκους και πέτρες σκεπασμένα με βρύο.  Φαντάζει σαν ο ιδανικός παιχνιδότοπος για διάφορους μικρούς πειρατές και εξερευνητές. Τα κλαδιά γεμάτα μπουμπούκια κουνιούνται στο ζεστό αεράκι, ενώ στο χώμα ξετρύπωνουν δειλά τα πρώτα λουλούδια κάτω από τα ξερά φύλλα. Τα πουλιά πλέκουν μια σοπρανέζικη συμφωνία που είναι μια ευπρόσδεκτη παύση από τον βόμβο της πόλης.

Ξαφνικά αποφασίσαμε να γαλλοφωνίσουμε τα ονόματά μας. Για π.χ. ο Rainer έγινε Ρενιέ. Χωρίς να πιούμε γουλιά και μηδέν ναρκωτικά. Νομίζω πως ξαφνικά γίναμε παιδιά. Η κοπελιά στην παρέα παίξει το μοντέλο κι εμείς με τις φωτογραφικές μας μηχανές και πολύ φαντασία τους μεγαλοφωτογράφους.  Το κέφι ανέβηκε στα ύψη, ειδικά όταν γλίστρησα στη λάσπη και παραλίγο να φάω τα μούτρα μου.

Όταν έφτασε η ώρα επιστρέψαμε στις θέσεις μας αψηφώντας τα δεσμά της αυτοϋποταγής μας.

Σάββατο βράδυ και μόλις έβαλα την βαφτηστήρα μου πάνω να κοιμηθεί. Μετά ξάπλωσα κάτω στον καναπέ και άρχισα να λύνω διάφορα sudoku και σκανδιναβικά και να ακονίζω τη μνήμη και την λογική. Κι όταν κουράστηκα και σήκωσα το βλέμμα είδα έξω να πέφτουν χιονόμπαλες από τον ουρανό στον μικρό κήπο. Ήταν ένα μαγικό θέαμα, λες και πραγματικά η Frau Holle τινάζει τα μαξιλάρια και παπλώματα στο πάνω μπαλκόνι. Έσβησα τα φώτα και κάθησα μια ώρα να τα παρακολουθώ και να παρακολουθώ και τις σκέψεις μου με μια ηρεμία που σπάνια τη βρίσκω. Συνέχισα να κοιτώ ακόμα κι όταν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει…

***

Εχθές, Κυριακή μετά την εκκλησία και μια ορβελλική συζήτηση με έναν φίλο από την Βουλγαρία αποφάσισα να βγω μια βόλτα στην πόλη. Να γίνω ένας με τους πολλούς ανώνυμους που τριγυρίζουν τα στενά της Κολωνίας. Βγαίνοντας όμως μου τηλεφωνεί ο Rainer που προτείνει να ανεβούμε το Drachenfels. Αυθόρμητα δέχτηκα και ξεκινήσαμε την ανάβαση στο χιονισμένο πανέμορφο βουνό. Από κάτω ο Ρίνος και η Βόννη. Πιο πέρα ο δύοντας ήλιος. Κι εμείς ιδρωμένοι πάνω στον παλιό πύργο να απολαμβάνουμε το κατόρθωμα μας και την ομορφιά του τοπίου. Ο αέρας που ερχόταν εξ ανατολάς ήταν παγωμένος αλλά και πεντακάθαρος. Χτίσαμε έναν μίνι-χιονάνθρωπο και μια στύλη από χιονόμπαλες. Και ξεκινήσαμε πάλι την κάθοδο, καθώς έπεφτε κι η νύχτα. Μια κάθοδο που ήταν άκρως επικίνδυνη λόγω πάγου και χιονιού. Κι επειδή τα καταφέραμε καλά πήγαμε για επιβράβευση σε ένα ασιατικό εστιατόριο όπου για πρώτη φορά βρήκα την υπομονή να φάω με τα ξυλάκια το πολύ νόστιμο φαγητό (ψάρι σε σως από φυστικοβούτηρο).

***

Και τώρα πάλι πίσω στην ισχνή πραγματικότητα της οθώνης και του προγραμματισμού να κοιτάζω το ρολόι και τον χρόνο που δε θέλει να περάσει.

Πετάνε στα όνειρά μου με μπλε φτερά και πούπουλα
ξεχασμένα μυνήματα – αποθημένα; – φέρνουν
και κάθονται κράζοντας στον κόρφο μου
Τα νύχια τους καρφώνονται στα μπούτια μου
κι ύστερα σαν σκυλιά κουλουριάζονται περιμένοντας
εμένα να τα ανοίξω. να ταξιδέψω παλι στον πόνο και πόθο του χθες

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις

Για φαντάσου έχω αναγνώσει όλα τα βιβλία που έχω αγοράσει, η λίστα με βιβλίά προς μελλοντική ανάγνωση είναι άδεια και τώρα έχω μπροστά μου χρόνο κι ένα άδειο τραπέζι με χαρτί, μολύβι και κάρβουνο. Κι άλλο ελεύθερο χρόνο να είμαι δημιουργικός. Ειδικά το κάρβουνα το αγαπώ, να μαυρίζω τα δάχτυλά μου και να τραβάω μαλακές γραμμές πάνω στο προηγουμένως λευκό χαρτί.

Χρόνο, και να ακούω περισσότερη μουσική στον δρόμο. Ειδικά μου αρέσει το πρωί όταν είμαι έξω και στο τρένο και πάνω στο ποδήλατο, μέσα στην φθινοπωρινή δροσιά, κάτω από κίτρινα δέντρα να ακούω τους Pink Floyd. Σήμερα το πρωί άκουγα το Soundtrack του καταπληκτικού και φοβερά δραματικού Little Odessa. Και ξαφνικά νιώθεις ζωντανός. Δεν πηγαίνεις στη δουλειά, αλλά ακούς μια όμορφη μουσική και ταξιδεύεις μαζί της. Για λίγο…

Το Σάββατο πήγαμε στην Ουτρέχτη για να επισκεφτούμε την ξαδέρφη μου τη Ρένα (και τον φίλο της) που κάνει το μεταπτυχιακό της εκεί. Η ξαδέρφη μου θα αναλάβει να βαφτήσει τον Akos του χρόνου το καλοκαίρι. Δεν το ήξερε και μόλις το έμαθε έπεσαν δάκρυα και γέλια και διεθνή τηλεφωνήματα.

Μετά βγήκαμε σε ένα όμορφο εστιατόριο (pancake-house) μέσα στο δάσος δίπλα σε ένα ποταμάκι να φάμε. Το (μάλλον) φημισμένο μέρος ήταν κατάμεστο, με μια γωνία αναμονής. Η κουζίνα ήταν ουσιαστηκά μέσα στο εστιατόριο. Τα pancakes (bacon-cheece-mushrooms) ήταν καταπληκτικά. Κι επειδή είχαν και μια γωνία για τα παιδιά, όπου ο Λεωνίδας γνώρισε δυο όμορφες ολλανδέζες στην ηλικία του και ήταν απασχολημένος, καθίσαμε αμέτρητες ώρες. Μιλούσαμε και γελούσαμε, περιαυτολογούσαμε. Πέρασε η ώρα και στο τέλος γυρίσαμε στο Campus και να γευτούμε το υπέροχο τιραμισού της εξαδέρφης. Χρόνος πλέον για βόλτα στην όμορφη πόλη δεν υπήρχε. Και παρόλο που ήθελα να βγάλω μερικές φωτογραφίες για το μπλογκάκι και για τους αγαπητούς αναγνώστες, δεν νιώθω ότι έχασα τίποτε. Ήταν τόσο όμορφα που αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να αγχωθούμε, χωρίς στόχους και πρόγραμμα.

Εδώ μερικές όμορφες απόψεις της Ουτρέχτης.