begging for life
by fmotis on Sep.06, 2011, under ποίηση
Είχα μια παράξενη συνάντηση στο κέντρο της Κολωνίας.
Το συμβάν ξεκινά με εμάς τους ανθρώπους που φάγαμε το μπλε χάπι, τα χέρια γεμάτα με πολύτιμα αγαθά σε πολύχρωμες σακούλες να τρέχουμε στο επόμενο κατάστημα ή στην ΙΝ καφετέρια της γωνίας. Έτσι κι εγώ αγόρασα κάτι που ίσως να χρειαστώ και γυρίζω πίσω στη δουλειά μου, όταν εκεί μπροστά από ένα από τα πιο ακριβά καταστήματα βλέπω να κάθεται μια γυναίκα, γύρω στα 40, καθαρή, ντυμένη σε τζην και καρό, ασπρόμαυρο πουκάμισο. Τα μαλλιά της σε κοτσίδα άρχισαν να ασπρίζουν σιγά, σιγά. Θα την έλεγα σχεδόν ελκυστική. Μπροστά της έστησε ένα μικρό, άσπρο ποτηράκι, με λίγα κέρματα και έναν αναπτήρα. Δίπλα της ένας σάκκος φουσκωμένος. Εγώ σαν αγαθόεργος, έψαξα τις τσέπες μου, της έριξα πενήντα λεπτά και την παρατήρησα από κοντά. Το κεφάλι της στραμμένο αλλού, με το βλέμμα της εστιασμένο στο άπειρο, απλά με αγνόησε. Σηκώθηκα και έκανα ένα βήμα ενοχλημένος. Δεν περιμένω κανένα ευχαριστώ, αλλά δεν περίμενα και τέτοια περιφρόνηση. Ή μήπως είναι ντροπή; Δεν το νομίζω. Κάνω ακόμα ένα βήμα. Ξαναγυρίζω και την κοιτάω. Δεν κουνήθηκε χιλιοστό. Ούτε καν να δει τί της έριξα. Καμία ελπίδα λοιπόν; Θυμώνω, θα ήθελα να της δώσω μια τρανταχτή σφαλιάρα, την μπουνιά στην κοιλιά. ΞΥΠΝΑ. ΖΗΣΕ! Φωνάζει η φωνή μέσα μου, αλλά δεν ξέρω ποιόν εννοεί. Ορμάω πάνω της, γονατίζω και της πιάνω το πρόσωπο. Το γυρίζω με δύναμη προς τα μένα, το βλέμμα της στα χέρια μου, δεν αντιστέκεται. Θα μπορούσα να της γυρίσω το κεφάλι και να τις πάρω τη ζωή. Που δεν την έχει, λέει η φωνή μέσα μου! Νιώθω την ζεστή της αναπνοή στις παλάμες μου, να με καίει. Χωρίς να το καταλάβω σκύβω και κολλάω τα χείλη μου πάνω στα δικά της, στεγνά, χώνω τη γλώσσα μου βίαια στο στόμα της, νιώθω μερικά κενά και γεύομαι το γυμνό ούλο. Η καρδιά μου ΧΤΥΠΑΕΙ, τρέμω ολόκληρος. Τρομάζω με τη στήση μου. Τινάζομαι επάνω, παίρνω τη σακούλα με τα ψώνια μου και φεύγω, χωρίς λέξη, μπερδεμένος.
Μετά από πολλά βήματα ξαναγυρνάω και την βλέπω μέσα από το πλήθος, στην ίδια θέση με το κεφάλι γυρισμένο και το βλέμμα στο άπειρο. Γυρίζω κι επιστρέφω στη δουλειά μου.
b side
by fmotis on Jul.20, 2011, under κριτική
Το ποστάκι αυτό το έγραψα για έναν φίλο μουσικό, πρώην συνεργάτη και πολύ ιδιαίτερο τύπο στο γερμανικό blog spreeblick.com. Εδώ η ελληνική του μετάφραση.
Botany Bay. Είναι ένας κόλπος πολύ μακριά από εδώ, όπου ο James Cook και οι Βρετανοί του πάτησαν για πρώτη φορά το πόδι τους στην Αυστραλία. Είναι ένα κρυογονικό διαστημόπλοιο που θα προξενήσει πολλούς πονοκεφάλους στον καπετάν Kirk του διαστημόπλοιου Enterprise της ένωσης πλανητών. Είναι ένα μουσικό συγκρότημα που εδώ και δέκα χρόνια ταξιδέυει στο μουσικό σύμπαν. Που και που μπαρκάρουν και μερικοί επισκέπτες που αργότερα παίρνουν το δικό τους και πάλι δρόμο. Στο ταξίδι αυτό δημιουργεί κύματα μουσικής που είναι τόσο εθιστικά και φανταστικά, που σε ρουφάνε σε έναν κόσμο ολοδικό σου, που αποκρύπτει τον (μη) πραγματικό κόσμο για να είσαι μόσνος σου εσύ.
Ο πρώτος δίσκος Tales of a Bitter Seed είναι ένα σκοτεινό ηλεκτροποπ συνοθήλευμα, που είχε στόχο την σκοτεινή και επικίνδυνη δράση της Scientology που έκλεψε την πρώτη φωνή του συγκροτήματος. Το ταξίδι συνεχίστηκε με ακόμα πιο εκτενή πειράματα, με θαραλλέα κοκτέιλ ρυθμών και στιλ και καυστικούς στίχους. Τον ιδρυτή του συγκροτήματος Stephan Kleinert, παθιασμένος καπνιστής και μανιακός πότης RedBull, τον γνώρισα σαν συνάδερφο προγραμματιστή. Να κάθομαι στο ίδιο γραφείο μαζί του ήταν αρχικά μια πορεία ανθρώπινης και ύστερα μουσικής αποκάλυψης. Αμέσως μετά βγήκε το Single Voices που με έκανε να γίνω μέρος του καλλιτεχνικού στρόβιλου γεμάτου πόθο, ελπίδα, απογοήτευση, χαρα… Αυτός ο στρόβιλος έφτασε στο αποκορύφωμά του με την τελειοποίηση του δεύτερου δίσκου grounded. To grounded είναι ένα αριστούργημα που δε χωράει σε καμία συγκεκριμένη μουσική ροή. Είναι ο τέλειος σύντροφος για μια ενδοσκόπιση, για να γλύψεις και να καταλάβεις τις πληγές που κρύβεις μέσα σου. Αν υπήρχε ένα soundtrack για το μονοπάτι που οδηγεί στην αυτογνωσία και κάθαρση, θα ήταν ακριβώς αυτός ο δίσκος.
Είχα επίσης την ευκαιρία να παρευρεθώ σε αρκετές συναυλίες και πρόβες, όπου έπαιζα τον ρόλο του φωτογράφου και αρχηκριτικού. Είναι μαγικό να βλέπεις ανθρώπους να κάνουν ακριβώς αυτό για το οποίο βρέθηκαν σε αυτό τον κόσμο. Ακόμα και οι πιο άσχημες φάτσες ξαφνικά αποκτούν φωτογένεια (όχι, δεν εννοώ εσένα Stephan*). Πέρα από τη μουσική υπάρχει όμως και πολύ γέλιο. Όπως όταν η πρώην φωνή του συγκροτήματος σκοντάφτει πάνω στο μπάσσο της, ή αδειάζουν οι μπαταρίες του κιθαρίστα πάνω στο τραγούδι. Επίσης αστεία ήταν η συναυλία στο MTC της Κωλονίας στο οποίο συνευρέθηκαν περίπου 1,5 αντί των αναμενώμενων 200 μεθυσμένων θεατών.
Πριν μισό χρόνο άλλαξα εργοδότη και οι μοναδικές αυτές στιγμές, τα demos, οι φωτοβόλτες μας και όλες οι τρελλές ιστορίες του συγκροτήματος μου λείπουνε πολύ. Η νέα παραγωγή No Excuse ερμηνεύεται από τη νέα φωνή του συγκροτήματος Stefanie Mühr. Ω και τη φωνή είναι αυτή! Αυτοί που ήδη γνωρίζετε το grounded κρατηθείτε γερά γιατί ενδεχομένως να σας όταν βάλετε τα καινούργια κομμάτια να παίξουν. Και τώρα φωράει πάλι τα ακουστικά μου, πατάω το play για να ακούσω:
i know there is a real world, baby
and i’ll go there and do my stuff
tomorrow, tomorrow
cause i’ve been to the real world, baby
and i shall go there once again
tomorrow
i’ll send a postcard when i’m there
London calling
by fmotis on May.16, 2011, under fmotigraphy, ταξίδι
Ήμουν όπως λίγοι θα ξέρετε μια βδομάδα στο Λονδίνο για δουλειά. Και επειδή στο παρελθόν τράβηξα άπειρες φωτογραφίες από όλα τα αξιοθέατα, αυτή τη φορά αποφάσησα να βγάζω μόνο αντανακλάσεις. Είναι πολύ δύσκολο και θέλει χρόνο. Θα μπορούσα να βολτάρω για έναν μήνα στους δρόμους του Λονδίνου. Να θαυμάζω τα πλουσιοπάροχα σπίτια. Τον Τάμεση ποταμό. Τη σερβιτόρα στο οικολογικό εστιατόριο δίπλα στο Camden Lock που μου ετοίμασε ένα bagel με τόφου και ένα πολύ γλυκό χαμόγελο. Τα κατά μέσο όρο μεγαλύτερα στήθη που παρουσιάζονταν με αυτοπεποίθηση και κοκεταρία. Αχ να ήμουνα εργένης… Η ευγένια και υπομονή με ενθουσίασε. Δεν ακούς ούτε μια βρυσιά στο δρόμο. Ακόμα και τη νύχτα, στα μπαρ, από εύθυμους νυχτόβιους. Εντάξει πρέπει να ξέρεις να αποφεύγεις τις σκοτεινές γωνίες. Και το μαγαζί κοντά στο ξενοδοχείο, στο οποίο μπαίνεις από μια πόρτα άντρας και βγαίνεις από την άλλη τραβεστί. Όπως λένε στην πολύ καλή σάτιρα Little Britain: We are Ladies!
Αλλά απόλαυσα και τα δύο βράδυα με τον Νίκο, aka NdN, συγγραφέα του πρώην πολύ δημοφιλούς μπλογκ: Είμαστε ακόμη εδώ. Είναι η πρώτη συνάντηση με γνωρημία/φίλο που ξεκίνησε από το διαδίκτυο. Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες.
Πάρτε μια από τις αντανακλάσεις μου και κλείστε τα μάτια σας. Νιώστε τον δροσερό άνεμο να φυσάει πάνω από τον Τάμεση και μετά τον Big Ben να παίζει κάθε τέταρτο την κλασική του μελωδία.
Ταπετσαρία
by fmotis on Apr.29, 2011, under κριτική
Μια υπέροχη φωτογραφία της Saja Seus η οποία βραβεύτηκε πρόσφατα με το Sony World Photography Award. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν ξυρίζουμε το αιδείο ή όχι, αλλά ποιά τουπή (περούκα) θα φορέσουμε σήμερα. Εδώ υπάρχουν κι άλλες υπέροχες προτάσεις. Ενδιαφέρον και ο τίτλος της έκθεσης “people”. Σαν να λέμε δείξε μου το μουνί σου να σου πω ποιά είσαι.
Η δουλειά της Saja είναι πολύ απλή, αλλά λεπτοδουλεμένη. Φαίνεται ότι κάθε της φωτογραφία είναι αποτέλεσμα πολλής δουλειάς, πλούσιας φαντασίας και σκέψης. Η ταπετσαρία με τις κάθετες ρίγες που σε μεταφέρει στο Παρίσι του Henry Miller, τα κόκκινα, ερωτικά νύχια και οι φλέβες στα χέρια του μοντέλου κάνουν την διαφορά.
Ασήμαντα τιποτάκια
by fmotis on Apr.26, 2011, under ποίηση
Κλείσε τα μάτια σου, μου λες ψιθυριστά. Για να μη σε ακούσει κανένας άλλος
Οι ρυτίδες μου μαλακώνουν και σιάζουν. Δε με θαμπώνει ο ήλιος πια
Οι τροχοί του αρχαίου τραμ γρατζουνάνε τις γυαλιστερές ράγες
Το γρατζούνισμα περνάει σαν ρίγος όλο το βαγόνι και φτάνει στο καλοκαθισμένο κώλο μου
Νιώθω το γόνατο του διπλανού, το παντελόνι του να με αγγίζει. Δεν το θέλω αυτό
Οι πόρτες ανοίγουν και κλείνουν και μπάζουν τη μυρωδιά των δισκόφρενων, που μου κόβουν την ανάσα
Ο ήλιος δε με θαμπώνει πια. Με ζεσταίνει, με ξεκουράζει. Τα μάτια μου πάνε βόλτα μέσα στο βαρύ μα άδειο κούτελό μου
Συνωστιμός. Ακόμα λίγες στάσεις.
Συνειδητοποιώ ότι δεν ακούω την ρομποτική γυναίκα να ανακοινώνει την επόμενη στάση
Σκέψεις. Τί να αγοράσω από το σούπερ; Πως είναι τα παιδιά; Θα κάνουμε έρωτα σήμερα το βράδυ; Αχ όχι έχουμε Champion League. Εχω μπύρα στο ψυγείο;
Ας πάρω πατατάκια. Από την άλλη το ψυγείο βογγάει από πασχαλινά παϊδάκια
Ανοίγω τα μάτια και περνάμε μέσα από το δάσος πριν την στάση μου. Δροσιά
Σηκώνομαι, ανοίγει η πόρτα, κατεβαίνω και αφήνω όλους να με προσπεράσουν
Ανεβαίνω στο ποδήλατο και χαμογελώ γιατί βλέπω κιόλας τα παιδιά να με ορμάνε φωνάζοντας ΜΠΑΜΠΑ!
