fmotis

Και τώρα μια μικρή διακοπή για διαφημήσεις.

Ναι έφτασε η ώρα να αποχαιρετήσω το 8άωρο. Βαρέθηκα πια, δεν το αντέχω. Γι’ αυτό βλέπετε το πρώτο από τα πολλά βήματα που έχω σημειώσει στο ιδεολόγιό μου. Μιας και χρόνια τώρα μεταφράζω για την οικογένειά μου, για μικρές και μεγάλες εταιρίες σκέφτηκα ότι αυτή θα είναι μια καλή αφετηρία για το ταξίδι στο αβέβαιο επαγγελματικό και συνεπώς οικονομικό μέλλον. Ρίξτε μια ματιά! Κάθε κριτική και ιδέα είναι ευπρόσδεκτη. Ακόμα πιο ευπρόσδεκτη είναι προσφορά εργασίας…

κάνε κλίκ εδώ κάτω!

Εψές στο διάλημα βγήκαμε 4 δημιουργικά κεφάλια βόλτα. Μετά από λίγο ποδαρόδρομο βγήκαμε από το προάστιο της Βόννης και βουτήξαμε σε ένα μικρό δασάκι. Το δασάκι αυτό σκίζεται από δυο μικρά ρυάκια τα οποία ενώνονται σε ένα σημείο. Έχει υπέροχους λοφίσκους και πέτρες σκεπασμένα με βρύο.  Φαντάζει σαν ο ιδανικός παιχνιδότοπος για διάφορους μικρούς πειρατές και εξερευνητές. Τα κλαδιά γεμάτα μπουμπούκια κουνιούνται στο ζεστό αεράκι, ενώ στο χώμα ξετρύπωνουν δειλά τα πρώτα λουλούδια κάτω από τα ξερά φύλλα. Τα πουλιά πλέκουν μια σοπρανέζικη συμφωνία που είναι μια ευπρόσδεκτη παύση από τον βόμβο της πόλης.

Ξαφνικά αποφασίσαμε να γαλλοφωνίσουμε τα ονόματά μας. Για π.χ. ο Rainer έγινε Ρενιέ. Χωρίς να πιούμε γουλιά και μηδέν ναρκωτικά. Νομίζω πως ξαφνικά γίναμε παιδιά. Η κοπελιά στην παρέα παίξει το μοντέλο κι εμείς με τις φωτογραφικές μας μηχανές και πολύ φαντασία τους μεγαλοφωτογράφους.  Το κέφι ανέβηκε στα ύψη, ειδικά όταν γλίστρησα στη λάσπη και παραλίγο να φάω τα μούτρα μου.

Όταν έφτασε η ώρα επιστρέψαμε στις θέσεις μας αψηφώντας τα δεσμά της αυτοϋποταγής μας.

http://www.gillesvidal.com/sziget2008/budapestchateau.htm

Σάββατο βράδυ και μόλις έβαλα την βαφτηστήρα μου πάνω να κοιμηθεί. Μετά ξάπλωσα κάτω στον καναπέ και άρχισα να λύνω διάφορα sudoku και σκανδιναβικά και να ακονίζω τη μνήμη και την λογική. Κι όταν κουράστηκα και σήκωσα το βλέμμα είδα έξω να πέφτουν χιονόμπαλες από τον ουρανό στον μικρό κήπο. Ήταν ένα μαγικό θέαμα, λες και πραγματικά η Frau Holle τινάζει τα μαξιλάρια και παπλώματα στο πάνω μπαλκόνι. Έσβησα τα φώτα και κάθησα μια ώρα να τα παρακολουθώ και να παρακολουθώ και τις σκέψεις μου με μια ηρεμία που σπάνια τη βρίσκω. Συνέχισα να κοιτώ ακόμα κι όταν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει…

***

Εχθές, Κυριακή μετά την εκκλησία και μια ορβελλική συζήτηση με έναν φίλο από την Βουλγαρία αποφάσισα να βγω μια βόλτα στην πόλη. Να γίνω ένας με τους πολλούς ανώνυμους που τριγυρίζουν τα στενά της Κολωνίας. Βγαίνοντας όμως μου τηλεφωνεί ο Rainer που προτείνει να ανεβούμε το Drachenfels. Αυθόρμητα δέχτηκα και ξεκινήσαμε την ανάβαση στο χιονισμένο πανέμορφο βουνό. Από κάτω ο Ρίνος και η Βόννη. Πιο πέρα ο δύοντας ήλιος. Κι εμείς ιδρωμένοι πάνω στον παλιό πύργο να απολαμβάνουμε το κατόρθωμα μας και την ομορφιά του τοπίου. Ο αέρας που ερχόταν εξ ανατολάς ήταν παγωμένος αλλά και πεντακάθαρος. Χτίσαμε έναν μίνι-χιονάνθρωπο και μια στύλη από χιονόμπαλες. Και ξεκινήσαμε πάλι την κάθοδο, καθώς έπεφτε κι η νύχτα. Μια κάθοδο που ήταν άκρως επικίνδυνη λόγω πάγου και χιονιού. Κι επειδή τα καταφέραμε καλά πήγαμε για επιβράβευση σε ένα ασιατικό εστιατόριο όπου για πρώτη φορά βρήκα την υπομονή να φάω με τα ξυλάκια το πολύ νόστιμο φαγητό (ψάρι σε σως από φυστικοβούτηρο).

***

Και τώρα πάλι πίσω στην ισχνή πραγματικότητα της οθώνης και του προγραμματισμού να κοιτάζω το ρολόι και τον χρόνο που δε θέλει να περάσει.

Εγώ εδώ γιορτάζω διπλά Χριστούγεννα. Μια καθολικά και μετά ορθόδοξα. Τώρα θα σκάσω δυο φορές στο φαϊ. Από την ουγγρική πλευρά έχουμε ψαρόσουπα με μπόλικη κόκκινη, σπιτική πάπρικα. Από την ελληνική τα γιαπράκια, όπως τα κάνουν στην Κοζάνη. Ας μη μιλήσω για τα γλυκά… Καλή μας όρεξη.

Καλά να περάσετε όλοι εσείς μοναχικοί λύκοι ενός ψεύτη κόσμου. Και όλοι οι άλλοι.