fmotis

Δεν το ήξερα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Αλλά να που βρήκα τον εαυτό μου να διαθέτει όλα τα αναφερόμενα συμπτώματα της πάθησης. Στην ουσία έχω σκυλοβαρεθεί εδώ και πολύ καιρό. Δεν περίμενα το σύνδρομο να μου το πει. Η ιστορία του συνδρόμου αυτού ξεκίνησε πριν δυο χρόνια με τους Philippe Rothlin και Peter Werder (σύμβουλοι επιχειρήσεων) να μιλάνε για αυτόν τον όρο.  Εδώ είναι ένα πολύ απλό ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιούν για την διάγνωση:

1. Ασχολείστε με προσωπικά θέματα την ώρα της δουλειάς;
2. Αισθάνεσται βαρεμάρα και ότι η εργασία σας είναι δεν
Fühlen Sie sich unterfordert oder gelangweilt?
3. Κάνετε πολλές φορές σαν να δουλεύετε, ενώ δεν έχετε τίποτε να κάνετε;
4. Μετά τη δουλειά είστε πτώμα στην κούραση, παρόλο που δεν είχατε καθόλου άγχος;
5. Είστε δυστυχισμένος στη δουλειά σας;
6. Η δουλειά σας δεν έχει καμία σημασία και καμία ουσία;
7. Θα μπορούσατε να δουλεύετε πολύ πιο γρήγορα (αν θέλατε);
8. Θα σας άρεζε να κάνετε κάτι άλλο, αλλά φοβάστε την αλλαγή γιατί θα μειωθεί ο μισθός σας;
9. Στέλνετε προσωπικά e-mails την ώρα της δουλειάς;
10. Η εργασία σας δε σας ενδιαφέρει.

Ανάλυση: Αν ισχύουν τουλάχιστον 4 από τα σγημεία τότε πάσχετε από το σύνδρομο της βαρεμάρας (bore-out) ή βαδίζετε προς τα εκεί…

Για μένα ισχύουν σχεδόν όλα τα σημεία. Αλλά έχω ήδη το exit-strategy μου στρωμένο και αποφασισμένο. Σε 4 μήνες θα πάρω το καπέλο μου και μετά θα έχω την τύχη στα χέρια μου. Θα έχω 5 μήνες να αλλάξω προσανατολισμό ή τουλάχιστον να βρω μια πιο ενδιαφέρουσα θέση εργασίας. Θα μου άρεζε πολύ να φύγω για λίγο από τον κόσμο των υπολογιστών. Ίσως να ασχοληθώ πράγματι με την ξυλουργική που είναι μαζί με τη φωτογραφία η αγαπημένη μου ασχολία.

Σάββατο βράδυ και μόλις έβαλα την βαφτηστήρα μου πάνω να κοιμηθεί. Μετά ξάπλωσα κάτω στον καναπέ και άρχισα να λύνω διάφορα sudoku και σκανδιναβικά και να ακονίζω τη μνήμη και την λογική. Κι όταν κουράστηκα και σήκωσα το βλέμμα είδα έξω να πέφτουν χιονόμπαλες από τον ουρανό στον μικρό κήπο. Ήταν ένα μαγικό θέαμα, λες και πραγματικά η Frau Holle τινάζει τα μαξιλάρια και παπλώματα στο πάνω μπαλκόνι. Έσβησα τα φώτα και κάθησα μια ώρα να τα παρακολουθώ και να παρακολουθώ και τις σκέψεις μου με μια ηρεμία που σπάνια τη βρίσκω. Συνέχισα να κοιτώ ακόμα κι όταν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει…

***

Εχθές, Κυριακή μετά την εκκλησία και μια ορβελλική συζήτηση με έναν φίλο από την Βουλγαρία αποφάσισα να βγω μια βόλτα στην πόλη. Να γίνω ένας με τους πολλούς ανώνυμους που τριγυρίζουν τα στενά της Κολωνίας. Βγαίνοντας όμως μου τηλεφωνεί ο Rainer που προτείνει να ανεβούμε το Drachenfels. Αυθόρμητα δέχτηκα και ξεκινήσαμε την ανάβαση στο χιονισμένο πανέμορφο βουνό. Από κάτω ο Ρίνος και η Βόννη. Πιο πέρα ο δύοντας ήλιος. Κι εμείς ιδρωμένοι πάνω στον παλιό πύργο να απολαμβάνουμε το κατόρθωμα μας και την ομορφιά του τοπίου. Ο αέρας που ερχόταν εξ ανατολάς ήταν παγωμένος αλλά και πεντακάθαρος. Χτίσαμε έναν μίνι-χιονάνθρωπο και μια στύλη από χιονόμπαλες. Και ξεκινήσαμε πάλι την κάθοδο, καθώς έπεφτε κι η νύχτα. Μια κάθοδο που ήταν άκρως επικίνδυνη λόγω πάγου και χιονιού. Κι επειδή τα καταφέραμε καλά πήγαμε για επιβράβευση σε ένα ασιατικό εστιατόριο όπου για πρώτη φορά βρήκα την υπομονή να φάω με τα ξυλάκια το πολύ νόστιμο φαγητό (ψάρι σε σως από φυστικοβούτηρο).

***

Και τώρα πάλι πίσω στην ισχνή πραγματικότητα της οθώνης και του προγραμματισμού να κοιτάζω το ρολόι και τον χρόνο που δε θέλει να περάσει.

Σήμερα πέθανε η Ολλανδέζα Miep Gies η οποία ήταν η τελευταία της οικογένειας που έκρυψε την Anne Frank και την οικογένειά της. Η Miep έκρυψε το ημερολόγιο της Anne Frank που αργότερα δημοσιεύτηκε με τόσο μεγάλη επιτυχία. Eδώ θέλω λιγάκι να σταθώ, ενός λεπτού σιγής και περισυλλογής. Να φανταστώ τον κίνδυνο που σαφώς γνωρίζανε και την καθημερινή θυσία τους. Η ανθρωπιά και η αγάπη τους έδωσε τη δύναμη να αντιταχθούν της τρομοκρατίας της Gestapo.  Το ΕΓΩ υποτάχθηκε στην υπηρεσία της ΖΩΗΣ και της ΑΓΑΠΗΣ.

Τα λίγα τρόφιμα μοιράζονταν σε ακόμα περισσότερα στόματα. Κάθε θόρυβος, κάθε χτύπημα στην πόρτα θα μπορούσε να είναι ο θάνατος. Δε φαντάζομαι να τον αψηφούσαν. Αντιθέτως ήταν κι αυτός εκεί. Κάθε μέρα, παραφυλούσε, καθόταν στο τραπέζι μαζί τους, ξάπλωνε στο κρεβάτι δίπλα τους. Κι όμως δεν πτοήθηκαν. Όχι μόνο η οικογένεια Gies αλλά και πολλοί άλλοι. Γερμανοί, Ολλανδοί κ.α. Ωρίστε τα καλά νέα της ημέρας λοιπόν. Ακόμα και σε μία από τις  χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας, στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει αγάπη και ελπίδα. Η οικογένεια Gies προσπάθησε να σώσει την Anne Frank.

Για να βγούμε κι εμείς από το σκοτάδι, να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη. Ας βγούμε και να ΨΑΞΟΥΜΕ την δικιά μας Anne Frank.

Δεν ξέρω τι είναι που κάνει τους The xxξεχωριστούς; Είναι μήπως πως κραυγάζουν σε χαμηλούς τόνους;

You’ve applied the pressure
To have me crystalised
And you’ve got the faith
That I could bring paradise

I’ll forgive and forget
Before I’m paralyzed
Do I have to keep up the pace
To keep you satisfied

Things have gotten closer to the sun
And I’ve done things in small doses
So don’t think that I’m pushing you away
When you’re the one that I’ve kept closest

(Ahh ahh ahh) (4x)

You don’t move slow
Taking steps in my direction
The sound resounds, echo
Does it lessen your affection
No

You say I’m foolish
For pushing this aside
But burn down our home
I wont leave alive

Glaciers have melted to the sea
I wish the tide would take me over
I’ve been down on my knees
And you just keep on getting closer

(Ahh ahh ahh) (x4)

Glaciers have melted to the sea (Things have gotten closer to the sun)
I wish the tide would take me over (And I’ve done things in small doses)
I’ve been down on my knees (So don’t think that I’m pushing you away)
And you just keep on getting closer (When you’re the one that I’ve kept closest)

Go slow, go slow, go slow, go slow, go slow

Πετάνε στα όνειρά μου με μπλε φτερά και πούπουλα
ξεχασμένα μυνήματα – αποθημένα; – φέρνουν
και κάθονται κράζοντας στον κόρφο μου
Τα νύχια τους καρφώνονται στα μπούτια μου
κι ύστερα σαν σκυλιά κουλουριάζονται περιμένοντας
εμένα να τα ανοίξω. να ταξιδέψω παλι στον πόνο και πόθο του χθες

Σ’ ακούω πίσω μου σε μια άλλη παρέα
Ένα τραγούδι θέλεις να σου γράψω
το θέλεις hiphop ή καλύτερα rap;
Ποτέ δεν σε ήξερα έτσι γλυκιά μου ανάμνηση
να μπορούσα να πω το όνομά σου
εδώ στον ανώνυμο κόσμο ποιός θα νοιαστεί;

Σολομό και κρασί ροζέ προσφορά του καβατζή μου
Το μάγουλό σου κρατούσα στην παλάμη μου
ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ! ΑΧ!

Στο τέλος ένα ταξίδι που κάναμε μαζί
τυχαία ειδωθήκαμε στο σταθμό Λαρίσης
το κεφάλι σου έκανε τον ώμο μου μαξιλάρι
οι καστανές οι μπούκλες σου μου χαϊδεύαν τον λαιμό
καθώς ταξιδεύαμε μαζί προς βορρά.
η τελευταία μας διαδρομή
ανόητη ησυχία, μόνο οι τροχοί σε αρχαίες ράγες
Ταξιδεύαμε μαζί όμως σε αντίθετες κατευθύνσεις